“Our Secrets Are The Same” (ECW)
Η ανάμνηση του “Sparkle in the Rain” στις βιτρίνες των δισκοπωλείων της Αθήνας παραμένει ζωηρή. Το εξώφυλλό του ήταν ιδιαίτερο, προσέδιδε κάτι το παραδοσιακό, το αρχοντικό, ενίσχυε το κύρος του συγκροτήματος, ενώ οι νόμιμοι και μη ραδιοφωνικοί σταθμοί μετέδιδαν τα τραγούδια του. Για αυτή και μόνο τη συναισθηματική εγγραφή πολλοί θα θελήσετε να διαβάσετε τη βιογραφία των κυρίων που αποτελούν τον δημιουργικό πυρήνα του σχήματος.
Είναι πολλά τα δίδυμα μουσικών που έδρασαν εις μάκρος και προσέφεραν κλασικά τραγούδια και η περίπτωση των δυο παιδικών φίλων αποδεικνύεται ως μια που διέπεται από τις πιο ισχυρές συνδέσεις. Είναι αξιοπρόσεκτο το γεγονός πως δεν έμειναν όλα αυτά τα χρόνια μαζί λόγω της φήμης ή του κέρδους που αποκόμιζαν από τη δράση τους. Η συνύπαρξή τους, όπως εξηγείται στο ωραία διαρθρωμένο παρουσιαζόμενο βιβλίο και υπαινίσσεται ο τίτλος του, έχει τη βάση της στην πολυποίκιλη ταύτιση εκείνων, στη σύμπτωση των απόψεών τους. Οι αρχές της εργατικής τάξης και τα ήθη της Σκωτίας, η ιδιαίτερη αντίληψη του χιούμορ, τα βιώματα της κοινής παιδικής και εφηβικής τους ηλικίας είναι παράγοντες ρυθμιστικοί των επιλογών που έκαναν, ακόμη και όταν δεν μπορούσαν να διακρίνουν ότι λειτουργούσαν ως πείσμονες.
Όταν οι ίδιοι μιλούν για τις διάφορες φάσεις της πορείας τους που χαρακτηρίζονται από διαφορετικές προσεγγίσεις του ήχου και της σύνθεσης, εσείς που τους έχετε παρακολουθήσει, έστω και κάποτε αποσπασματικώς, αλλά πάντα με την ίδια προσοχή στον ήχο και την έκφρασή τους, θα βρείτε ορθή την άποψή τους πως δεν ακολούθησαν κάποια μανιέρα. Καθώς αναλύουν τους τρόπους με τους οποίους γράφουν τραγούδια, τις αφορμές και τις επενδύσεις των εντυπώσεών τους και από πού αντλούν έμπνευση, θα σκεφθείτε ότι δεν μπορεί παρά να έχουν εξελίξει τους αυτοματισμούς της συνεργασίας τους βάσει μιας συναισθηματικής νοημοσύνης και αισθητικής που χωράει περισσότερα από όσα ίσως γίνονται αντιληπτά από τους ακροατές.
Ενδιαφέρον έχουν οι αναφορές τους στα συγκροτήματα του progressive. Είναι κάτι που δεν θα διέκρινε κάποιος έφηβος κατά τη δεκαετία του ’80, θα έκανε, όμως, κάποιες αντιστοιχίσεις αργότερα, αλλά δεν θα τολμούσε να αναφέρει τη σύνδεση, το εύρος του γούστου των συγκεκριμένων μουσικών.
Αναφέρουν αναμνήσεις από εμφανίσεις τους, μιλούν για την περίοδο της περιορισμένης επιτυχίας που πέρασαν, εξηγούν τον ρόλο των άλλων μελών του σχήματος και βεβαίως εκείνον του αναγνωρίσιμου και δυναμικού Mel Gaynor, παρουσιάζουν τους συνεργάτες τους, αφανείς και μη, και εξηγούν τη σημασία μιας αξιόπιστης και ηθικής ομάδας.
Όσον αφορά τις ομάδες, μιλούν με πάθος για το ποδόσφαιρο, έχουν συνυφάνει μεγάλους αγώνες με την πορεία τους και ξεκαθαρίζουν πως οι U2 δεν είναι καλοί ποδοσφαιριστές. Παραμένουν μεν καλοί τους φίλοι, αλλά δεν θα ήταν οι πρώτες τους επιλογές για ένα παιχνίδι 5Χ5. Είναι απολαυστική η σκηνή του ότι ενίοτε, όταν παρακολουθούν με προσήλωση κάτι στην τηλεόραση, προφανώς την ωραία εθνική Σκωτίας, εναλλάσσονται στις εκδηλώσεις έντασης. Αποδεικνύονται εξαιρετική παρέα για κάτι τέτοιο, όπως οι ανέμελοι, ενθουσιώδεις συμπατριώτες τους.
Μιλούν βεβαίως για τις γυναίκες της ζωής τους, για το πώς οι καριέρες ρύθμισαν παλιότερα τις σχέσεις τους αλλά και το πώς συνέβη αργότερα το αντίθετο. Όλα αυτά χωρίς κακία και κουτσομπολιά, με την ευγένεια όσων αναγνωρίζουν σφάλματα, ανετοιμότητα, με μια σαφήνεια που δεν είναι παράγωγο της ανάγκης να εκλογικεύσουν τις αποφάσεις τους με αφορμή την οργάνωση της βιογραφίας τους.
Πάντως, όταν το 1989 απευθύνονταν με τα λιγοστά τους τότε ιταλικά στο κοινό της Βερόνας, μάλλον δεν είχαν φανταστεί ότι κάποια στιγμή αργότερα θα γίνονταν μόνιμοι κάτοικοι της Σικελίας και φυσικά δεν μπορείτε να τους κατηγορήσετε για την επιλογή τους αυτή. Το μεσογειακό κλίμα είναι θελκτικό, οι ρυθμοί του ταιριάζουν σε όσους αφουγκράζονταν τόσα και τα έκαναν στίχους και μελωδίες.
Όταν φτάνουν στο σημείο στο οποίο δίνουν συμβουλές για το πώς πρέπει ένα συγκρότημα και ιδίως ο τραγουδιστής να αλληλεπιδρά με το κοινό και πώς να ορίζεται το πρόγραμμα των τραγουδιών της βραδιάς, θα αντιληφθείτε ότι έχουν ήδη προσφέρει πολύ περισσότερες για την καριέρα κάθε εξίσου φιλόδοξου μουσικού μιας νεότερης γενιάς.
Αξίζει να μελετήσετε όσα λένε, ο τόνος της αφήγησής τους αντανακλά τη μουσική τους με διαύγεια. Θα κερδίσετε κάτι από την αποφασιστική αισιοδοξία τους και θα περιμένετε την επόμενη εμφάνισή τους εδώ.
