«Η αναλφάβητη του ήξερε να μετράει» (Ψυχογιός)
Ο σουηδός συγγραφέας το είχε δηλώσει: το δεύτερο μυθιστόρημά του, θα ήταν «το ίδιο, αλλά διαφορετικό», σε σχέση με τον «Εκατοντάχρονο που πήδηξε από το παράθυρο και εξαφανίστηκε». Ο Γιούνασον κερδίζει και πάλι τις εντυπώσεις με τον τρόπο που δομεί την πλοκή πάνω σε πραγματικά πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα, με μοναδικούς χαρακτήρες σε αναπάντεχες καταστάσεις, με το εξαιρετικό χιούμορ, αλλά και την αναλυτική σκέψη και την κριτική του στάση. Είναι από τους λίγους που μπορούν να διαχειριστούν μια υπερβολή χωρίς να προκαλέσουν, από τους λίγους που πετυχαίνουν μέσα σε ελάχιστες γραμμές να μεταστρέψουν την διάθεση του αναγνώστη, όταν εκείνος ίσως έχει προς στιγμή δυσφορήσει με τα παιδαριώδη κίνητρα κάποιων πρωταγωνιστών. Τίποτε από όσα χρησιμοποιεί δεν περισσεύει, γεγονός εντυπωσιακό για τον όγκο του βιβλίου, ενώ η σαρκαστική ευγένεια των διατυπώσεων σε πλάγιο λόγο αναδεικνύεται σε αναγνωρίσιμο χαρακτηριστικό του ύφους του. Αδιαμφισβήτητα ευφυής.
