FRONTIERS MUSIC

Allen/Olzon, Fans Of The Dark, Ginevra, House Of Lords, Lunarian, Taboo, The Erinyes, Ultima Grace

 Στην περίπτωση της ιταλικής εταιρείας, είναι εξακριβωμένο ότι η πληθώρα των προτάσεων εξασκεί τα κριτήριά σας.

ALLEN / OLZON – “Army Of Dreamers”
Ευχής έργον θα ήταν η σύμπραξη των δυο αγαπητών τραγουδιστών με τον Magnus Karlsson να ήταν εξίσου εντυπωσιακή με τη φήμη και τις ικανότητες όλων τους, φαίνεται όμως πως για κάποιον λόγο το αποτέλεσμά της δεν είναι το ποθητό. Δεν υπάρχει τίποτε το κακοστημένο εδώ, όλα είναι τακτοποιημένα, αλλά δεν επιτυγχάνεται και ο αιφνιδιασμός που θα καθιστούσε τουλάχιστον κάποια τραγούδια ξεχωριστά. Ίσως πάλι η συγκεκριμένη φόρμουλα συνεργασίας να έχει εξαντλήσει τα περιθώρια για έκπληξη απέναντι σε ένα κοινό που προχωρά κάνοντας πρόσκαιρες κρίσεις. Και τελικά, δεν είναι σίγουρο ότι εξυπηρετεί κάποιον από τους εμπλεκομένους.

 

FANS OF THE DARK – “Suburbia”
Έναν χρόνο μετά το πρώτο τους άλμπουμ οι τέσσερις σουηδοί μουσικοί παρουσιάζουν άλλο ένα και ακούγοντάς το υποθέτει κανείς ότι μάλλον δεν αποτελεί το βήμα που θα τους εξυπηρετούσε. Είτε θέλησαν γρήγορα να συντηρήσουν την ωραία έκπληξη που προκάλεσαν, είτε οι μηχανισμοί της δημιουργικότητάς τους δεν υπήρξαν πλήρως αποδοτικοί, τα οκτώ νέα τους τραγούδια αποδεικνύονται λιγότερο συναρπαστικά από όσο θα μπορούσε να τα υποστηρίξει η περσόνα του τραγουδιστή Alex Falk. Ακόμη και αν αυτό το άλμπουμ ήταν η συστατική τους επιστολή, τότε η ομολογημένη συμπάθεια προς αυτούς θα αναγνώριζε περιθώρια στη σύνθεση. Θα επανέλθουν αποτελεσματικότεροι.

 

GINEVRA – “We Belong To The Stars”
Kristian Fyhr, Magnus Karlsson, Jimmy Jay, Magnus Ulfstedt: Οι σουηδοί μουσικοί σάς είναι γνωστοί και συμπαθείς από τα αξιόλογα συγκροτήματα στα οποία συμμετέχουν. Τώρα έχετε την ευκαιρία να ακούσετε το πρώτο άλμπουμ της σύμπραξής τους, να εκτιμήσετε ξανά τα καλά χαρακτηριστικά τους, φιλτραρισμένα από τον Alessandro Del Vecchio. Δε θα διακόψετε την ακρόαση του δίσκου, όχι επειδή είστε καλοπροαίρετοι, αλλά γιατί αναγνωρίζετε τη δυναμική της ομάδας και, όμως, μάλλον περιμένετε κάτι καλύτερο. Κάποιες κορυφώσεις θα ήταν επιθυμητές, επίσης κάποιες ιδέες να ήταν υπογραμμισμένες με τρόπο που δεν θα θύμιζε απαραιτήτως το προφίλ του παραγωγού.

 

HOUSE OF LORDS – “Saints And Sinners”
Είναι αμαρτία να ικανοποιείται κανείς με αυτό που περιμένει; Ο James Christian και οι συνεργάτες του προσφέρουν ένα νέο άλμπουμ, που ίσως να μη θεωρηθεί ακαριαία ανταγωνιστικό στον χώρο του, είναι όμως σίγουρα συνεπές στο προφίλ του συγκροτήματός τους. Είναι ευχάριστη η διάθεση που αυτό αποπνέει σε όλη του τη διάρκεια, είναι τα φωνητικά που καθιστούν το υλικό αναγνωρίσιμο. Δεν πρόκειται για μια εργασία που έγινε προκειμένου να συντηρηθεί μια επωνυμία, τουναντίον είναι μια απόδειξη της ανεξάρτητης πορείας του αγαπητού σχήματος. Και να ήθελαν να κάνουν κάτι προσχεδιασμένο χάριν ύφους, μάλλον δεν θα μπορούσαν.

 

LUNARIAN – “Burn The Beauty”
Η ισπανίδα τραγουδίστρια Ailyn χαίρει εκτίμησης, οπότε όλοι όσοι έχετε παρακολουθήσει την πορεία της πρόθυμα θα ακούσετε την εργασία της υπό τη συγκεκριμένη επωνυμία. Θα σας αρέσει, θα προσέξετε την ισόποση διανομή των καλών ερμηνευτικών χαρακτηριστικών της, όπως τα οργάνωσε ο επίσης άξιος Aldo Nobile, δεν θα βρείτε λόγο να διακόψετε την ακρόαση του άλμπουμ. Ίσως αυτό να μην έχει κραυγαλέες κορυφώσεις, ο δυναμισμός του όμως είναι ο ταιριαστός, η δε λεπταίσθητη πλευρά του είναι εξίσου προσεγμένη. Από τις περιπτώσεις όπου το προφίλ και οι προθέσεις των δημιουργών εξυπηρετούνται από τη σαφήνεια των στόχων τους, εγκρίνεται.

 

TABOO – “Taboo”
Το πρώτο άλμπουμ της σύμπραξης του τραγουδιστή και πολυπράγμονα Christoffer Stjerne με τον κιθαρίστα Ken Hammer θα μπορούσε να θεωρηθεί ως η συνάντηση δυο γενεών, κάτι τέτοιο όμως θα εξαντλούσε τις εντυπώσεις σε μια αλληλοπαραχώρηση, που θα μπορούσε να θεωρηθεί και ευφημισμός. Οι δυο δανοί μουσικοί όντως φέρνουν τα χαρακτηριστικά τους ως συνθέτες, αλλά το άθροισμά τους ηχεί μοντέρνο. Ως αποτέλεσμα της καλής προαίρεσης καθενός, τα περισσότερα τραγούδια τους έχουν heavy πυρήνα, είναι εύκολο να υποθέσει κανείς μια παλαιωμένη εκδοχή τους. Και εδώ βρίσκεται η ωραία απόδειξη του ότι μια δυναμική ιδέα μπορεί να ακουστεί με κάθε τρόπο.

 

THE ERINYES – “The Erinyes”
Καταγόμενες από τη Γαλλία, τη Βραζιλία και την Ιταλία αντιστοίχως, οι τραγουδίστριες Justine Daaé, Mizuho Lin και Nicoletta Rosellini μοιράζονται τα φωνητικά στο εν λόγω σχήμα και παρουσιάζουν το πρώτο τους άλμπουμ. Είναι όσες ακριβώς και οι γνωστές θεότητες της ελληνικής μυθολογίας, μόνο που δεν εκφράζουν τόσο όσα τραγικά εκείνες αντιπροσώπευαν. Είναι ικανές ερμηνεύτριες, ακούγονται σίγουρα αξιοπρεπείς, ο δυναμισμός τους είναι ελεγχόμενος, η ποικιλία του υλικού τους δεν έρχεται ως άνωθεν επιβεβλημένη. Ο Aldo Lonobile, τον οποίο έχετε λόγους να εμπιστεύεστε, έγραψε και ανέλαβε την παραγωγή των κομματιών, μένει να διακρίνετε τις καλές προθέσεις των κυριών.

 

ULTIMA GRACE – “Ultima Grace”
Πίσω από τη συγκεκριμένη επωνυμία βρίσκεται ο ιάπωνας οργανίστας Yuhki και η τραγουδίστρια Anette Olzon, ενώ οι μουσικοί που συναπαρτίζουν το σχήμα είναι συμπατριώτες του πρώτου, με εκτελεστικό επίπεδο φυσικά το αναμενόμενο της καταγωγής τους. Το πρώτο τους άλμπουμ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως περίτεχνο power συνδυαζόμενο με όσα μπορεί να συνεισφέρει η δοκιμασμένη στο συμφωνικό ύφος σουηδή ερμηνεύτρια. Πρόκειται για πληθωρικό υλικό, ακριβώς επειδή οι δημιουργοί του μπορούν να ελίσσονται κατά βούληση. Ίσως όμως κάπου να περιορίζονται τα σημεία που θα καθιστούσαν ένα κομμάτι εύληπτο, αλλά η προσοχή της ακρόασης είναι ανανεούμενη, συχνών επιδεικτικών λάμψεων.