Παραδόξως, το περιεχόμενο του άλμπουμ έχει μικρή σχέση με τυπικές μεταλλικές αγριάδες ή εκσυγχρονισμένο ρομαντισμό. Πίσω από αυτή την επωνυμία βρίσκεται η Ολίβια Χατζηιωάννου, που όχι μόνο συνθέτει αλλά και παίζει στον δίσκο όλα τα όργανα. Δημιουργός φέρουσα την ενόρμηση για πρωτότυπη έκφραση, το αποτέλεσμα της εργασίας της ευτυχώς δεν ηχεί γραφικό, ακριβώς επειδή η ίδια αποδεικνύεται ικανή και στα τεχνικά μέρη της υπόθεσης. Έχει ήδη τραβήξει την προσοχή των προοδευτικών κύκλων, χωρίς όμως να αναλύεται από αυτούς το αινιγματικό, πολύπλευρο, τολμηρό, ύποπτα θελκτικό ύφος της μουσικής της. Από τις περιπτώσεις που νομίζετε ότι κάτι παρόμοιο έχετε κάπου ξανακούσει, όμως δεν μπορείτε να το παραλληλίσετε με κάτι αναγνωρίσιμο, το υλικό της ηχεί αρκετά επιμεταλλωμένο, περιπετειώδες, προκαλεί κινηματογραφικούς συνειρμούς. Κυρίως όμως ακούγεται διαταρακτικό, αφού τα εμβόλιμα φωνητικά είναι διεγερτικά της εντύπωσης. Σαφώς ενδιαφέρον, υπό μία έννοια θα μπορούσε να ήταν συμπαραγωγή της Shrapnel και της 4AD. Θα το ελέγξετε.

Surprisingly, the album doesn’t have to do with typical metal beasts or modernized romance. Behind this moniker is Olivia Hadjiioannou, who not only composes but also plays all the instruments on the record. A creator who has the motive for original expression, the result of her work fortunately does not sound superficial, precisely because she proves to be capable of technical parts of this undertaking. It has already drawn the attention of progressive circles, but they have yet to analyze the enigmatic, versatile, bold, suspiciously attractive style of its music. This is one of those circumstances where you think you have heard something similar before, but you can not parallel it with something recognizable. Her material sounds “metallized”, adventurous, and has a cinematic affinity . Above all, however, the sound is disruptive,  the vocal injections arouse this impact. Clearly interesting, in a sense it could be co-production of Shrapnel and 4AD. Check it out.