FRONTIERS RECORDS

Bloody Heels, Chaos Magic, Grace, Iconic, Jorn, Seventh Wonder, Venus 5 Vypera!

Νέες προτάσεις από παλιούς, νέες προτάσεις από νέους και αξίζει να ξεχωρίσετε αυτές που σας ικανοποιούν.

BLOODY HEELS – “Rotten Romance”
Οι κύριοι από τη Λετονία παρουσιάζουν το δεύτερο άλμπουμ τους και, αν μπορείτε να υποθέσετε από το εξώφυλλό του, υιοθετούν τον σκοτεινό συναισθηματισμό που παρουσίασαν κάποιοι την εποχή που το αμερικανικό hard ήταν εμπορεύσιμο. Ίσως να είχαν στο νου τους σχήματα όπως π.χ. οι Kik Tracee ή οι Saigon Kick, υπήρχαν όμως πολλοί περισσότεροι που απλώς έμειναν ελπιδοφόροι, γιατί δεν μετέτρεψαν το στοχαστικό ύφος σε αμεσότητα. Αυτό είναι το ζήτημα και με τους συγκεκριμένους, δεν έχουν βρει ακόμη τη φόρμα να προβάλλουν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, αφήνουν τη δημιουργική διάθεση να επιβάλλεται των ίδιων των τραγουδιών.

 

CHAOS MAGIC – “Emerge”
Η χιλιανή τραγουδίστρια Caterina Nix είναι πραγματικά συμπαθής, επειδή είναι ικανή ερμηνεύτρια και αυτό το γεγονός δημιουργεί προσδοκίες από εκείνη. Το νέο άλμπουμ πάντως του σχήματός της μάλλον δεν είναι αυτό που, όχι κατ’ ανάγκη θα την κολάκευε, αλλά θα την πρόβαλλε με τον αντίστοιχο τρόπο. Σε αυτό συνεργάζεται με τον συμπατριώτη της πολυπράγμονα Nasson, αλλά οι συνθέσεις ακούγονται αρκετά τυπικές, δεν έχουν τον αυθορμητισμό της πηγαίας έμπνευσης. Συμβαίνει εδώ η καταρτισμένη μουσικός να χάνει πόντους επέκτασης, ακριβώς επειδή η διαφοροποίησή της απέναντι σε άλλες που προσφέρουν παρόμοια τραγούδια δεν είναι πειστικά διακριτή. Της αξίζει κάτι καλύτερο.

 

GRACE – “Hope”
Η πρόκληση για τον ισπανό τραγουδιστή Isra Ramos ήταν μάλλον στο νέο άλμπουμ του σχήματός του να προσαρμόσει το ρομαντικό ερμηνευτικό ύφος του σε ένα εκσυγχρονισμένο πλαίσιο. Στα ενδεχόμενα να ακουστεί μιμητικός κάποιων νεότερων ή απλώς να επαναφέρει τα μοτίβα του hard που κατέχει, έπρεπε να κάνει τις κινήσεις εκείνες που θα του διασφάλιζαν ποικιλία υλικού. Όντως, έτσι έδρασε, η προσέγγιση του όμως παραείναι ευγενική και προσεκτική προκειμένου να διεκδικήσει την προσοχή ενός κοινού στο οποίο δεν ήταν γνωστός από παλιά. Προφανώς υπήρξε κάποια σύγχυση ανάμεσα στις προθέσεις του και στην υποστήριξη που έλαβε για την υλοποίησή τους.

 

ICONIC – “Second Skin”
Nathan James, Michael Sweet, Joel Hoekstra, Marco Mendoza, Tommy Aldridge: Μια από τις ευτυχέστερες συμπράξεις προς υποστήριξη του πρώτου και τραγουδιστή επαναφέρει εκείνη την υποψία που θέλει όποιον παίζει μαζί με τον τελευταίο και τυμπανιστή να αποδίδει υποχρεωτικώς με δυναμισμό ανάλογον του δικού του. Το άλμπουμ τους δεν θα μπορούσε να είναι κακό, δεν είναι όμως σίγουρο το ότι στο σύνολο τους τα τραγούδια του βγήκαν εξίσου καλά. Θα εντοπίσετε βεβαίως τον απόηχο των Whitesnake, αλλά ίσως να θέλατε και κάτι παραπάνω. Από τους δημιουργούς που χρησιμοποιούν κατά βούληση τις αυθεντικές φόρμες του hard, παραμένουν σίγουρα σεβάσμιοι.

 

JORN – “Over The Horizon Radar”
Δεν είναι και πολύ πειστικό το να ορίζεται η εντύπωση ενός άλμπουμ από την προαίρεση του ακροατή, αλλά ευτυχώς ο ικανός τραγουδιστής δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο για το νέο του άλμπουμ. Εκεί, δηλαδή, που θα ήσαστε επιφυλακτικοί για τη συχνότητα με την οποία προβάλλει το ταλέντο του, η εργασία του αποδεικνύεται όντως καλή. Εντύπωση θετική θα σας προξενήσει το ότι αποφεύγει τον στόμφο και ερμηνεύει κομμάτια ωραίας ηπιότητας, ελεγχόμενης φόρτισης. Να ακούσετε το “Dead London” και το “Ode To The Black Nightshade” και να δείτε που θα ανακτήσετε την εμπιστοσύνη σας σε εκείνον. Κινήθηκε σωστά.

 

SEVENTH WONDER – “The Testament”
Δε θα ακούσετε το νέο άλμπουμ του κουιντέτου από τη Στοκχόλμη, μόνο επειδή μέλος του αποτελεί ο τραγουδιστής Tommy Karevik· αυτό μπορεί να σταθεί απλώς η αφορμή για όσους δεν γνωρίζουν το σχήμα. Θα το κάνετε, γιατί θα θελήσετε να εκτεθείτε στις φιλοπρόοδες απόψεις των συγκεκριμένων μουσικών, να παρατηρήσετε την αβίαστη οργάνωση με την οποία παραθέτουν τις ιδέες τους, τη μοναδικότητα της άποψής τους. Κόσμιοι ως Σουηδοί, μπορούν να θεωρηθούν ως οι άξιοι συνεχιστές μιας τάσης που τόσα προώθησε διακριτικά στη σύγχρονη αντίληψη για τον μελωδικό δυναμισμό. Ικανοί και καταρτισμένοι σε πολλά, αποδίδουν με ευχάριστη σαφήνεια.

 

VENUS 5 – “Venus 5”
Θα ήταν άστοχο και αδίκο το να προκαταβληθείτε για το περιεχόμενο του πρώτου άλμπουμ των πέντε κυριών κρίνοντάς το από το εξώφυλλο. Πρόκειται για εργασία υπό την εποπτεία του ικανού Aldo Lonobile που συνδυάζει όλα τα στοιχεία εκείνα που μπορούν σε νεκρό χρόνο να σας κάνουν να μουρμουρίζετε ωραίες μελωδίες, επωδούς που έρχονται γρήγορα στα τραγούδια και συνδυασμούς φωνών που επαληθεύουν την αρχέγονη θελκτικότητά της γυναικείας έκφρασης. Ο λόγος ποιότητας προς ποσότητα είναι στο παρουσιαζόμενο υλικό υψηλός, είναι μια από τις ευτυχείς περιπτώσεις όπου οι εμπορικοί σκοποί συνδυάζονται με τις σωστά υπολογισμένες τρέχουσες παραμέτρους του γούστου.

 

VYPERA – “Eat Your Heart Out”
Οι πέντε μουσικοί που ευθύνονται για το παρουσιαζόμενο άλμπουμ είναι σουηδοί, δηλαδή έχουν λάβει εγκαίρως τη δέουσα μεταλλική μόρφωση. Είναι το πρώτο τους και αντανακλά ακριβώς την καλή τους γνώση πάνω στο ακραιφνές heavy της δεκαετίας του ’80. Μη βιαστείτε να κάνετε παραλληλισμούς με άλλους φουριόζους συμπατριώτες τους, οι συγκεκριμένοι έχουν κάτι από παλιότερο hard, επαναφέρουν κάτι που ίσως μπορεί να θεωρηθεί ως επιρροή των Triumph ή των Rainbow. Επειδή, όμως, δεν αρκούν απλώς οι έξυπνες αναγωγές στο παρελθόν, ίσως και οι ίδιοι θα έπρεπε να επιμείνουν λίγο στο ζήτημα της σύνθεσης. Σίγουρα μπορούν καλύτερα.