“Gilded Sorrow” (Ripple Music)
Οποιαδήποτε επερχόμενη εργασία περιλαμβάνει το όνομα του Wino, αναμένεται πάντα με υψηλές προσδοκίες. Ειδικά όταν αυτή αποτελεί τη νέα του εν λόγω σχήματος, επτά ολόκληρα χρόνια μετά το εξαιρετικό “Sacred”, η προσμονή γίνεται ακόμη πιο έντονη.
Χωρίς να χάνεται χρόνος, το sabbath-ικό riff του “Daughter of an Echo” που ανοίγει το άλμπουμ σας προετοιμάζει για το τι πρόκειται να ακολουθήσει. Παλμός, μελωδία και στακάτες κιθάρες σας δίνουν το doom που πάντοτε επιθυμούσατε. Στο ίδιο ύφος συνεχίζει το “It’s Not OK”, ενώ το ακόλουθο “Realize a Dream” ίσως να είναι το πρώτο διαμάντι του δίσκου. Αργό, συναισθηματικά φορτισμένο, με ξεσπάσματα που προσφέρουν μικρές στιγμές λύτρωσης.
Το ομότιτλο τραγούδι του άλμπουμ είναι σίγουρα το πιο αργό και βαρύ του, ενώ το “Stoned Back to the Bomb Age” μάλλον χαρακτηρίζεται περισσότερο από τον sludge/stoner ήχο. Το “Wellspring-Dark Sunshine” ίσως είναι το πρώτο σχετικά αδιάφορο τραγούδι, άλλα αδικείται μόνο γιατί είναι κλεισμένο ανάμεσα σε πολύ καλύτερες συνθέσεις. Ίσως αν είχε τοποθετηθεί σε κάποια άλλη θέση να κατάφερνε να λάμψει περισσότερο.
Το “Jailine” αποτελεί μια πιο ευδιάθετη και χαρούμενη σύνθεση και σίγουρα είναι άκρως απολαυστικό, τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά. Το “Yen Sleep” επαναφέρει την doom ατμόσφαιρα και πρακτικά κλείνει τον δίσκο, μιας και το “Lucky Free Nice Machine” που ακολουθεί είναι ένα μικρό ορχηστρικό τραγούδι και σε αφήνει με ένα μικρό χαμόγελο.
Εξαιρετικοί είναι και οι τρεις μουσικοί οι οποίοι πλαισιώνουν τον Wino. Ο Chris Angleberger στο μπάσο, ο Brian Costantino στα τύμπανα και ο Jason Taylor στη δεύτερη κιθάρα ακούγονται σαν να παίζουν μαζί από χρόνια. Και εδώ, για πρώτη φορά στην ιστορία τους, οι Obsessed είναι τετράδα. Και η δεύτερη κιθάρα όντως κάνει τη διαφορά.
Αν κάπου υστερεί αυτή η κυκλοφορία, είναι στη διάρκειά της. Κάτι λιγότερο από τριανταεπτά λεπτά μοιάζει με προθέρμανση. Όχι, δεν χρειάζεστε έπη τριών ωρών για να απολαύσετε αυτή τη μουσική. Και πόσο μεγαλύτερη σε διάρκεια να γίνει τελικά μια doom δουλειά; Ίσως να φταίει που είναι τόσο καλό που δεν καταλαβαίνετε πότε πέρασε η ώρα. Ή πάλι, η λαχτάρα για νέα κυκλοφορία των Obsessed να ήταν τόσο μεγάλη που οποιαδήποτε διάρκεια να φαινόταν μικρή. Αλλά δεν ενοχλείστε, πατάτε repeat all…
Γιάννης Λογγοβίτης
Ήρθε η ώρα… Επτά χρόνια μετά το τελευταίο πόνημα, έρχεται ένα νέο, απαύγασμα ψυχής, ανάγκης, επιβίωσης και παρουσίας. Η συνεκτικότητά του με το προηγούμενο “Sacred” φανερώνει ομαλότητα, τη μετάβαση από την αγριότητα της νιότης και ζωής στο πεζοδρόμιο στην «ωριμότητα». Ο Wino, αφού κατάφερε να επιβιώσει και ξεπέρασε τα εξήντα μπορεί πλέον να μετουσιώνει και να μεταλαμπαδεύει τα διδάγματα του ιδιώματος. Προσφέρει το κρυφό λιμάνι στις ψυχές που γεννήθηκαν πολύ αργά για την εποχή τους, απάνεμο μεν από τους αέρηδες του τώρα, μα γεμάτο με δαίμονες των περασμένων εποχών.
The Obsessed: όπως ο Wino τους ξέρει με πολύ σημαντική συμμετοχή των νέων συμπαικτών του.
Α! Και επί σκηνής αντιλαμβάνεσαι πολύ καλύτερα πως το ζει αυτό που κάνει -και το ζεις κι εσύ και οι άλλοι γύρω σου!
St. Spirus (Violet Vortex)
