E-Force, Max Pie, The Ghost Next Door!
Τρεις είναι οι νέες κυκλοφορίες της βελγικής εταιρείας που επανακάμπτει σταθερά στα μεταλλικά πράγματα.
E-FORCE – “Demonikhol”
Δικαιολογημένα ο Eric Forrest σάς είναι συμπαθής: Ήταν άξιος για να βρεθεί στους Voivod, ενώ έχει παρουσιάσει πραγματικά αξιοπρόσεκτες δουλειές με τους Project: Failing Flesh αλλά και το προσωπικό του όχημα, του οποίου το νέο, τέταρτο, θεματικό άλμπουμ θα σας απασχολήσει επίσης ευχάριστα τώρα. Ο ίδιος ηχογραφεί τα πάντα, μόνο για τα κιθαριστικά σόλο συνεργάζεται με πέντε κιθαρίστες, δηλαδή ελαχιστοποιεί την περίπτωση να υπονομεύσει κάποιος άλλος τις προθέσεις του. Εκφραστικός, σταθερός στη θανατερή thrash άποψή του, κερδίζει χωρίς δεύτερες σκέψεις την εκτίμηση των άλλων με το ανόθευτο, σαφές, ευθύ αλλά και διακριτικά εμπλουτισμένο, δυναμικό υλικό του. Μιλά για τα καταστρεπτικά αποτελέσματα του αλκοολισμού, αλλά με αξιοθαύμαστη ενεργητικότητα στήνει έντεκα κομμάτια, που πολλοί άλλοι κουρασμένοι μουσικοί του χώρου υποθέτουν λανθασμένα ότι είναι ακόμα σε θέση να γράψουν. Θα νιώσετε πολύ άνετα ακούγοντας την επιθετική ροή τους· η ένταση με την οποία αποτυπώθηκαν και μεταδίδουν σίγουρα θα σας τονώσει.
MAX PIE – “Odd Memories”
Τα μέλη του κουαρτέτου από το Βέλγιο θα πρέπει να αισθάνονται καλά, γιατί παραδίδουν στην κρίση του μεταλλικού κοινού μια πολύ αξιοπρεπή εργασία, ίσως την καλύτερη κυκλοφορία τους ως τώρα. Στο τρίτο τους αυτό άλμπουμ, έχουν πετύχει, με την κατάλληλη, ωραία παραγωγή, να συνδυάσουν τις επιρροές τους από τους Kamelot, τους Symphony X, τους Rhapsody, αλλά και τους επίσης σπουδαίους Circus Maximus. Στα τραγούδια τους είναι διάχυτος ένας εύρυθμος δυναμισμός, δεν λείπουν τα τεχνικά σημεία, κερδίζουν όμως πόντους και με κάποιες μελωδικές γραμμές που φανερώνουν την θετική δημιουργική τους διάθεση. Προσφέρουν ωραία δείγματα αυτοπεποίθησης και ενθουσιασμού, που προσωποποιούνται και στα φωνητικά, προκαλώντας εύκολα το ενδιαφέρον του ακροατή. Από τα δέκα τραγούδια που συμπεριέλαβαν, μάλλον το “Odd Future”, το “Promised Land και το “Unchain Me” επιβεβαιώνουν όσα σημειώθηκαν παραπάνω. Δεν μένει παρά να ελέγξετε την ορθότητά τους και να χαιρετίσετε την οργανωμένη κίνηση των ορεξάτων αυτών μουσικών.
THE GHOST NEXT DOOR – “The Ghost Next Door”
Όταν ο κιθαρίστας Gary Wendt ανακάλυψε ότι το κτίριο δίπλα από εκείνο στο οποίο διέμενε θεωρούταν στοιχειωμένο, αποφάσισε να δώσει στο συγκρότημά του τον παραπάνω ενδιαφέροντα τίτλο. Ο ίδιος, έχοντας για καιρό δραστηριοποιηθεί στο Σαν Φρανσίσκο και αναπτύξει φιλίες με μουσικούς αδιαμφισβήτητου κύρους όπως ο Robb Flynn, ο Craig Locicero, ο Gary Holt, ο Will Carroll, παρουσιάζει το πρώτο άλμπουμ του σχήματός του. Σε αυτό αναδεικνύει τις επιρροές του, όχι από το thrash, αλλά από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’90, τότε που άρχιζε να κερδίζει έδαφος ο εναλλακτικός ήχος. Στις συνθέσεις του πάντως δεν αποκηρύσσει την επιθετικότητα, απλώς αυτή φαίνεται σχηματοποιημένη μέσα σε πιο σύγχρονες και μελαγχολικές φόρμες. Οι προθέσεις του κουαρτέτου είναι ενδιαφέρουσες, αλλά μάλλον ακόμα δεν έχουν οργανωθεί με τρόπο αρκετά εύληπτο, ενώ ίσως θα μπορούσαν να έχουν κάποια πιο ευκρινή μελωδικά σημεία. Σίγουρα έχουν περιθώρια καλής εξέλιξης.
