“The Dark Lord Rises” (Lion)
Το νέο άλμπουμ του αμερικανού κιθαρίστα είναι καλό, και όχι μόνο σύμφωνα με την προσωπική του κλίμακα έμπνευσης. Για άλλη μια φορά χωρίς φωνητικά, το υλικό του ακούγεται συναρπαστικό, ιλιγγιώδες, κλασικότροπο, κερδίζει την προσοχή του ακροατή με την δαιμονιώδη ευχέρεια του οργανοπαίκτη. Αν είστε από αυτούς που δεν ενθουσιάζονται με την ταχύτητα και θεωρείτε ανάλογες πληθωρικές συνθέσεις ως ανούσιες επιδείξεις, τότε, εδώ έχετε την ευκαιρία να αναλογιστείτε τα προαπαιτούμενα τους και να αναθεωρήσετε την άποψή σας. Ο βιρτουόζος μουσικός ακούγεται μεν θεαματικός επειδή είναι τέλειος στο αντικείμενό του, κερδίζει όμως τον θαυμασμό επειδή απευθύνεται στο κοινό με την ωραία φούρια του μεταλλικού ήρωα, με την θετική εκείνη έπαρση του σολίστα που συνειδητά θέλει να εντυπωσιάσει. Ίσως το εξώφυλλο του δίσκου να μη σας προδιαθέτει με τον καλύτερο τρόπο, το περιεχόμενό του όμως θα σας κάνει να παραδεχτείτε την κλάση αυτού που το υπογράφει.
