SLEASZY RIDER RECORDS

Black Rose, Imago Imperii, The Lust, Thrashcan Dance, Versus!

 Με την επιμέλεια που σας διακρίνει, διαβάζετε για τις νέες προτάσεις της εταιρείας.

BLACK ROSE - “Game Of Souls”
 Το νέο άλμπουμ των τεσσάρων σουηδών μουσικών θα είναι αρεστό πρωτίστως σε όσους έχουν αναμνήσεις από τη δεκαετία του ’80, ακριβέστερα από τη σκανδιναβική σκηνή του αξιοπρεπούς heavy. Οι συγκεκριμένοι δημιουργοί γίνονται συμπαθείς, επειδή, χωρίς να γίνονται γραφικοί, υπενθυμίζουν με τον πιο εύσχημο τρόπο εκείνη την παλιά άποψη, όπου δεν χρειαζόταν να είναι κανείς κραυγαλέος για να είναι δυναμικός. Με φωνητικά, ήχο και οργάνωση των τραγουδιών που προσιδιάζουν στο ύφος τους, έχουν την εμπειρία να εξυπηρετούν τις προθέσεις τους και, επειδή έχουν και την κατάλληλη διάθεση, το υλικό τους ακούγεται εύτακτο, ισορροπημένο, μελωδικό. Εγκρίνονται.

 

IMAGO IMPERII – “A Tale Of Darkness And Hope”
 Το τέταρτο άλμπουμ του συγκροτήματος από την Μπολόνια θα περίμενε κανείς να ήταν αναλόγως καλό με την αρίθμησή του, δηλαδή κάποια πράγματα θα μπορούσαν να είχαν οργανωθεί καλύτερα. Το επικό ύφος του υλικού δεν γίνεται πάντα πειστικό, δεν φαντάζει ανταγωνιστικό. Απουσιάζει η ισχυρή συνάφεια των ιδεών, δεν φαίνεται να έχει προηγηθεί άσκηση και δοκιμή στη σύνθεση, ενώ και ο ήχος δημιουργεί απορίες σχετικά με κάποιες τεχνικές επιλογές. Από τις περιπτώσεις όπου για να διασωθεί η όποια αποσπασματική καλή εντύπωση μάλλον πρέπει να αλλάξουν πολλά διαδικαστικά πράγματα ή η ομάδα να αλλάξει μέλη.

 

THE LUST – “Karmalove”
 Τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του το έβδομο άλμπουμ του σχήματος από την Αγία Πετρούπολη επαναδιατίθεται και ακούγεται άνετα. Η τραγουδίστρια Anna Dust , η οργανίστρια Lorelei Ether και οι δυο κύριοι που τις συνοδεύουν ειδικεύονται στις γοτθικές κατασκευές και ευτυχώς αυτές αποδεικνύονται πιο εύρυθμες, ισορροπημένες σε σχέση με άλλες συμπατριωτών τους. Στρωτά, ενοχικά μελωδικά, ελεγχόμενου δυναμισμού, όπως απαιτεί η αισθητική, τα τραγούδια τους, ίσως να μη γίνονται διακριτές οι μεταξύ τους διαφορές, δηλαδή το ύφος να επιβάλλεται της όποιας ιδιαίτερης ιδέας, ίσως οι ίδιοι να μην πρωτοτυπούν αρκετά για να ξεχωρίσουν, κερδίζουν όμως τους ομοϊδεάτες τους.

 

THRASHCAN DANCE – “Beso Negro”
 Κρίνοντας από το εξώφυλλο του EP τους, οι φινλανδοί κύριοι διακινδυνεύουν να προσπεραστούν ως αδιάφοροι, αφού δεν έχουν την πρόθεση να εμφανιστούν ευπρεπισμένοι. Στα έξη κομμάτια που προσφέρουν κάνουν όλες τις απαιτούμενες γοτθικές, sleaze, punk νύξεις που θέλουν, διασκευάζουν μάλιστα το “Revenge” των Ministry, δεν είναι όμως σίγουρο ότι η εκκεντρική αισθητική τους βρίσκει απήχηση. Προκειμένου να μη φαντάζουν ως απόμαχοι ή φορείς κάποιας παρωχημένης αμφισβήτησης, ίσως θα άξιζε να επανεξετάσουν τον τρόπο με τον οποίο οργανώνουν και προβάλουν τις ιδέες τους. Προτιμώνται, όταν γίνονται πιο ζωηροί πάρα όταν θέλουν να δείξουν πονηροί. Παραμένουν πάντως ύποπτοι.

 

VERSUS – “Confession”
 Ας συγκρατηθούμε, γιατί το παρουσιαζόμενο άλμπουμ προσφέρεται ως αφορμή για συνειρμικές εκτροπές και αφηγήσεις ιστοριών. Πρόκειται για δουλειά του Άγγελου Περλεπέ από το ’84 και, φυσικά, αντανακλά τις πιο πρόσφατες τότε -και ανεξίτηλες ωστόσο- επιρροές του. Δεν είχε κυκλοφορήσει ποτέ, σήμερα όμως διατίθεται και προσθέτει μια ψηφίδα στην ανασύσταση της πορείας τόσο του συγκεκριμένου κιθαρίστα όσο και εκείνης που είχαν διάφορες παρέες. Το θέμα είναι ότι το υλικό αυτό είναι καλό και τώρα, που ακούγεται χωρίς την ένταση μιας έγκαιρης ακρόασης, αποδεικνύεται προϊόν ανάλογων προθέσεων «επίπλωσης». Οι αγέννητοί τότε θα συμπιέσουν τις ετεροχρονισμένες εντυπώσεις που προκαλεί με συμπάθεια.