“Xenotaph” (Nuclear Blast)
Το έκτο άλμπουμ του αμερικανικού συγκροτήματος είναι κατά το αναμενόμενο προκλητικό της οξυμένης αντίληψής σας, για αυτό και θα σας αρέσει. Εδώ η τεχνική κατάρτιση των οργανοπαικτών που το δημιούργησαν εξυπηρετεί σύνθετες, πολυεπίπεδες ιδέες και εκτείνεται πέραν αυτών. Εσείς, ενώ πιθανόν να επιδείξετε την αποφασιστικότητα είτε ως θαυμαστές του σχήματος είτε από περιέργεια να το ακούσετε και να το χαρτογραφήσετε στην πρώτη κιόλας ακρόαση, ξέρετε ότι θα την επαναλάβετε, γιατί τα όσα θα ακούσετε θα σας αρέσουν. Είναι ωραίος ο τρόπος που οι συγκεκριμένοι κύριοι συνδυάζουν ετερόκλητα στοιχεία ή δίνουν νέες, ενίοτε αναπάντεχες για τα μεταλλικά πλαίσια εκδοχές. Ασκημένοι στο απαιτητικό ιδίωμα, όχι απλώς παίζουν σχήματα και μοτίβα δύσκολα, αλλά τα χρησιμοποιούν εκεί που πραγματικά θεωρούν οι ίδιοι ότι εξυπηρετούν την ιστορία που αυτή τη φορά αφηγούνται. Από εκείνους που ξεπέρασαν την παγίδα της εκζήτησης και της υπερβολής, προβάλουν τη λοξή αισθητική τους, παραμένουν υποδειγματικώς φιλοπρόοδοι.
