“The Final Hours” (Black Lodge)
Έναν μόλις χρόνο μετά την κυκλοφορία του προηγούμενού τους, οι πέντε μουσικοί από τη Σουηδία παρουσιάζουν το δεύτερο άλμπουμ του συγκροτήματος τους και κερδίζουν τις εντυπώσεις. Αυτό συμβαίνει, επειδή ακούγονται πραγματικά φερέλπιδες και φέρουν ακέραιες τις επιρροές σπουδαίων συμπατριωτών τους. Ειδικεύονται στο death, όπως αυτό ακούστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 στο Γκέτεμποργκ, φέρουν, δηλαδή, εκείνη την αίσθηση μελωδίας που έκανε το ιδίωμα να ηχεί τόσο πρωτότυπο. Οι ίδιοι δεν μιμούνται τους πατριάρχες του είδους περισσότερο από όσο θα τους έκανε να παρεξηγηθούν. Έχουν υιοθετήσει τα θεμελιώδη αυτού και τα όποια προσωπικά στοιχεία εισάγουν εντάσσονται ομαλότατα σε αυτή τη βάση, επιδεικνύουν την ικανότητα να αφομοιώνουν δημιουργικά όσα τους αρέσουν. Ο Fredrik Nordström, που ανέλαβε την παραγωγή της εργασίας τους, θα ευχαριστήθηκε τη διαδικασία και μάλλον θα τους είπε κάμποσες ιστορίες για τους ήρωές τους. Τίθενται υπό παρακολούθηση από όσους κάποτε έμειναν αμετάκλητα σαστισμένοι.
