FRONTIERS RECORDS

Doomsday Outlaw, Holter, Nordic Union, Stephen Pearcy, Red Dragon Cartel, Ten!

Μεγάλα ονόματα, μεγάλες προσδοκίες, ευχάριστες εκπλήξεις.

DOOMSDAY OUTLAW – “Suffer More”
Σπανίως ένα άλμπουμ εμφανίζει τόσο υψηλό λόγο ποιότητας προς ποσότητα, αλλά τότε ικανοποιείται πραγματικά ο ακροατής. Αυτή είναι η περίπτωση του νέου, τρίτου δίσκου των πέντε μουσικών από το Ντέρμπυ. Σοβαροί, με προσεγμένες διατυπώσεις, ώριμοι, φέρουν εμφανείς αμερικανικές επιρροές, σε σημείο που ο συντάκτης του σχετικού δελτίου Τύπου να τους προτείνει και στους οπαδούς των, επίσης παραδόξως νεοϋορκέζων, Raging Slab. Όσο κι αν αυτό δεν είναι απολύτως ακριβές, συνιστά οπωσδήποτε τιμητικό παραλληλισμό. Με ωραία φωνητικά, σταθερό παίξιμο, το hard rock που φτιάχνουν ακούγεται συναισθηματικό αλλά όχι μελό, χωρίς αστοχίες, κερδίζει τις εντυπώσεις με τη σαφήνειά του.

 

HOLTER – “Vlad The Impaler”
Ο νορβηγός κιθαρίστας, συνθέτης και παραγωγός, μετά τη θερμή υποδοχή που έτυχε το προηγούμενο άλμπουμ του με θέμα τον θρυλικό μονάρχη, προσφέρει άλλο ένα εμπνευσμένο από τη φήμη εκείνου. Αυτή τη φορά τα αντρικά φωνητικά δεν έχει αναλάβει ο Jorn Lande, αλλά ο άξιος Nils K Rue και τα γυναικεία η επίσης πολύ καλή Eva Iselin Erichsen. Πρόκειται για δίσκο η κατασκευαστική ποιότητα του οποίου δεν περνά απαρατήρητη. Ίσως οι ιδέες που παραθέτει αυτή τη φορά ο δημιουργός του να μη φαντάζουν αρκετά πηγαίες, σίγουρα όμως λειτουργούν σωστά τόσο ως μέρη ενός μιούζικαλ όσο και αυτόνομα.

 

NORDIC UNION – “Second Coming”
Ο Ronnie Atkins και ο Erik Martensson είναι μουσικοί αρκετά έμπειροι ώστε να μη συνέχιζαν τη συνεργασία τους, αν δεν είχαν βρει την κατάλληλη φόρμουλα. Έχουν επίσης την πολυτελή εντιμότητα να μην εκβιάζουν τις εντυπώσεις, για αυτό και, μόλις ολοκληρώσετε την ακρόαση του δεύτερου άλμπουμ τους, θα συμφωνήσετε ότι τίποτα εδώ δεν περισσεύει, ότι δεν υπάρχουν διεκπεραιωτικά παραγεμίσματα. Πολύ καλή η εργασία τους, υπενθυμίζει τα συνθετικά και ερμηνευτικά χαρακτηριστικά τους, την ευχέρειά τους να προσφέρουν ποικιλία υλικού σε συνεχή ροή. Σωστά δομημένα τα τραγούδια τους, θα σας κερδίσουν με την εύρυθμη, ελεγχόμενη αμεσότητά τους. Αποκτήστε τα.

 

STEPHEN PEARCY – “View To A Thrill”
Ο αμερικανός τραγουδιστής έβγαζε δίσκους και κατά τα άγονα χρόνια του ιδιώματος στο οποίο αναδείχθηκε, οπότε ας μη σας ξαφνιάζει ότι το παρουσιαζόμενο είναι το πέμπτο προσωπικό του. Αναπόφευκτα, λόγω του αναγνωρίσιμου ύφους του, όλα όσα κάνει κρίνονται βάσει του επιπέδου των Ratt, πράγμα που ίσως ενίοτε αποπροσανατολίζει τις εντυπώσεις που δημιουργεί το υλικό του. Αν πάντως έχετε παρατηρήσει ότι του αρκούν το πολύ τρεισήμισι λεπτά για να πει με τον τρόπο του σε κάθε τραγούδι αυτό που θέλει, τότε αντιλαμβάνεστε ότι θα μπορούσε να είχε καριέρα και ως μυστικός πράκτορας. Πονηρός, έμπειρος, σεβάσμιος.

 

RED DRAGON CARTEL – “Patina”
Ο Jake E. Lee πιάνει την κιθάρα του, ανάβει ένα τσιγάρο και εξηγεί γιατί οι μουσικές του δηλώσεις έχουν τόση βαρύτητα στην πιάτσα. Στο νέο άλμπουμ του σχήματος του φαίνεται ότι δεν επιθυμεί πιεστεί ώστε να γίνει αρεστός σε κανέναν, κάνει αυτό που θέλει -και η συγκεκριμένη παρατήρηση δεν αποτελεί εύσχημη αποφυγή για να μη σχολιαστεί η ποιότητα της δουλειάς του. Με παρέα που κατανοεί τις προθέσεις του, υπενθυμίζει τη μοναδικότητά του ως οργανοπαίκτη, ακούγεται ζόρικος, εσωστρεφής ή μελωδικός σε σημεία που άλλοι θα δυσκολεύονταν να αρθρώσουν μουσικά τις σκέψεις τους. Πάντα έχουν ενδιαφέρον όσα παίζει.

 

TEN – “Illuminati”
Με εξώφυλλο που βρίθει συμβολισμών και κατ’ αντιστοιχία με τον τίτλο και το περιεχόμενό του, το νέο άλμπουμ του σχήματος αποτελεί άλλη μία απόδειξης της στόφας αυτού. Ο ιθύνων νους της ομάδας, τραγουδιστής, συνθέτης και παραγωγός, Gary Hughes, είναι δημιουργός που δεν θα είχε ποτέ πρόβλημα να επενδύσει μουσικά τις σκέψεις του και να προσφέρει άρτιες συνθέσεις. Η νέα πάντως συλλογή τραγουδιών του ηχεί μάλλον τυπική της παλέτας του, δεν φέρνει την έκπληξη που ίσως θα περίμεναν όσοι από χρόνια παρακολουθούν την πορεία του. Όχι βεβαίως πως η ποιοτική σταθερότητα είναι επιλήψιμη, αλλά εδώ όλα φαίνονται αρκετά οριοθετημένα.