GIANLUIGI GIORGINO

“Feeling Unreal”

Υποθέστε ότι συναντάτε πάνω σε κάποια σκηνή τον ιταλό κιθαρίστα και πρέπει να παίξετε μαζί. Κατά πάσα πιθανότητα, δεν θα έχετε κανένα πρόβλημα να συνεννοηθείτε γρήγορα μαζί του κι εκείνος θα υιοθετήσει το ύφος που θα προτείνετε. Η σκέψη αυτή είναι συμπέρασμα της ποικιλίας που θα διαπιστώσετε ακούγοντας το νέο του άλμπουμ. Μέσα από εννέα κομμάτια, χωρίς φωνητικά, ο ίδιος γίνεται εκφραστικός, ευτυχώς αποφεύγοντας ναρκισσιστικές επιδείξεις. Καλογραμμένο το υλικό του, ρέον και ενδιαφέρον σε όλη του η διάρκεια, όχι απαραιτήτως πρωτότυπο, αλλά με ωραίες ευαισθησίες, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την επένδυση τηλεοπτικών εικόνων. Βεβαίως, όσοι ασκείστε στο ίδιο όργανο θα μπορούσατε να κάνετε τις δικές σας αναγωγές ως προς τις επιρροές του εν λόγω μουσικού, σίγουρα όμως θα αναγνωρίζατε τη στιλιστική του εντιμότητα, την αμεσότητα των ιδεών του, την ωραία υποψία ενός ταπεραμέντου που χαρακτηρίζει την καταγωγή του. Για αυτά γίνεται σε όλους σας συμπαθής.