“Προ Χριστού (Pro Xristou)” (Season Of Mist)
Αν οι τέσσερις του σχήματος θέλουν να γίνουν το ανάλογο μεγαλόσχημο του Γιάννη Μαρκόπουλου, μπορούν. Στα διαστήματα, όμως, του τωρινού πομπώδους ύφους τους χωράει περισσότερος δυναμισμός. Δε γράφουν αποσπασματική μουσική για κάποια τηλεοπτική σειρά, είναι οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές και είτε δε ζύγισαν καλά την ανάπτυξη των βασικών ιδεών κάποιων τραγουδιών είτε δεν φάνηκαν αρκετά επιλεκτικοί. Ίσως αυτό να είναι διαδικαστικό θέμα παραγωγής. Επίσης, έχουν υιοθετήσει ένα καλούπι ήχου που παραπέμπει στην κατηγοριοποίηση που εξυπηρετεί άλλους. Ο δε Σάκης μπορεί να δοκιμάσει φωνητικά πέρα από όσα επιδεικνύει. Είναι εδώ για να λειτουργήσουν ένα εκκλησίασμα που τους είχε ανάγκη και οι ίδιοι διαμόρφωσαν. Αν συνδεθούν με την παλιά ψυχή που είχε ακόμη ερείσματα στην ιωνική διεύθυνση τους, οι πονεμένες πενιές θα έρθουν μόνες τους. Οι τσαμπούνες είναι για άλλους. Είτε είναι ζήτημα εγωισμού ή επικαιρότητας, κάποια στιγμή θα κάνουν τον κύκλο τους.
