MIGHTY MUSIC

Childrenn, Egonaut, Forsaken, The Hate Colony!

 Σταθερά ενδιαφέρουσες οι προτάσεις της εταιρείας, απευθύνονται σε ενεργούς ακροατές.

CHILDRENN – “International Exit”
Όλοι όσοι είχαν ακούσει το “Royal Fever”, το single-προπομπό του παρουσιαζόμενου άλμπουμ, είχαν εκδηλώσει σοβαρό ενδιαφέρον για τους δημιουργούς του. Οι τέσσερις μουσικοί από την Κοπεγχάγη τραβούν την προσοχή, γιατί ακούγονται ανεξάρτητοι, ιδιαίτεροι αλλά όχι συμπλεγματικοί. Εμφορούνταν μεν από αρνητικά συναισθήματα κατά τη διάρκεια της σύνθεσης των νέων τους τραγουδιών, οργανώνουν όμως με τόσο καλό τρόπο τις αντηχήσεις της δεκαετίας του ’60, εκείνες της ψυχεδέλειας του ’70 και κάποια νεότερα στοιχεία, που το αποτέλεσμα ακούγεται σίγουρα θελκτικό. Με εύστοχα φωνητικά και ήχο προσεγμένο, σε παραγωγή του Randall Dunn, ο δεύτερος αυτός δίσκος τους αρέσει και θα συζητηθεί.

 

EGONAUT – “The Omega”
Με τίτλο ενδεικτικό της κορυφούμενης πορείας του σουηδικού συγκροτήματος, το τέταρτο άλμπουμ του φαίνεται πως θα ανεβάσει αισθητά την τιμή των μετοχών του σχήματος. Ακούγεται δυναμικό, ποικίλο, ισορροπημένο, αποδεικνύει πως οι δημιουργοί του διάγουν περίοδο φόρμας. Μπορεί κάποτε να ξεκίνησαν φέροντας επιρροές από το doom και τη δεκαετία του ’70, σήμερα όμως το υλικό τους ηχεί διευρυμένο, εκσυγχρονισμένο με έναν τρόπο που πετυχαίνουν μόνο όσοι χρησιμοποιούν ό,τι τους εξυπηρετεί από την παράδοση. Με νέο τραγουδιστή τον Emil Kyrk, με προσεγμένη παραγωγή και φροντισμένο ήχο, προσφέρουν τραγούδια ουσιώδη, που χαρακτηρίζονται από την αυτονομία κάθε ολοκληρωμένης έμπνευσης. Ξεχωρίζουν, αρέσουν.

 

FORSAKEN – “Pentateuch”
Αγαπητοί στους κύκλους του doom, οι τέσσερις μουσικοί από τη Μάλτα επανέρχονται με το νέο τους άλμπουμ. Κι όμως, με δεδομένη την εμπειρία τους, φαίνεται πως αυτή τη φορά δεν παραδίδουν το υλικό που θα περίμεναν οι φίλοι τους. Όχι πως δεν συνεχίζουν να ακούγονται συνεπείς στα ιδανικά της βαρύτητας, αλλά από συνθετική άποψη τα τραγούδια τους θα μπορούσαν μάλλον να είχαν δομηθεί με διαφορετικό τρόπο, ο ήχος τους θα μπορούσε να είχε οργανωθεί αναλόγως. Σίγουρα ωραία τα φωνητικά του Leo Stivala, κολακεύουν ιδέες του σχήματος που ακούγονται αρκετά τυπικές του ιδιώματος. Καλές οι προθέσεις, ελεγχόμενο το αποτέλεσμα.

 

THE HATE COLONY – “Ascending”
Το τρίτο άλμπουμ των πέντε κυρίων από το Τρoντχάιμ θα σας αρέσει. Είναι από εκείνα η ένταση των οποίων απλώς δεν μπορούν να σας αφήσουν αδιάφορους, Εκκινώντας από το metalcore και περνώντας σε τόνους σοβαρής αγριότητας, οι συγκεκριμένοι μουσικοί εφαρμόζουν σωστά τις φόρμουλες της μοντέρνας επιθετικότητας. Συντεταγμένοι και δυναμικοί, αποφασιστικοί και ασκημένοι, ελίσσονται με ταχύτητα και ακρίβεια, συνθέτουν θέματα μηχανιστικής αισθητικής και άλλα λοξής μελωδικότητας. Καλοδουλεμένο, εξελιγμένο το υλικό τους, τους καθιστά πειστικούς της άποψής τους. Ίσως να μην έχουν διαμορφώσει το απολύτως προσωπικό ύφος, αποδεικνύονται όμως για τους παραπάνω λόγους έτοιμοι για διάκριση. Ακολουθήστε τους.