FRONTIERS RECORDS

Crazy Lixx, Enuff Z'Nuff, Fans Of The Dark, Groundbreaker, Insania, L.A. Guns, Memoria Avenue, Alan Parsons, Jim Peterik!

 Το δίχως άλλο, εδώ υπάρχουν άλμπουμ που αξίζει να ελέγξετε.

CRAZY LIXX – “Street Lethal”
Το νέο άλμπουμ του συγκροτήματος είναι τόσο καλοστημένο όσο κάθε αξιοπρεπές, σουηδικό και εντός του συγκεκριμένου πλαισίου προϊόν μπορεί να είναι. Το περιεχόμενό του ίσως ηχεί λίγο πιο υπολογισμένο, λιγότερο αυθόρμητο σε σχέση με ό,τι θα περίμενε κανείς, αλλά και πάλι το αποτέλεσμα είναι το δέον. Μελωδίες και δυναμισμός παλαιότερων αποχρώσεων αλλά φιλτραρισμένα μέσα από τις σημερινές σταθερές της παραγωγής, φωνητικά που σίγουρα ταιριάζουν και συνθέσεις ευσύνοπτες, όλα λειτουργούν υπέρ μιας θετικής εντύπωσης. Μπορείτε άμεσα να επαληθεύσετε τα παραπάνω ακούγοντας το “Anthem For America”, το “Reach Out” ή το “One Fire – One Goal”. Θα σας ευχαριστήσουν.

 

ENUFF Z’NUFF – “Enuff Z’Nuff’s Hardrock Nite”
Ο Chip Z'Nuff και οι συμπαίκτες του έκαναν μια πολύ όμορφη, ειλικρινή, τιμητική κίνηση. Αποφάσισαν να διαλέξουν (άραγε χωρίς πόση δυσκολία) και να ηχογραφήσουν τραγούδια των Beatles και συνακόλουθα των Wings. Αποδεικνύουν έτσι το πόσο μεγάλοι θαυμαστές τους είναι, εν μέρει εξηγούν τις δικές τους καλές επιρροές στη σύνθεση, φανερώνουν από πού προέρχεται η χαρακτηριστική αμεσότητα του ύφους τους. Το άλμπουμ ακούγεται σίγουρα ευχάριστα σε όλη του τη διάρκεια, υπενθυμίζει ότι οι τέσσερις κύριοι από το Λίβερπουλ άλλαξαν τον κόσμο, ότι έχετε ακόμη λόγους να συζητάτε για την κορύφωση της βρετανικής εισβολής στην Αμερική.

 

FANS OF THE DARK – “Fans Of The Dark”
Η περίπτωση των τεσσάρων σουηδών είναι πράγματι ενδιαφέρουσα, ωστόσο θέλει προσοχή, γιατί μπορεί να εκπέμψει ανακριβή μηνύματα. Π.χ. αξιοπρόσεκτοι οι τίτλοι του Χίτσκοκ στο εξώφυλλο, αλλά αυτό παραπέμπει σε πράγματα πέρα από το κοσμικό hard που επενδύει. Από μουσικής άποψης επίσης, οι μουσικοί αποδεικνύονται λιγότερο επιδεικτικοί από όσο ίσως αφήνουν να εννοηθεί οι ενδυματολογικές επιλογές του καλού τραγουδιστή τους, Alex Falk. Δηλώνουν ότι στοχεύουν στο μεγάλο πάρτυ που θα ακολουθήσει τα σημερινά ζόρια, άρα έχουν μελετήσει τις προοπτικές σωστά. Αποτελεσματική η συνεργασία τους με τον Mike Palace, αξίζει να τους ελέγξετε εγκαίρως.

 

GROUNDBREAKER – “Soul To Soul”
Αυτοί, βεβαίως, που θα σπεύσουν να ακούσουν το παρουσιαζόμενο άλμπουμ θα είναι οι θαυμαστές του Steve Overland και πολύ καλά θα κάνουν. Ο αγαπητός τραγουδιστής έχει αποδείξει ότι με την ερμηνεία του μπορεί να αναβαθμίσει οποιαδήποτε σύνθεση, το θέμα όμως είναι να μη χρησιμοποιεί συχνά την ικανότητά του αυτή. Τα τραγούδια που αυτή τη φορά του προσφέρθηκαν είναι άρτια εργοστασιακά κομμάτια του AOR ύφους, αλλά δεν είναι σίγουρο ότι όλα μπορούν να διεκδικήσουν την προσοχή χωρίς να ηχούν υπολογισμένα. Ο παραγωγός Alessandro Del Vecchio επέλεξε τους κατάλληλους συνεργάτες, μάλλον όμως δεν διασφάλισε τον αυθορμητισμό της δημιουργικότητας.

 

INSANIA – “V (Praeparatus Supervivet)”
Το σουηδικό σεξτέτο επανέρχεται στη δισκογραφία μετά από δεκατέσσερα χρόνια και απευθύνεται στο ακροατήριο του ευρωπαϊκού power. Πιθανόν, αν τα μέλη του είχαν συνεχίσει αδιάλειπτη την πορεία τους, σήμερα θα παρουσίαζαν κάτι διαφορετικό από μια υπενθύμιση της καλής εποχής του ιδιώματος στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’90. Λάτρεις της τευτονικής επιτάχυνσης και των χαρακτηριστικών μελωδικών ανακατευθύνσεων στις επωδούς, συνδυάζουν στις συνθέσεις τους τον σκανδιναβικό μεταλλικό κλασικισμό, υπαινίσσονται όσα οι παλιότεροι θιασώτες της σκηνής μπορούν να αναγνωρίσουν. Φαίνεται, όμως, πως ήδη ως το πρώτο μισό του δίσκου έχουν εξαντλήσει τις καλές τους προθέσεις. Ας αναδιοργανωθούν σύντομα.

 

L.A. GUNS – “Checkered Past”
Το νέο τους άλμπουμ είναι καλό και αυτό αρκεί. Αν θέλετε να υπάρξει και κάποια φιλολογική υποστήριξη της πρότασης, τότε μπορείτε να δεχτείτε ότι το υλικό αποτελεί την ακριβέστερη σύνδεση του σχήματος με τις ημέρες που βρισκόταν σε φόρμα και ότι συνοψίζει όλες τις πλευρές για τις οποίες είναι γνωστό. Αυτό που θα διαπιστώσετε με ευχαρίστηση είναι πως οι συγκεκριμένοι μουσικοί δρουν αβίαστα αλλά και αποτελεσματικά, παίζουν με την άνεση της κίνησης που επιτρέπει η εμπειρία, προβάλλουν σωστά εκείνη τη λιτότητα που τους έκανε να ξεχωρίζουν. Δεν κάνουν τίποτε που δεν θα υπογράμμιζε τη στόφα τους.

 

MEMORIA AVENUE – “Memoria Avenue”
Το παρουσιαζόμενο άλμπουμ είναι το πρώτο πέντε νορβηγών μουσικών , με το οποίο άνετα μπορούν να χαρακτηριστούν ως ελπιδοφόροι στον χώρο του λεγόμενου μελωδικού hard, προφανώς επειδή ακούγονται απολύτως συνεπείς στις φόρμες του είδους. Ίσως μάλιστα στο υλικό τους διακρίνετε εκείνη τη μελωδική εκλέπτυνση που μπορείτε να αποδώσετε και σε άλλους γνωστότερους συμπατριώτες τους που κινούνται στον ίδιο χώρο. Θεμιτό θα ήταν να διαμορφώσουν ένα πιο προσωπικό ύφος, να γίνουν πιο αποτελεσματικοί ως συνθέτες ή να γράψουν προσεκτικά στίχους που θα τους κατεύθυναν αναλόγως. Απαρατήρητοι δεν περνούν, δίνουν την εντύπωση ότι κάνουν το απαραίτητο βήμα εξέλιξης.

 

ALAN PARSONS – “The NeverEnding Show: Live In The Netherlands”
Μια συναυλία του σπουδαίου Βρετανού θα πρέπει να είναι εξαιρετική εμπειρία. Φορέας μιας μοναδικής αισθητικής, αρχιμάστορας του ήχου και αναγνωρίσιμος συνθέτης, τον Μάιο του ’19 έδωσε μια στην Ουτρέχτη, η οποία καταγράφηκε και τώρα κυκλοφορεί. Οι οπαδοί του θα μείνουν σίγουρα ικανοποιημένοι από όσα θα ακούσουν, όχι μόνο από τα γνωστά και αγαπημένα τραγούδια (“Luciferama”, “Eye In The Sky”, “Primetime”, “Games People Play”) ή από το νέο, σε στούντιο εκτέλεση που συμπεριλαμβάνεται, αλλά από όσα εκπέμπει η ηλεκτρονική αύρα του σοφού δημιουργού, από τα λεπταίσθητα τρυκ που στήνει ενώπιον του κοινού.

 

JIM PETERIK & WORLD STAGE – “Tigress - Women Who Rock The World”
Οι αριθμοί αποκαλύπτουν το μέγεθος του ανδρός. Ο αμερικανός μουσικός συνεργάστηκε σε δεκαέξι τραγούδια με δεκαεννέα γυναίκες, καταξιωμένες και ανερχόμενες, και κολάκευσε το ταλέντο όλων. Ακόμη και αν οι κυρίες μπορούσαν να είναι υποχωρητικές απέναντι στη φήμη του, ο ίδιος δεν προσέφερε κάτι που να μην αντανακλά το σπουδαίο προφίλ του, δεν τους έδωσε το δικαίωμα να αμφισβητήσουν την ιδέα του για το συγκεκριμένο άλμπουμ. Ίσως κάπου ο ίδιος, όπως δήλωσε, να προσαρμόστηκε στη θηλυκή προοπτική του υλικού, αλλά, έμπειρος ων, προφανώς δεν συνάντησε μεγάλη δυσκολία σε αυτό.