THEINGS AND THRALLS

THEIGNS AND THRALLS – “Theigns And Thralls” (Rockshots)

 Ο Kevin Ridley των Skyclad, όπως και πολλοί μουσικοί που δεν μπορούσαν να περιοδεύσουν κατά την διάρκεια της πανδημίας, δημιούργησε ένα παράλληλο σχήμα. Σε αυτό συμπράττει με τον John Ryan (πρώην μέλος των Cruachan) στο βιολί και στο τσέλο, τον Dave Briggs (των Waylander) στην κιθάρα, τον Arjon Valk στο μπάσο και τον Mike Verhof στα τύμπανα, ενώ ο ίδιος να παραμένει στη θέση του τραγουδιστή (και παίζει και μαντόλα!).
 Το άλμπουμ τους καλύπτει διάφορους μουσικούς χώρους. Το folk punk αποτελεί περίπου το πρώτο μισό του υλικού, αλλά στη συνέχεια οι τόνοι πέφτουν και το folk στοιχείο κυριαρχεί. Σίγουρα θα θυμίσει Skyclad σε πολλά σημεία (το “Queen of the Moors” αποτελεί διαφορετική εκτέλεση του ίδιου τραγουδιού από το “Forward into the Past” του 2017) και μέλη των Cruachan, των Ensiferum, και των Korpiklaani ως καλεσμένοι βάζουν τη δική τους πινελιά σε κάθε τραγούδι.
 Οι εντυπώσεις είναι ανάμεικτες. Ίσως για αυτό να ευθύνεται το γεγονός πως κάποια τραγούδια ήταν ιδέες του Ridley που δεν κατέληξαν ποτέ σε δίσκο των Skyclad, ίσως το συγκρότημα να μην πρόλαβε να ορίσει ακριβέστερα την ταυτότητά του. Οι καλοί μουσικοί που το απαρτίζουν κινούνται ανάμεσα στο metal και τη βρετανική folk και η διασκευή του παραδοσιακού τραγουδιού “Over the Hills and Far Away” μάλλον επιβεβαιώνει την άποψη αυτή. Ίσως πάλι κάποιοι θα περίμεναν περισσότερους στίχους για ζητήματα πολιτικής. Τέλος, η απόσταση που διακρίνεται ανάμεσα στην ηλεκτρονική εκτέλεση του “Life Will Out” και στην πρωτότυπη που είναι πιο κοντά στο industrial, μάλλον δικαιολογεί την παραπάνω άποψη.
 Ξεχωρίζουν το “Drinking” (σε ηλεκτρική και ακουστική εκδοχή), το “Strive”, γιατί τα καλά shanties είναι πάντα ευχάριστα και το “The Highwayman” και το συμπέρασμα είναι ότι το Theigns & Thralls πέφτει στην παγίδα που έστησε για τον εαυτό του: ενώ είναι μια πολύ έξυπνη και ποιοτική εργασία, κατάφερε να προδοθεί από την ίδια του την ευφυΐα. Θεμιτό το σχήμα να βρει την ταυτότητά του και να προσφέρει αυτό που της αξίζει.

       Γιάννης Λογγοβίτης