“Indigo” (Frontiers)
Το παρουσιαζόμενο άλμπουμ είναι απολαυστικό. Με συνθέσεις φινετσάτες, λεπταίσθητες, ελεγχόμενου δυναμισμού είναι πλήρως εναρμονισμένο με τη μεγάλη φήμη της επωνυμίας των δημιουργών του, αποτελεί την ευτυχέστερη για τους φίλους τους συνέχεια της πορείας του κουαρτέτου. Το πρώτο χωρίς τον John Wetton, αλλά με διακριτή την επιρροή του, θα ήταν πολύ άδικο το να λογίζεται ως δοκιμασία ή πείραμα για τη σύμπραξη των κυρίων που τώρα απαρτίζουν το σχήμα. Ο Geoff Downes ήξερε πολύ καλά πώς να κινηθούν και ο Harry Whitley είναι εξαιρετικός στα φωνητικά. Από τις πολύ ευχάριστες περιπτώσεις όπου όλα τα στοιχεία που καθιστούν μια ομάδα αναγνωρίσιμη χρησιμοποιούνται με τέτοια ισορροπία ώστε η ίδια να μην επαναλαμβάνεται κατάφορα. Προφανώς υπήρξαν ωραία ερεθίσματα για να εξελιχθούν οι ιδέες σε πλήρεις συνθέσεις αλλά και οι συγκεκριμένοι μουσικοί μάλλον εργάστηκαν συντονισμένοι αβίαστα. Πείτε πως είναι θέμα ταλέντου, πείτε πως είναι θέμα γούστου, το αποτέλεσμα είναι πραγματικά θελκτικό, ευγενές.
