…AND THE R.A.F. FROM ENGLAND SHOT THEM DOWN

Καρμικές υποθέσεις

 Πριν από κάμποσα χρόνια, ευρισκόμενος στο Λονδίνο και έχοντας ιδιαίτερη αγάπη στην ιστορία, είχα επισκεφθεί το Imperial War Museum. Εκείνη την εποχή τα κινητά τηλέφωνα με high tech κάμερες και οι σέλφιζ, υπήρχαν μόνο στις ονειρώξεις των γκατζετάκηδων, οπότε κάθε φορά που ήθελα να έχω τη φωτογραφία κάποιου εκθέματος μαζί με την αγέρωχη παρουσία μου, έπρεπε να ζητώ ευγενικά τη συνδρομή κάποιου επισκέπτη, ώστε να με τραβήξει μια δυο πόζες. Η όλη φάση does it ring a bell; Κάποια στιγμή θέλησα να έχω μία φωτογραφία μπροστά από ένα γερμανικό άρμα μάχης του Β΄ παγκοσμίου πολέμου. Ετοίμασα τη φωτογραφική μηχανή και αναζήτησα με το βλέμμα μου κάποιον, για να του ζητήσω να τραβήξει την πόζα. Η μοναδική παρουσία που βρισκόταν κοντά μου ήταν ένας συνοφρυωμένος Εγγλέζος, του οποίου η ηλικία φαινόταν να παραπέμπει σε εποχές που, όταν ήταν νέος, το υπό φωτογράφιση έκθεμα, αποτελούσε αιχμή της πολεμικής τεχνολογίας. Δέχθηκε να με φωτογραφίσει και όταν πήγα να πάρω πίσω την κάμερα και να τον ευχαριστήσω, με ρώτησε, με εκείνο το «τίνους είσι συ» βλέμμα της ελληνικής επαρχίας, «where are you from?». Επειδή, όταν λες «μεσογειακός τύπος», δεν σου έρχονται στη σκέψη τα φυσικά χαρακτηριστικά μου, μόλις του απάντησα ότι είμαι Έλληνας, το πρόσωπό του αμέσως φωτίστηκε και έμπλεος ενθουσιασμού μού είπε : «good Lord, I thought you were a bloody German!!!».

 Όταν στο 86ο λεπτό του αγώνα στη φάση των 16, ο στράικερ με το εμβληματικό ονοματεπώνυμο Χάρι Κέιν σημείωνε το πρώτο δικό του και δεύτερο γκολ της Αγγλίας που έκανε οριστικά θρύψαλα τα όνειρα των Γερμανών για κατάκτηση του Euro 21, όπως 81 χρόνια νωρίτερα το ταπεινό και χάρτινο Χώκερ Χαρικέιν και όχι το λιμουζινέ Σπιτφάιερ, όπως λανθασμένα πιστεύεται, έπνιγε στα νερά της Μάγχης τα μεγαλεπήβολα σχέδια της Χιτλερικής Γερμανίας για πλήρη επικράτηση στην Ευρώπη, ασυναίσθητα η σκέψη μου πήγε σε εκείνον τον γέρο «Τόμμι» στο μουσείο. Πέντε λεπτά νωρίτερα ο αρχετυπικά Τεύτονας Τόμας Μίλλερ έβγαινε σε ανεπανάληπτο τετ α τετ, το οποίο είχε δημιουργηθεί από λάθος πάσα του σκόρερ του πρώτου γκολ και ήρωα του αγώνα μέχρι εκείνη τη στιγμή Στέρλινγκ. Το δράμα που συντροφεύει την εθνική Αγγλίας για δεκαετίες, επέτασσε ισοφάριση, τσακισμένο ηθικό των λιονταριών και αποκλεισμό στην παράταση. Κι όμως ο bloody German αστόχησε!!! Και κάπου εκεί τα πρώτα δειλά «it’s coming home», άρχισαν να βγαίνουν από τα χείλη. Λες το κάρμα να ξορκίζεται;

 Η κόντρα των Άγγλων με τους Γερμανούς είναι, για τους πρώτους, κάτι παραπάνω από το ποδόσφαιρο. Η αγγλική ποδοσφαιρική ομοσπονδία τις παραμονές του αγώνα ζήτησε από τους φιλάθλους να μην τραγουδήσουν το «there were ten German bombers in the air (and the R.A.F from England shot them down)», το οποίο είναι ένα παιδικό τραγούδι, στη μελωδία του «χαρωπά τα δυο μου πόδια τα χτυπώ». Οι ρίζες του όμως ανάγονται στις μέρες και νύχτες της μάχης της Αγγλίας, όταν το τραγουδούσαν αρχικά τα πιτσιρίκια και στη συνέχεια τα βρετανικά στρατεύματα για να ανεβάσουν το ηθικό τους και οι Άγγλοι οπαδοί το έχουν υιοθετήσει για να πικάρουν τους Γερμανούς, όποτε τους βρίσκουν αντίπαλους. Στο θυμικό των Εγγλέζων η Γερμανία δεν είναι μόνο η χώρα, που προκάλεσε δυο παγκόσμιους πολέμους και μετέτρεψε πολλές πόλεις τους σε συντρίμμια. Μετά το ‘45 είδαν τον εχθρό να ανοικοδομεί τάχιστα τις ισοπεδωμένες πόλεις του και τη γερμανική οικονομία, χάρη στα αμερικανικά δολάρια, να αναπτύσσεται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Στο ίδιο διάστημα η αγγλική οικονομία βρισκόταν σε τέλμα, λόγω του πολέμου, και η χώρα αντιμετώπιζε στεγαστικά προβλήματα, ενώ τα τρόφιμα εξακολουθούσαν να λαμβάνονται με δελτίο. Οι νικητές του πολέμου αναρωτιόντουσαν «who the hell won the bloody war after all?». Λίγες δεκαετίες αργότερα έβλεπαν τη Γερμανία με την οικονομία της να καταφέρνει όσα απέτυχε με τα όπλα της. Γι’ αυτό ποτέ ένας αγώνας με τους Γερμανούς δεν είναι απλώς ένα ματς για τους Άγγλους. Κάθε δραματικός αποκλεισμός από τον Jerry δεν είναι απλώς ήττα. O Γερμανός θα είναι πάντα bloody German και το «there were ten German bombers in the air» θα τραγουδιέται από τους Εγγλέζους οπαδούς με πάθος για τα περίπου πέντε λεπτά που απαιτούνται έως ότου η R.A.F. καταρρίπτοντας ένα-ένα τα βομβαρδιστικά θα φτάσει στην τελευταία στροφή όπου «there were no german bombers in the air».

 Η αύρα του αποκλεισμού των Γερμανών αλλά και η παράδοση άνευ όρων των Ουκρανών, που έδειξαν ότι είχαν ξεφουσκώσει και ήταν ικανοποιημένοι και μόνο που έφτασαν στους 8 ήταν αρκετά για να φέρουν άνετα τα τρία λιοντάρια στους ημιτελικούς. Στους οποίους ημιτελικούς έφτασαν τέσσερις ομάδες, που είχαν την τύχη να δώσουν τα περισσότερα παιχνίδια στις έδρες τους. Το φαραωνικό σχέδιο του Πλατινί για την επετειακή διοργάνωση του Euro ‘20 έστειλε τις περισσότερες ομάδες σε κουραστικά ταξίδια από τη Σεβίλλη μέχρι το λίκνο της Ευρώπης Μπακού. Το αποτέλεσμα ήταν να καταφέρουν να επιβιώσουν τέσσερις από εκείνες, που είχαν τις λιγότερες και μικρότερες μετακινήσεις. Στο τέλος της σεζόν είναι πάντα σημαντικός ο παράγοντας κούραση. Τα λιοντάρια έχουν το πλεονέκτημα του να αγωνιστούν στον ημιτελικό και αν τα καταφέρουν στον τελικό, στο Ουέμπλεϊ. Είχαν μέχρι τώρα, έστω θεωρητικά, πιο βατό «μονοπάτι». Η συμπαθέστατη Δανία δεν τρομάζει. Όλα συνηγορούν στο ότι μπορούν να πάρουν εκδίκηση από το κάρμα. Έχουν top class παίκτες; Σε σύγκριση με τη Γαλλία που αποχαιρέτησε αλλά και με ομάδες που κατέβασαν οι ίδιοι την τελευταία 20ετία, μάλλον όχι. Δεν έχουν όμως και τα προβλήματα που κουβαλούσε η golden gen των Τζέραρντ, Μπέκαμ, Λάμπαρντ, Σκόουλς, Ρούνι κλπ. Το σούσουρο που προκαλούσαν οι wags αλλά και οι σχέσεις όλων αυτών των σταρ μεταξύ τους. Σε μια τηλεοπτική τους εμφάνιση οι Τζέραρντ, Φέρντιναντ και Λάμπαρντ είχαν δώσει ιδιαίτερη έμφαση στο γεγονός ότι οι αποτυχίες της εθνικής τους οφείλονταν κατά ένα μέρος και στις κακές σχέσεις που είχαν οι παίκτες λόγω της κόντρας των συλλόγων τους. Πάντοτε υπήρχαν φήμες, ότι ειδικά ο σερ Άλεξ, όντας άλλωστε Σκωτσέζος, χειραγωγούσε τους παίκτες που ανήκαν στη Man. Utd να δίνουν προτεραιότητα στο club και όχι στην εθνική. Κάτι ανάλογο είχαμε ζήσει και εμείς τα χρόνια πριν το Euro 2004 και θυμόμαστε πώς είχε λύσει το πρόβλημα ο King Otto. Ο κομψός Γκάρεθ Σάουγκέιτ αντίστοιχα, έχει σχηματίσει μία πολυσυλλεκτική από αρκετά club εθνική ομάδα. Δεν έχει τους ιλουστρασιόν σταρ του παρελθόντος, που πάντα όμως μπορούσαν να γίνουν κινούμενες βόμβες στα αποδυτήρια και το δέσιμο, η ομοψυχία και η αλληλεγγύη να φαίνονται πως βρίσκονται σε επίπεδα πολεμικών επιχειρήσεων. Φτάνουν όλα αυτά για να φέρουν τα λιοντάρια στον τελικό ή ακόμα και στην κατάκτηση του τουρνουά; Δεν είμαι σίγουρος. Η Δανία έχει επιδείξει μία ομάδα γρήγορη, αλλέγκρα, συσπειρωμένη, που κατάφερε να ξεπεράσει το σοκ που πέρασε με την περιπέτεια και την απώλεια από τη διοργάνωση, του ενδεχομένως πιο ποιοτικού της παίκτη, Έρικσεν. Είναι και εκείνη σχετικά ξεκούραστη, όσον αφορά τις μετακινήσεις και δεν υπήρξε ποτέ η ομάδα, που «ψάρωνε» από έδρες και ονόματα αντιπάλων. Άσε που τι πιο καρμικό από το πατήρ και υιός Σμάιχελ να σηκώσουν την κούπα του Euro. Το άγχος συνήθως είναι στην πλευρά του φαβορί που τυχαίνει να είναι και ουσιαστικά γηπεδούχος. Δεν ξέρω κατά πόσο ο, με κορμοστασιά στάρλετ του Instagram, Στέρλινγκ, ο 28χρονος, με όψη 40χρονου από το άγχος, Κέιν και ο γενναίος «Γιώτης Τσαλουχίδης» της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, Μαγκουάιρ θα μπορέσουν να διαχειριστούν το βάρος της στιγμής, να διώξουν τη σκέψη της αποτυχίας μπροστά στα μάτια του έθνους και να ξορκίσουν οριστικά το κακό κάρμα που κουβαλάει για δεκαετίες η εθνική Αγγλίας. Ένα όμως είναι μόνο σίγουρο. Όποιος αγαπάει το δράμα, αγαπάει τα τρία λιοντάρια. Και για να μην ξεχνιόμαστε…two world wars back-to-back and a world cup final bloody Jerries.

 Υ.Γ. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα έφτανε η στιγμή που θα ξεστόμιζα τέτοια κουβέντα, αλλά μετά από όσα έχουμε ακούσει ως τώρα στις μεταδόσεις, οφείλω να το ομολογήσω. Αλέκο Θεοφιλόπουλε, λείπεις. Κι αν είπαμε κατά το παρελθόν και μια κουβέντα παραπάνω,.. ψωμί κι αλάτι.

        Άγγελος Καλαντζής (The Last International Playboys)

        https://www.facebook.com/l.i.p.greece