ROCKSHOTS RECORDS

Dark Anvenger, Dustin Behm, Echotime, Enzo And The Ensemble, Freaky Jelly, Freight Train, Hidden Lapse, Mistheria, Noturnall, Wolfshead!

 Μελετώντας τις ποικίλες προτάσεις της εταιρείας έχετε την ευκαιρία να πειστείτε για την ορθότητα και την προοπτική των επιλεγμένων από αυτή συγκροτημάτων. Κι επειδή ακριβώς αυτές είναι αρκετές, η γνώμη που θα διαμορφώσετε θα είναι βάσιμη.

DARK AVENGER – “The Beloved Bones: Hell”
Καθώς η τραγική απώλεια του τραγουδιστή Mário Monteiro είναι πολύ πρόσφατη, είναι δύσκολο ακόμη να ακούσει κανείς το τέταρτο άλμπουμ του βραζιλιάνικου συγκροτήματος, Τα φωνητικά του χαρακτήριζαν το όλο ύφος του σχήματος, προσωποποιούσαν τη σοβαρότητα του εγχειρήματος μιας θεματικής εργασίας, ενίοτε θύμιζαν τους ηρωικούς αφηγηματικούς τόνους του James Rivera. Προοδευτικό power το παρουσιαζόμενο υλικό, πληθωρικό, εντυπωσιακό, γκραντιόζο, αναδεικνυόμενο με υποδειγματικό mastering από τον Tony Lindgren του Fascination, εναπόκειται στη δική σας αισθητική το αν θα θελήσετε να παρακολουθήσετε τους επικούς και περιπετειώδεις τόνους με τους οποίους περιγράφονται δυσκολίες της καθημερινότητας και των ανθρώπινων σχέσεων.

 

DUSTIN BEHM – “The Beyond”
Το πρώτο προσωπικό άλμπουμ του αμερικανού κιθαρίστα λανσάρεται ως το αποτέλεσμα επιρροών των Pestilence του “Spheres”, του Chris Poland του “Return To Metalopolis”, των Meshuggah και του Allan Holdsworth γενικότερα. Είναι αναμενόμενο κάποιοι να σπεύσετε να τις ελέγξετε, ειδικά τις δύο πρώτες, καθώς ο συνδυασμός τους υπόσχεται πολλά. Δεν θα απογοητευθείτε από τον, με καλές σπουδές, βιρτουόζο. Οι συνθέσεις του είναι χωρίς φωνητικά, πολυεπίπεδες, λεπτομερείς, προκλητικές της αντίληψης του ακροατή του επιθετικού προοδευτικού ήχου, κερδίζουν τις εντυπώσεις με την αποφασιστικότητα του συνθέτη να παρουσιάσει κάτι ξεχωριστό. Δίσκος περίτεχνος, περιπετειώδης, θα του δώσετε πρόθυμα τη δέουσα προσοχή.

 

ECHOTIME – “Side”
Ακούγοντας το νέο, δεύτερο άλμπουμ του ιταλικού συγκροτήματος θα εντοπίσετε γρήγορα σε αυτό τον προοδευτικό δυναμισμό των Symphony X και την εσωστρεφή ένταση των Pain Of Salvation. Αν λάβετε υπόψη  ότι οι δημιουργοί του έχουν εμφανιστεί επί σκηνής πριν από τους Goblin και παλιότερα τους Circus Maximus, τότε μάλλον θα διακρίνετε και την επιρροή αυτών. Θεματικό, αλληγορικό, με διαλογικά μέρη ανάμεσα στα τραγούδια αλλά και ιντερλούδια, προφανώς συνδεδεμένο με τη θεατρική παράδοση της πατρίδας τους, το έργο των πέντε φιλόδοξων μουσικών φαντάζει σοβαρό και περιπετειώδες. Αν δεν σας ενοχλεί η ιδιάζουσα αφηγηματική του διάρθρωση, θα το βρείτε ενδιαφέρον.

 

ENZO AND THE GLORY ENSEMBLE – “In The Name Of The Son”
Friedman, Farhi, Scheepers, Zonder, Wehrkamp, Ashland, Λεπτός: Ο Enzo Donnarumma θα πρέπει να αισθάνεται πολύ χαρούμενος που συνεργάστηκε, μεταξύ άλλων πολλών, με τους παραπάνω διακεκριμένους. Συνέδραμαν στην υλοποίηση μιας χριστιανικής όπερας, φιλόδοξου σχεδίου που αποτυπώθηκε στο παρουσιαζόμενο άλμπουμ. Η άποψή σας για αυτή θα κριθεί, βεβαίως, αναλόγως του βαθμού της εξοικείωσής σας με το είδος, αλλά κάποιες αμφιβολίες σχετικά με την επιτυχία του εγχειρήματος μάλλον θα τις έχετε. Κυρίως θα απορήσετε γιατί κάποια πράγματα αποτυπώθηκαν έτσι, όταν δηλώνεται ως συμπαραγωγός ο Gary Wehrkamp. Προτείνεται να αποκτήστε ιδία άποψη σχετικά.

 

FREAKY JELLY – “Reverse”
Προτού σχηματίσουν το συγκρότημά τους, οι πέντε μουσικοί από το Σάο Πάολο ήταν ήδη ασκημένοι παίζοντας επαγγελματικά και σήμερα παρουσιάζουν το πρώτο τους άλμπουμ, που μπορεί εύκολα να τραβήξει την προσοχή των φίλων του progressive. Το υλικό τους είναι ευχάριστα ζωηρό σε όλη του τη διάρκεια, ενδιαφέρον στα πιο ατμοσφαιρικά του διαλείμματα, θα μπορούσε σε κάποιο βαθμό να παραλληλιστεί με τις πιο δυναμικές στιγμές των πρώτων Transatlantic. Με έφεση βεβαίως στους ρυθμούς λόγω καταγωγής, αρέσουν για τον ενθουσιασμό που επιδεικνύουν, ακόμη κι αν τα φωνητικά θα μπορούσαν να είναι λίγο πιο τιθασευμένα. Θετικοί, εκφραστικοί, τίθενται υπό παρακολούθηση.

 

FREIGHT TRAIN – “I”
Με δεδομένη την έφεση που έχουν οι Ιταλοί στο AOR , δεν θα δυσκολευτείτε να αναγνωρίσετε τα κίνητρα των πέντε μουσικών από το Ρίμινι που παρουσιάζουν το πρώτο τους άλμπουμ. Έχουν εντρυφήσει στο μουσικό αυτό ιδίωμα, εφαρμόζουν τις αμερικανικές φόρμες του, είναι συντονισμένοι σε αυτό που κάνουν. Δεν έχουν διαμορφώσει ακόμη τον ήχο που θα κολάκευε τις αστραφτερές, συναισθηματικές, ζωηρές και μελωδικές τους ιδέες, αλλά αυτό μάλλον δεν θα αργήσει να συμβεί, εξαρτάται από τα μέσα που θα έχουν διαθέσιμα στην επόμενη παραγωγή  τους. Προφανώς τότε θα τους δείτε να ξεχωρίζουν γρήγορα, πράγμα που θα σας χαροποιήσει.

 

HIDDEN LAPSE – “Redemption”
Ωραίο το εξώφυλλο του πρώτου, θεματικού, δραματικού άλμπουμ του ιταλικού συγκροτήματος, είναι ενδεικτικό των καλών προθέσεων των δημιουργών του. Κινούνται στον μοντέρνο προοδευτικό χώρο με την ηπιότητα και τη φόρτιση που μπορούν να προσδώσουν τα γυναικεία φωνητικά. Με άλλα λόγια, μάλλον θα εντοπίσετε την επιρροή των Evergrey και δεν θα αποφύγετε λόγω του μεσογειακού ταπεραμέντου της τραγουδίστριας Alessia Marchigiani έναν ελαφρύ συνειρμό με κάποια διακεκριμένη συμπατριώτισσά της. Επιδεικνύουν αρκετά καλά εκτελεστικά χαρακτηριστικά, δεν έχουν διαμορφώσει ακόμη έναν στιβαρό ήχο που θα αναδείκνυε τις πολλές ιδέες τους, ίσως βιάστηκαν να οργανώσουν όσα έχουν να πουν. Συμπαθείς πάντως, εξελίξιμοι.

 

MALACODA – “Ritualis Aeterna”
Το καναδικό συγκρότημα δεν έλαβε την επωνυμία του από την παραλία  της Εύβοιας, αλλά από την δαντική «Κόλαση». Η επιλογή αυτή εξυπηρετεί τους σκοπούς των μελών του (μεταξύ αυτών ο αμερικανός οργανίστας Jonah Weingarten), καθώς ήθελαν κάτι «σκοτεινό, που όμως δεν θα ακουγόταν κατάφορα διαβολικό». Όντως, τα τραγούδια του παρουσιαζόμενου ep ηχούν διαυγή, μελωδικά με μοντέρνο μεταλλικό ύφος, μερικώς παραλληλίσιμο με εκείνον των Pyramaze, είναι αποδεικτικά του ότι μπορεί να μιλήσει κανείς για τον τρόμο χωρίς να γίνει γραφικός. Το συγκεκριμένο υλικό είχε πρωτοκυκλοφορήσει πρόπερσι και δικαιολογημένα επανεκδίδεται, αφού οι δημιουργοί του είναι ικανοί μουσικοί. Υποστηρίξτε τους.

 

MISTHERIA – “Gemini”
Με δεδομένη την εικοσιπεντάχρονη πορεία και τη φήμη του ιταλού μουσικού, δεχθείτε την πληροφορία ότι το νέο του άλμπουμ περιλαμβάνει συνθέσεις που ως τώρα δεν είχαν συμπεριληφθεί σε κάποια προηγούμενη εργασία του καθώς και εκτελέσεις έργων μεγάλων δημιουργών, όλες χωρίς φωνητικά. Συμπράττει με, βεβαίως, εξαιρετικούς μουσικούς (John Macaluso, Steve Di Giorgio, Roy Z, Chris Caffery μερικοί εξ αυτών) κι εσείς, επειδή αναγνωρίζετε τον τρόπο που αυτός αναδεικνύει τις ευαισθησίες που καλλιεργεί η κλασική μουσική, θα ακούσετε το πλούσιο υλικό του. Ο ίδιος το περιγράφει ως «έντονο, παθιασμένο, ορμητικό, με ενέργεια, οικείο» και προφανώς δεν θα διαφωνήσετε μαζί του.

 

NOTURNALL – “9”
Αν δεν γνωρίζετε ότι αυτό είναι το τρίτο τους άλμπουμ, μάθετε ότι οι μουσικοί που απαρτίζουν το σχήμα από το Σάο Πάολο έχουν διατελέσει μέλη των Shaman και των Angra, δηλαδή έχετε καλούς λόγους για να τους ακούσετε. Ικανοί οργανοπαίκτες λοιπόν, ενθουσιώδεις, με ευχέρεια στη σύνθεση, προσφέρουν τραγούδια εύρυθμου, ζωηρού power περίπου στο ύφος των προαναφερθέντων. Αντιλαμβάνεστε ότι δεν πρόκειται να πλήξετε ακούγοντάς τους, θα έχετε την ευκαιρία να επιβεβαιώσετε το επίπεδό τους στις διάσπαρτες λεπτομέρειες του δίσκου, θα σκεφθείτε ότι ίσως να μη γράφουν με τους ίδιους στόχους όπως άλλοι δημοφιλείς, δικαιολογημένα όμως απολαμβάνουν την συμπάθειά σας.

 

WOLFSHEAD – “Leaden”
Τα μέλη του φινλανδικού συγκροτήματος θα μπορούσαν να πολιτογραφηθούν κάτοικοι κάποιας πόλης της Αγγλίας, καθώς με το παρουσιαζόμενο πρώτο τους άλμπουμ αποδεικνύουν ότι έχουν παρακολουθήσει την εξέλιξη του πονηρού doom εκεί. Στα τραγούδια τους θα επιβεβαιώσετε την εκτίμηση του τρέφουν για τους Black Sabbath, τους Cathedral, τους Witchfinder General και διάφορους λιγότερο γνωστούς ήρωες του NWOBHM που κινήθηκαν στο ιδίωμα -ίσως να θελήσετε να επαληθεύσετε και την επιρροή των Tank. Κερδίζουν πόντους συμπάθειας με το ύφος τους, θα μπορούσαν όμως να είχαν δουλέψει λίγο περισσότερο τις συνθέσεις τους και τον ήχο τους. Ομάδα με σαφή και ωραίο προσανατολισμό.