“In Vertigo” (Frontiers)
Από τους πέντε φινλανδούς μουσικούς που απαρτίζουν το εν λόγω συγκρότημα μπορεί κανείς να περιμένει το καλύτερο, δεν είναι, όμως, σίγουρο ότι με το νέο τους άλμπουμ φτάνουν στη θέση που θα μπορούσαν να καταλάβουν. Όχι πως το ευδιάθετο hard που φτιάχνουν είναι κακό, είναι σαφώς ικανοί ώστε να μην μπορεί να είναι τέτοιο, αλλά φαίνεται ότι το σχέδιο που εφάρμοσαν δεν ήταν το πιο ταιριαστό. Το υλικό τους σε πολλά σημεία δίνει την εντύπωση της πιεσμένης έμπνευσης, της λειτουργίας βάσει συγκεκριμένων προθέσεων. Ξέρετε πως, όταν αυτό συμβαίνει, η επίγευση της ακρόασης δεν είναι αρκετά δυνατή για να προκαλέσει το αβίαστο σχόλιο. Έτσι, λοιπόν, οι συμπαθείς κύριοι έκαναν μια συντονισμένη εργασία, ευκρινή, μελωδική και με τις αναμενόμενες κορυφώσεις, που δεν φαντάζει αρκετά πηγαία. Τα φωνητικά, επίσης, θα μπορούσαν να είχαν οργανωθεί λίγο διαφορετικά, με ποικιλία πέρα από ό,τι παρέχει η αναγνωρίσιμη χροιά τους. Παραμένουν συμπαθείς.
