«Ο Άντερς ο φονιάς και οι φίλοι του» (Ψυχογιός)
Ο πολύ αγαπητός συγγραφέας παρουσιάζει το τρίτο του βιβλίο και το χαρακτηριστικής τεχνοτροπίας εξώφυλλο αποκλείει γρήγορα κάθε συνειρμό βίας σχετικόν με τον τίτλο του. Αν τα έχετε ήδη διαβάσει, ίσως μπείτε στον πειρασμό να συγκρίνετε το νέο του έργο με τον «Εκατοντάχρονο…» και την «Αναλφάβητη…», πράγμα πού μάλλον δεν θα ήταν καλή ιδέα, γιατί έτσι θα εξαντλούσατε το ιδιαίτερο ύφος του Γιούνασον. Και αυτή τη φορά φέρνει κοντά μερικούς περίεργους χαρακτήρες, και στήνει μια ιστορία όπου κάτι το απίθανο μπορεί να πραγματοποιείται στα πλαίσια της εύρυθμης και άρτια οργανωμένης σουηδικής κοινωνίας. Το πέρασμα από την κανονικότητα στον σουρεαλισμό γίνεται επειδή ο δημοσιογραφικός εαυτός του δημιουργού έχει εντοπίσει τα κενά των κρατικών μηχανισμών, επειδή καταφέρνει να παραμένει ελαφρύς και σαρκαστικός ακόμα και όταν ασκεί κριτική σε θρησκευτικούς ή πολιτικούς φορείς. Μυθιστόρημα που σας προτείνεται άνετα, όχι απλώς επειδή είναι διασκεδαστικό.
