«Τα ορφανά Ελληνόπουλα του 1821 – Μια ιστορία για την Παλιγγενεσία και τον Αμερικανικό Φιλελληνισμό» (Παπαδόπουλος)
Θα αναρωτηθείτε πόσα μπορεί να ήταν αυτά. Θεωρείται όχι παραπάνω από σαράντα και οι καταγεγραμμένες περιπτώσεις είναι πολύ λιγότερες. Την πορεία αυτών των παιδιών καταγράφει ο ερευνητής και η ιδέα για μια τέτοια εργασία είναι εκείνη που έρχεται, όταν σταθερά μελετώντας βάσει συγκεκριμένων στόχων, αποσπασματικές πληροφορίες αναδύονται και αξίζουν μιας δικής τους συγκεντρωτικής αφήγησης. Η συντριπτική πλειονότητα των παιδιών που βρέθηκαν στις Η.Π.Α. τότε είχε πολύ καλή εξέλιξη, είτε επειδή η επιλογή τους είχε γίνει με διαισθητικά σωστά κριτήρια είτε επειδή τα ίδια είχαν προλάβει να τύχουν καλής ανατροφής. Οι Αμερικανοί που τα υιοθέτησαν και ανέλαβαν τη χρηματοδότησή των σπουδών τους σίγουρα διαπνέονταν από ό,τι υψηλό χαρακτηρίζει το συντάγματός τους. Ο Διονύσιος Σολωμός, ο Αδαμάντιος Κοραής, ο Σπυρίδων Τρικούπης, ο Εμμανουήλ Ροΐδης είναι μερικοί που θα έκαναν εύστοχα σχόλια για το βιβλίο.
