Cobrakill, Gotus, Grand, The Grandmaster, Neal Morse, Jim Peterik & World Stage, Russell/Guns
Κάποιες από τις νέες προτάσεις της εταιρείας σίγουρα θα τις ξεχωρισετε.
COBRAKILL – “Serpent’s Kiss”
Οι γερμανοί μουσικοί που απαρτίζουν το εν λόγω κουιντέτο εμπνέονται ευθέως από τη δεκαετία του ’80 και ήθελαν το δεύτερο άλμπουμ τους να είναι τρόπον τινά προϊόν χρονομηχανής, να παρεισφρέει σε κάθε ανάλογο αφιέρωμα εποχής. Εφάρμοσαν αναμενόμενες φόρμες, το υλικό τους έχει ποικιλία, είναι ενθουσιώδες, δεν είναι όμως σίγουρο ότι προσφέρουν κάτι πραγματικά πηγαίο. Έχουν καλές στιγμές, αλλά ενίοτε δείχνουν ότι τραβήχτηκαν στη δίνη του ύφους, ότι υπερίσχυσε η αναπαράσταση αντί της νέας ιδέας. Επίσης, τα φωνητικά, όσο και αν είναι τα δέοντα χαρακτηριστικά, μπορούσαν να είχαν τύχει άλλου προσανατολισμού. Διασκευάζουν το “Silent Running”. Να επανέλθουν σύντομα.
GOTUS – “Gotus”
Έχοντας θητεύσει σε αναγνωρισμένα συγκροτήματα (Krokus, Gotthard) τα μέλη του συγκεκριμένου θα μπορούσαν να είχαν απαιτήσει ένα καλύτερο εξώφυλλο για τον παρουσιαζόμενο πρώτο τους δίσκο. Επίσης, θα μπορούσαν να είχαν σκεφτεί περισσότερο την εντύπωση αυτός να μην ήταν απλώς ένας παραπάνω στον οποίο τραγουδά ο Ronnie Romero. Το καλό hard που φτιάχνουν θα μπορούσε να ηχεί πιο πειστικό, αν οι ίδιοι είχαν φανεί λίγο πιο επιλεκτικοί και συνάμα κάνοντας μερικές διαφορετικές επιλογές κατά την παραγωγή, ώστε οι εντυπώσεις που τελικώς θα προκαλούσαν να ξεπερνούσαν τις προθέσεις τους. Από την άλλη πλευρά, μπορεί να αναζητούσαν την προσοχή συγκεκριμένου κοινού.
GRAND – “Second To None”
Όσον αφορά το δεύτερο άλμπουμ του σουηδικού συγκροτήματος, δεν τίθεται ζήτημα έκπληξης και μάλλον δεν υπήρχε λόγος για κάτι τέτοιο. Πρόκειται για υλικό που απευθύνεται στους ακροατές του AOR, ιδίως σε όσους -όπως δηλώνεται ήδη στο δεύτερο τραγούδι του δίσκου- βίωσαν σε νεαρή ηλικία την άνθηση του ιδιώματος. Βεβαίως, είναι από άποψη σύνθεσης καλύτερα οργανωμένο και προσφερόμενο από διάφορες άλλες απόπειρες αναπαράστασης αυτού και ο απαιτούμενος ήχος ενισχύει τη σύνδεση με το παρελθόν. Από τους δίσκους με τραγούδια που θα μπορούσαν να επιλεγούν για κάποια ταινία εποχής, χαρακτηρίζει τους δημιουργούς του για την καλοπροαίρετη στάση τους.
THE GRANDMASTER – “Black Sun”
Για το δεύτερο άλμπουμ του σχήματος ο κιθαρίστας Jens Ludwig συνεργάζεται με τον τραγουδιστή Peer Johansson, επιλογή αξιόπιστη και εξυπηρετική. Ο δε Alessandro Del Vecchio συνεχίζει να συνεισφέρει όλα αυτά για τα οποία είναι γνωστή η αποτελεσματικότητά του. Θα περίμενε κανείς αυτοί να είχαν προσφέρει κάτι παραπάνω από ό,τι επιτρέπουν οι ικανότητές τους, δεν είναι όμως σίγουρο ότι αυτό συνέβη κατά τη συνεργασία τους. Θα ήταν προτιμότερο, π.χ. να δίνεται λιγότερες φορές λαβή για παραλληλισμούς με τον Lande και το είδος του υλικού που εκείνος έχει κατά κόρον παραγάγει. Προφανώς εδώ υπήρξε ζήτημα κατά την παραγωγή.
NEAL MORSE – “The Restoration – Joseph: Part Two”
Αυτό που συμβαίνει με τις εργασίες του διακεκριμένου μουσικού είναι πώς πολλοί δυσκολεύονται να διαχειριστούν την πληθώρα του υλικού που προσφέρει. Για κάποιους λιγότερο ταλαντούχους δημιουργούς αυτό θα ήταν παρεξηγήσιμο, με το παρουσιαζόμενο, όμως, άλμπουμ όλοι θα έχετε την ευκαιρία να ακούσετε με ικανοποίηση τη συνέχεια της ιστορίας που εμπνεύστηκε. Θα σκεφθείτε ότι αυτό το μέρος ίσως είναι καλύτερο από το προηγούμενό του, επειδή έχει περισσότερη δράση, καλύτερο ρυθμό αφήγησης και ο συνθέτης του βρέθηκε σε καλύτερη διάθεση. Προφανώς, όταν δεν καταπιάνεται με υμνολόγια, περνάει με πιο ευχάριστο τρόπο τα μηνύματά του. Συμφωνείτε;
JIM PETERIK & WORLD STAGE – “Roots & Shoots Vol. 1”
Εξηγώντας τον τίτλο του νέου άλμπουμ του αμερικανού δημιουργού να σημειωθεί ότι πρώτος όρος αφορά μερικούς από τους επίσης διακεκριμένους φίλους του, ενώ ο έτερος κάποιους από ανερχόμενους μουσικούς, την ποιότητα των οποίων εκείνος διέκρινε. Μην πείτε ότι αυτοί δεν θα πρέπει να αισθάνονται κολακευμένοι και κατά την ακρόαση του δίσκου θα διαπιστώσετε ότι εργάστηκαν δεόντως. Τα δε γυναικεία φωνητικά προσδίδουν ωραία ποικιλία στο όλο υλικό, δημιουργούν υποψίες σχετικώς με το ποια άλλα τραγούδια θα μπορούσαν να είχαν ερμηνεύτρια. “As I Am”, “Friends Forever” και “Suddenly” προτείνονται για πρώτη ακρόαση.
RUSSELL – GUNS – “Medusa”
Δεν υπήρχε μεγάλη ανησυχία σχετικά με το αποτέλεσμα της συνεργασίας του Jack Russell με τον Tracii Guns, το παρελθόν αμφότερων αποτελούσε εγγύηση ενός αξιοπρεπούς άλμπουμ. Το θέμα ήταν πόσο καλύτερο αυτό θα ήταν από το αναμενόμενο, αν θα γινόταν εδώ κάποια έκπληξη. Καθώς οι δυο τους συνεννοούνται εύκολα μεταξύ τους, μπορούν να σχεδιάζουν την ποικιλία του υλικού τους βάσει γνωστών σε αυτούς αναφορών, να στήνουν κομμάτια με την αμεσότητα όσων έχουν ασκηθεί στο αμερικανικό hard. Ακούγονται αρκετά ενθουσιώδεις, ακόμη και όταν κάποιες ιδέες τους δεν είναι αρκετά πρωτότυπες, αλλά αυτοί γνωρίζουν καλά τι έχει πέραση στο κοινό.
