FRONTIERS RECORDS

FM, Icon Of Sin, Infinite & Divine, Screamachine, Sweet Oblivion, Temple Balls, The End Machine, The Treatment!

 Πέρα από κάθε πρόθεση για κολακεία, οι νέες προτάσεις της εταιρείας αποδεικνύουν τον πρωταγωνιστικό της ρόλο.

FM – “Tough It Out Live”
Δεν ήταν καθόλου κακή η ιδέα του βρετανικού συγκροτήματος να γιορτάσει ενώπιον κοινού τη συμπλήρωση τριάντα χρόνων από την κυκλοφορία του δεύτερου άλμπουμ του. Ήταν αυτό που δικαίως έβαλε το σχήμα σε τροχιά καθιέρωσης, ένα από τα σαφώς επιτυχημένα δείγματα του εμπορεύσιμου hard, που σήμερα αποπνέει τον ίδιο ευχάριστο δυναμισμό. Δημιούργημα ικανών μουσικών, παραμένει αξιομνημόνευτο μεταξύ των ακροατών του είδους, υπενθυμίζει ότι η θετική διάθεση ξεπερνά την όποια σκοπιμότητα. Στην παρουσιαζόμενη έκδοση εκτός από όλα τα κομμάτια του δίσκου περιλαμβάνονται και άλλα ωραία της αγαπητής ομάδας. Όσοι παρέστησαν στις καταγεγραμμένες εορταστικές εκδηλώσεις πέρασαν πραγματικά καλά.

 

ICON OF SIN – “Icon Of Sin”
Σχήμα και άλμπουμ οργανωμένα για να προβάλλουν τον βραζιλιάνο τραγουδιστή Raphael Mendes, που τράβηξε την προσοχή μέσω του YouTube. Είναι κι αυτός ένας τρόπος για να ξεκινά κανείς μια καριέρα σήμερα, το θέμα όμως είναι ότι στα δεκατρία τραγούδια που ερμηνεύει εδώ ακούγεται αρκετά στομφώδης, ενίοτε δίνει την εντύπωση ότι πρέπει να τιθασεύσει την επιρροή του Bruce Dickinson πάνω του. Ίσως πάλι οι συνθέσεις του Sergio Mazul και του Marcelo Gelbcke να μην είναι οι πιο πηγαίες που θα μπορούσαν οι ίδιοι να είχαν συνεισφέρει υπό άλλες συνθήκες. Γερό λαρύγγι, θεμιτό να εξελιχθεί πολύπλευρα.

 

INFINITE & DIVINE – “Silver Lining”
Αν θέλετε άλλο ένα δείγμα σουηδικής αποτελεσματικότητας, ακούστε το παρουσιαζόμενο άλμπουμ. Είναι το πρώτο της συνεργασίας της τραγουδίστριας Tezzi με τον πολυπράγμονα Jan Åkesson και φαίνεται ότι αυτή θα συνεχιστεί. Γράφουν τραγούδια σε δυναμικό και μελωδικό ύφος, σε εκείνες τις εκσυγχρονισμένες φόρμες που αποτελούν σήματα κατατεθέντα της μουσικής παραγωγής της πατρίδας τους. Προσφέρουν συνθέσεις σχεδιασμένες να κερδίζουν αμέσως την προσοχή, ευσύνοπτες, που δεν γίνονται κουραστικές, ακόμη κι όταν ίσως ηχούν αναμενόμενες. Με ωραία φωνητικά και τις δέουσες υπογραμμίσεις στην ενορχήστρωση, οι ιδέες των δυο δημιουργών φαντάζουν αστραφτερές. Κινούμενοι έτσι αλλά λίγο πιο αυθόρμητα, θα ξεχωρίσουν.

 

SCREAMACHINE – “Screamachine”
Οι πέντε ρωμαίοι μουσικοί που απαρτίζουν το συγκρότημα έχουν διατελέσει μέλη των Stormlord, των Kaledon και των Lunarsea, ονομάτων που σας είναι γνωστά για την καλή δράση που ανέπτυξαν. Οι συγκεκριμένοι κύριοι θέλουν να προσαρμόσουν στο μέταλλο που παράγουν τις υψηλόφρονες επιρροές τους από τη δεκαετία του ’80 χωρίς ευτυχώς γραφικότητες. Ενθουσιώδεις, κινούνται από το παραδοσιακό heavy στο power, αποδεικνύονται πρόθυμοι και ικανοί για πολλά. Στον τομέα της σύνθεσης πάντως, οι ιδέες τους χρειάζονται μια καλύτερη ανάπτυξή. Θεμιτό να μην μείνουν απλώς ελπιδοφόροι, όπως τα προηγούμενα σχήματά τους, και μια αυστηρότερη προεπιλογή υλικού θα τους βοηθούσε. Συμπαθείς, παρακολουθούνται.

 

SWEET OBLIVION Feat. GEOFF TATE – “Relentless”
Ο Aldo Lonobile (των Secret Sphere) είχε ως παραγωγός και συνθέτης να ανταποκριθεί σε ένα δύσκολο, αλλά όμορφο, φιλόδοξο στοίχημα: Έπρεπε να προβάλει με τον καλύτερο τρόπο μια σπουδαία προσωπικότητα, να επαληθεύσει χωρίς μιμητισμό τις σταθερές που συνοδεύουν τη φήμη της. Έπρεπε να δει τι μπορεί να αποδειχθεί εφαρμόσιμο στις ερμηνείες του τραγουδιστή, να ξεπεράσει την επιφυλακτικότητα του κοινού που ελέγχεται από την προσδοκία. Αφού εξέτασε τις πιθανότητες και τις επιλογές, εξισορρόπησε τη φωτεινή και τη στοχαστική πλευρά του Tate, πέτυχε το αποτέλεσμα να μην ηχεί εκβιασμένο από σκοπιμότητες. Ωραία εργασία, του πιστώνεται επαινετικά.

 

TEMPLE BALLS – “Pyromide”
Αυτό μάλιστα, Είναι το μοντέρνο μελωδικό hard της ευζωίας. Φινλανδικό προϊόν, άρα εξελιγμένης ποιότητας, ικανοποιεί σε σημείο εθισμού τους ακροατές του ιδιώματος, κερδίζει και τους άλλους λόγω της καλής κατασκευής του. Ακολουθώντας τον μεγάλο κανόνα του ότι δεν πρέπει κανένας να κουράζει αυτόν στον οποίο απευθύνεται, η αμεσότητα των τραγουδιών ενθουσιάζει. Ακούγοντάς τα κι εσείς θα διαπιστώσετε ότι δεν πρόκειται για συνθέσεις δήθεν εύληπτες αλλά προσχηματικές, εδώ τα θετικά κίνητρα των δημιουργών δεν μπορεί να τα υποκαταστήσει κανένα τέχνασμα της παραγωγής, που σημειωτέον είναι η δέουσα από τον Jona Tee. Πολύ ευχάριστη έκπληξη, αγοράζετε πάραυτα το άλμπουμ.

 

THE END MACHINE – “Phase2”
Αν θέλετε να δεχθείτε μια οδηγία ακρόασης του δίσκου, ξεχάστε το ποιοι είναι οι δημιουργοί του και θυμηθείτε παραλλαγμένο εκείνον τον παλιό αφορισμό του Όσκαρ Ουάιλντ κατά τον οποίο μπορείς να γράψεις κάτι, αρκεί να έχεις κάτι να πεις. Ο τραγουδιστής Robert Mason προσωποποιεί πολύ καλά τις προθέσεις του συγκροτήματος, το παίξιμο των μουσικών που το απαρτίζουν αντικατοπτρίζει εκείνη την κοινή άποψη που διακρίνει όσους συνεργάζονται με άνεση, όσους έχουν ίδια αντίληψη του μέτρου, της ανάπτυξης μιας ιδέας, της οικονομίας μιας σύνθεσης, της βιρτουόζικης υπογράμμισης. Πολύ καλή εργασία, υποδειγματική αβίαστης hard έκφρασης των διακεκριμένων αυτών κυρίων.

 

THE TREATMENT – “Waiting For Good Luck”
Αν ο τίτλος υποκρύπτει μια πικρία σχετικά με τις προσδοκίες των δημιουργών, φτάνοντας στο πέμπτο άλμπουμ της καριέρας τους δεν είναι σίγουρο ότι μπορούν να αλλάξουν πολλά, και όχι πως αυτό χρειάζεται. Κατέχουν την παράδοση του βρετανικού hard, λοξοκοιτούν σε πιο έξαλλες καταστάσεις, αλλά κρατούν αναγνωρίσιμο το ύφος τους. Εδώ ακριβώς εντοπίζεται και η πρόκληση που ίσως θα έπρεπε να είχαν κατά νου όσο ετοίμαζαν το νέο υλικό τους: πώς θα μπορούσαν να ακουστούν πρωτότυποι πάνω στις γνωστές φόρμες; Αν το ύφος περιορίζει την έκπληξη, μόνο η καλή συγκυρία μπορεί να ανεβάσει τη δημιουργικότητα.