«Η ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΠΗΓΑ ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΤΟΝ JON»

Μια ιστορία για το Happening!

 Για ένα διάστημα όποιος ανέβαινε τη σκάλα του δισκοπωλείου Happening και έφτανε στο πατάρι αντίκρυζε σε φυσικό μέγεθος τη φωτογραφία του Jon Bon Jovi, το ομοίωμά του από χαρτόνι. Πρόκειται για γεγονός που σήμερα ελέγχει την ειλικρίνεια όσων δηλώνουν ότι είχαν συνεπή παρουσία και καταθέσεις εκεί.
 Κάποια στιγμή το ομοίωμα αποσύρθηκε, εξαφανίστηκε και ουδείς αναρωτήθηκε τι απέγινε. Έτσι και αλλιώς ήταν ένα εφέ προώθησης.
 Σήμερα ο ιστότοπος σάς αποκαλύπτει τι απέγινε το ομοίωμα και η ιστορία του είναι απολαυστική. Τύχη αγαθή και ισχυρό μνημονικό έκαναν την αναπάντεχη αναγνώριση του ερευνητή του ιστότοπου από την παλιά φίλη Ρεβέκκα αφορμή για να ανακύψει η παρουσιαζόμενη ιστορία. Η καλή της προαίρεση να τη μοιραστεί μαζί σας γεμίζει ευγνωμοσύνη τον καταγραφέα της.

 «Πήγαινα πολύ συχνά στο Happening. Για τρία χρόνια μάλιστα τα βράδια τελειώνοντας από το φροντιστήριο στην Κωλέττη περνούσα από το μαγαζί, είτε ήταν ανοικτό είτε κλειστό. Στο κιτρινωπό φως της λάμπας της Χαριλάου Τρικούπη κοιτούσα τις αλλαγές στις βιτρίνες. Πολύ ατμοσφαιρική κατάσταση, ιδίως τις περισσότερες φορές που τύχαινε να είμαι μόνη εκεί. Μπορώ ακόμη να πω όχι μόνο τη σειρά που ήταν τοποθετημένα τα εξώφυλλα των δίσκων αλλά και το πού βρισκόντουσαν τα επτάιντσα των Alarm ή των Lords Of Τhe New Church.
 Τον Jon βεβαίως και τον είχα δει στο πατάρι και τον είδα και εκείνο το βράδυ όρθιο εκεί, στην άκρη που οι άνθρωποι του μαγαζιού έβαζαν τα σκουπίδια. Μιλάμε για μια εποχή όπου η αποκομιδή τους γινόταν με τα χέρια… Τον είδα λίγο αφότου έστριψα από τη Σόλωνος στη Χαριλάου Τρικούπη. Μου χαμογελούσε και ήταν σα να με περίμενε.
 Δεν το σκέφτηκα καν. Αφού είδα ότι δεν είχε τσαλακωθεί ή λερωθεί πουθενά, τον έπιασα παραμάσχαλα και προχώρησα. Πιστεύω ότι οι υπάλληλοι του μαγαζιού τον έβαλαν επίτηδες έτσι, γιατί θα διασκέδαζαν στη σκέψη ότι κάποιος θα τον μάζευε.
 Κατέβηκα την Τρικούπη, έστριψα αριστερά στην Ακαδημίας και προσπάθησα να μη δίνω σημασία σε όσους με κοιτούσαν, πεζοί ή μέσα από αυτοκίνητα. Έφτασα στην αφετηρία των λεωφορείων και μπήκα σε εκείνο που με πήγαινε στο σπίτι και, ευτυχώς, ήταν ήδη σταματημένο και γέμιζε. Ούτε τότε κοιτούσα τριγύρω μου. Η έννοια μου ήταν να μην έχει ο Jon κάποιο ατύχημα.
 Το λεωφορείο ξεκίνησε, οι στάσεις πέρασαν, κατέβηκα στη δική μου και δεν είμαι σίγουρη αν άκουσα τίποτα χάχανα κατά τη διαδρομή ή την αποβίβασή μου. Άνοιξα το βήμα μου, άνοιξα την εξώπορτα της πολυκατοικίας, την πόρτα του διαμερίσματός, όρμησα από το καθιστικό στο δωμάτιό μου όπου και αμέσως τον έστησα. Μετά έκανα όλα όσα έκανα πάντα ατάραχη.
 Όχι, οι δικοί μου δεν μου είπαν τίποτα. Είχα ήδη υπάρξει αναγνώστρια του Bravo! Ήμουν καλή μαθήτρια, δεν έδινα δικαιώματα, ήμουν μετρημένη, οι ατασθαλίες μου ήταν ελεγχόμενες. Αλλά ο Jon ήταν ο Jon και, βλέποντάς το από άλλη πλευρά εκ των υστέρων, ήταν η πρώτη πλάγια δήλωση ενώπιον της οικογένειάς μου ότι μπορώ να φέρνω κάποιον όμορφο και ευγενικό στο σπίτι.
 Ο Jon έμεινε εκεί που τον άφησα για τα χρόνια που σπούδαζα στην επαρχία, για εκείνα που έκανα το μεταπτυχιακό και πολλά ακόμη. Κάποια στιγμή αποσύρθηκε στο πατάρι. Είχα πάντοτε τη σκέψη να τον ξαναβγάλω, όταν όμως ο θερμοσίφωνας έκανε το πατάρι πισίνα, το μεγαλύτερο μέρος του Jon έγινε χαρτοπολτός. Τον μάζεψα, πριν έρθει ο υδραυλικός. Αμίλητη.
 Δεν ξέρω πόσοι θυμούνται τον χάρτινο Jon, ξέρω όμως ότι όταν η κόρη μου ήταν πλέον δεκαέξι και άκουγε Bring Me The Horizon, μπορούσε να γίνεται πολύ αυστηρή, όταν έλεγε ότι κατέστρεψα την προίκα της. Τον Jon τον είχαν δει κάποιοι φίλοι και φίλες που έχουμε από χρόνια χαθεί. Αυτοί θα μπορούσαν να επιβεβαιώσουν την ιστορία, αλλά αυτό δεν με ενδιαφέρει. Όπως και να έχει, ήμουν αυτή που έφερε τον Jon στο σπίτι της!»

 (Ευχαριστούμε θερμά τη Ρεβέκκα. Και ναι, κάποια πράγματα δεν γίνεται να αποχαρακτηριστούν ακόμη!)

More in this category: « ANN WILSON JOE ELLIOTT »