INNERWISH

“Waiting For The Dawn”, “Silent Faces”, “Inner Strength” (Ulterium)

 Λόγω της εντοπιότητας του συγκροτήματος και δεδομένου ότι έχετε παρακολουθήσει την εξέλιξή του, η παρουσίαση των επανεκδόσεων των τριών πρώτων του άλμπουμ έχει χαρακτήρα απλώς συνοδευτικό των αναμνήσεων σας. Οι οποίες είναι και ευχάριστες.

“Waiting For The Dawn”
Με το πρώτο τους άλμπουμ κάποιοι νεαροί αθηναίοι αποκαλύπτουν τις επιρροές τους από τη δεκαετία του ’80 και τραβούν την προσοχή. Συναισθηματικοί, λίγο στομφώδεις στις ηρωικές στιγμές τους, με τον εκφραστικό Γιάννη Παπανικολάου στα φωνητικά, έχουν ωραίες μελωδίες. Υπάρχει λόγος για να ενδιαφερθεί κανείς για αυτούς, έστω και αν οι όποιες επιτρεπτές σε διεθνές επίπεδο συγκρίσεις θα αργήσουν. Το υλικό τους κυκλοφορεί από τη ντόπια NMC και οι ίδιοι αναπτύσσουν θερμή σχέση με τους φίλους τους. Είναι διδακτικό το πόσο καλή εντύπωση μπορεί να κάνουν κάμποσοι πορωμένοι που στο «Αν» τραγουδάνε το ομότιτλο του δίσκου κομμάτι.

 

“Silent Faces”
Το δεύτερο άλμπουμ της ομάδας έρχεται έξι χρόνια μετά το προηγούμενο, ευτυχώς δεν είχε την τύχη άλλων μέτριων εγχώριων παραγωγών και αξιολογείται αυτομάτως διαφορετικά λόγω της χρονολόγησής του. Βελτιωμένο ηχητικά, με καλύτερα αποτυπωμένο τον δυναμισμό του, τυγχάνει ανάλογης υποδοχής, γιατί εμφανίζει διάθεση για εξέλιξη, έχει τον αέρα μιας διεκδίκησης που συνάδει με την έκδοσή του από τη γερμανική LMP. Ο Μπάμπης Αλεξανδρόπουλος είναι ο νέος τραγουδιστής και το ευκολομνημόνευτο ρεφραίν του φορτισμένου ομώνυμου κομματιού του δίσκου το μαθαίνουν όλοι, αμέσως μόλις δουν το σχετικό βίντεο κλιπ. Η άνοδος κατηγορίας είναι γεγονός που δικαιολογεί την αισιοδοξία και τον ενθουσιασμό.

 

“Inner Strength”
Καθώς πλησιάζει το καλοκαίρι του ’06, έρχεται το νέο άλμπουμ, φέρει επεξηγηματικό του περιεχομένου τίτλο και υποψιάζεται κανείς ότι οι δημιουργοί του έχουν αποφασίσει να ανασυστήσουν το προφίλ τους εκμεταλλευόμενοι πλέον τα οφέλη μιας οργανωμένης παραγωγής. Με ωραία, φουριόζικη ροή, τα τραγούδια φανερώνουν σαφείς στόχους, αποπνέουν σιγουριά, οι εμπνευστές τους περνούν το παλιό κρίσιμο τεστ του τρίτου δίσκου, είναι υπολογίσιμοι και με τη βούλα. Είναι ο τελευταίος που κυκλοφορούν με την ετικέτα της LMP και, όταν ο Μπάμπης Αλεξανδρόπουλος αποχωρώντας από συγκρότημα θα αποχαιρετίσει το κοινό στο «Κύτταρο», όλοι θα ξέρουν ότι είχε κάνει κι εδώ αξιοπρεπέστατη δουλειά.

 Αποσυνδεόμενοι από τον ιστορικό ενεστώτα που προηγήθηκε στο κείμενο, σωστά πιστεύετε ότι οι συγκεκριμένοι τύποι τα πήγαν καλύτερα από όσο ίσως εκείνη την εποχή μπορούσε να υποθέσει κανείς. Έστω κι αν άργησαν να κάνουν κάποιες κινήσεις, δεν έμειναν ένα συμπαθητικό, ελπιδοφόρο σχήμα της πιάτσας, που θα συντηρούσε τον μονίμως θιγμένο ερασιτεχνικό εγωισμό. Αν μάλιστα είχατε από τότε μια υποψία ότι κάποια πράγματα θα μπορούσαν να είχαν γίνει καλύτερα, τώρα έχετε την ευκαιρία να ακούσετε μια βελτιωμένη άποψη των τραγουδιών που ξέρετε. Αν δεν τα ξέρατε και τα μαθαίνετε από τις παρουσιαζόμενες επανεκδόσεις, συγχαρητήρια, μόλις προστεθήκατε στους οπαδούς των Innerwish.