BRIAN WHEAT

“Son of a milkman – My crazy life with Tesla” (Post Hill Press)

 Ο μπασίστας του πολύ αγαπητού αμερικανικού συγκροτήματος τα έχει σίγουρα βρει με τον εαυτό του, αφού μπορεί και σαρκάζεται στον τίτλο της αυτοβιογραφίας του. Και τώρα κάποιοι θα αναρωτηθείτε ποιος ο λόγος για μια τέτοια καταγραφή, αφού οι Tesla παραμένουν ακμαίοι και προσφέρουν ακόμη ανόθευτη την ξεχωριστή τους ποιότητα. Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η απάντηση: για να πετύχουν όσα έχουν πετύχει, ο ίδιος ο μουσικός έπρεπε να κάνει όσα έκανε. Και αυτά αξίζει να διαβάσετε.
 Κατά την παιδική του ηλικία βίωσε την απουσία του πατέρα και μεγαλώνοντας είχε να διαχειριστεί το πάχος, τα αυτοάνοσα και άλλες διαταραχές που εμφανίστηκαν. Και μόνο λόγω αυτών κάποιος θα είχε επιλέξει μια πιο ήπια καθημερινότητα, ο ίδιος όμως εξηγεί γιατί η συνεχής δράση ήταν αυτή που τον κινητοποιούσε και τον έκανε, όχι απλώς να ξεπερνά τις δυσκολίες, αλλά να ανανεώνεται με τα ποικίλα του ενδιαφέροντα. Και προς τιμήν του, δεν παραλείπει να επαναλαμβάνει την ανάγκη της υποστήριξης που πρέπει να ζητά και να λαμβάνει όποιος βρίσκεται σε δύσκολη κατάσταση.
 Εξηγεί πώς έκανε τα πρώτα του βήματα στη μουσική, τι άκουγε, το πώς παθιάστηκε με τον Paul McCartney και πώς σχηματίστηκε το κουιντέτο που του έδωσε την παγκόσμια αναγνώριση. Περιγράφει διεξοδικά τις συνθήκες υπό τις οποίες γράφτηκε κάθε άλμπουμ, τις περιοδείες που επιβεβαίωσαν τη φήμη των Tesla, τις αταξίες και τις υπερβολές του ίδιου και των άξιων συμπαικτών του, σκιαγραφώντας έτσι με τον πιο έγκυρο τρόπο το προφίλ τους.
Βεβαίως μιλά για τον γάμο του με την Sandy Saraya, αποδίδει τα εύσημα στους Def Leppard, μιλά για τον διακεκριμένο φωτογράφο Ross Halfin αλλά και για άλλον ένα διάσημο φίλο και ίνδαλμα του, τον Jimmy Page. Θα διαπιστώσετε ότι η σταθερότητα των συγκεκριμένων σχέσεών του δεν μπορεί παρά να είναι αποτέλεσμα ειλικρίνειας και δοτικότητας.
 Στο βιβλίο του θα διαβάσετε και άλλα σχετικά με τα ταξίδια του στην ειδυλλιακή Ιταλία, τα σκυλιά του, το πάθος του για τα σπίτια βικτωριανού ρυθμού, υπάρχει όμως και μια πλευρά που διαπερνά όλη την ιστορία και σχετίζεται με την επαγγελματική του επάρκεια και τα αντανακλαστικά του. Εξηγεί το πώς ανέπτυξε τις ικανότητές του σε ποικίλα επίπεδα της μουσικής βιομηχανίας και καταλήγει στο πώς διαμόρφωσε τα κριτήρια με τα οποία επιλέγει τους συνεργάτες του, πληροφορίες χρήσιμες για όποιον θέλει να διεκδικήσει τον τίτλο του παραγωγού ή του μάνατζερ.
 Να σημειωθεί επίσης ότι είναι απολύτως βάσιμη η κλίμακα της επιτυχίας στη δεκαετία του ’80 και του ’90, όπως ο ίδιος την ορίζει, και έχετε μια πολύ καλή ευκαιρία να κατανοήσετε τις επιλογές των καλλιτεχνών της εποχής, τον ρυθμιστικό ρόλο της προβολής στα μέσα ενημέρωσης και τελικά τη σημασία της αναφοράς του ονόματος τους στις υψηλές θέσεις των καταλόγων επιτυχιών.
 Δε χρειάζεται πάντως να θυμάστε την πρώτη μετάδοση του “Hang Tough” από το MTV ή το πώς -εγκαίρως- σχολιάζατε με τους φίλους σας την χαρακτηριστική εκτελεστική ευχέρεια των οργανοπαικτών του σχήματος προκειμένου να διαβάσετε όσα με ευθύτητα λέει ο μπασίστας. Θα το κάνετε, επειδή, ανεξαρτήτως του πότε εκτεθήκατε στην καθαρότητα της ενέργειας των Tesla, αυτή σας διαπέρασε για πάντα με όμορφα συναισθήματα. Και, φυσικά, επειδή περιμένετε τη συνέχεια της αποτελεσματικής ωριμότητάς τους.