FRONTIERS RECORDS

Arc Of Life, Durbin, Joel Hoekstra's 13, Inglorious, Kreek, The Nova Hawks, Simulacrum, 3.2!

 Το ότι είναι οκτώ δεν σημαίνει ότι δεν θα ασχοληθείτε με τις νέες προτάσεις της εταιρείας.

ARC OF LIFE – “Arc Of Life”
Στην υπενθύμιση ότι μέλη του σχήματος είναι ο Jon Davison, ο Billy Sherwood και ο Jay Schellen, θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι δε χρειαζόταν άλλη μια εκδοχή των Yes, με τους οποίους ήδη δρουν. Αναμενόμενο, όμως οι εξαιρετικοί αυτοί κύριοι, με τη σύμπραξη του Jimmy Haun και του Dave Kerzner, αποδεικνύουν με το άλμπουμ τους ότι έχουν να προσφέρουν πολύ και καλό υλικό προοδευτικής κομψότητας, ότι μπορούν να συμπληρώνουν και να ανανεώνουν ό,τι θεωρείται χαρακτηριστικό της τιμημένης επωνυμίας. Πολύ πιο ενδιαφέρον από διάφορες νωθρές προτάσεις στον συγκεκριμένο χώρο, το υλικό τους ακούγεται θελκτικό.

 

DURBIN – “The Beast Awakens”
Δεν είναι σίγουρο πως αποτελεί καλή ιδέα το να κολακεύσει όσους θα αντιληφθούν τις νύξεις που κάνει στο παρελθόν του μετάλλου στο παρουσιαζόμενο άλμπουμ, μάλλον δεν είναι η καλύτερη τακτική για να αναδειχθεί ο ίδιος. Επίσης, πολλές από τις συνθέσεις που έχουν συμπεριληφθεί σε αυτό δεν είναι αρκετά καλές, όσο κι αν η ερμηνεία του αμερικανού τραγουδιστή τις αναβαθμίζει. Από τα λαρύγγια που δεν περνούν απαρατήρητα και χρειάζονται για να τονώνουν το ατσάλινο φρόνημα, χρειάζεται προσοχή στη διαχείριση των προσόντων του, γιατί και κάποιοι άλλοι ήταν αναγνωρίσιμοι για το δικό τους, εγκλωβίστηκαν όμως στις προσδοκίες άλλων.

 

JOEL HOEKSTRA'S 13 – “Running Games”
Russell Allen, Tony Franklin, Derek Sherinian, Vinny Appice αλλά και Jeff Scott Soto και Lenny Castro: Όποιον από τους συμμετέχοντες με πρωτεύοντα ή δευτερεύοντα ρόλο στο παρουσιαζόμενο άλμπουμ ρωτήσετε θα σας απαντήσει χωρίς τη συγκατάβαση μιας επαγγελματικής αλληλεγγύης ότι το αυτό είναι μια εξαιρετική εργασία του ικανότατου δημιουργού του. Μην έχετε, λοιπόν, καμία αμφιβολία. Ακόμη κι αν δεν έχετε προσέξει τις προηγούμενες κυκλοφορίες του, θα ενθουσιαστείτε με τα άρτια συγκροτημένα τραγούδια του. Πρόκειται για σπουδαία περίπτωση συνθέτη που έχει ολόπλευρη θέαση των ιδεών του, που γνωρίζει πώς να διασφαλίζει τις εντυπώσεις. Ενθουσιασμένοι αγοράζετε τον δίσκο.

 

INGLORIOUS – “We Will Rise”
Για μουσικούς του επιπέδου του τραγουδιστή Nathan James δεν έχει μεγάλη σημασία το ότι έχει στο σχήμα του τρία νέα μέλη, σίγουρα θα ήταν ικανοί οργανοπαίκτες και οι κατάλληλοι. Πιο σημαντικό για το νέο, τέταρτο άλμπουμ του συγκροτήματός του είναι το γεγονός ότι για αυτό συνεργάστηκε για πρώτη φορά με παραγωγό, αλλά το ρυθμιστικό όλων των εντυπώσεων είναι το πώς προέκυψαν τα τραγούδια. Εδώ φαίνεται ότι η έμπνευση δεν ήταν και τόσο πηγαία, ώστε να κολακεύει σταθερά το hard που παράγει η βρετανική ομάδα. Ο δίσκος είναι σαφώς ποιοτικός, ο επόμενος όμως θα ηχεί πιο πειστικός.

 

KREEK – “Kreek”
Μετά τη διάλυση των Bigfoot η εταιρεία είχε την καλή ιδέα να συνεχίσει τη συνεργασία της με τον Antony Ellis και σύντομα ο βρετανός τραγουδιστής βρέθηκε σε ένα νέο σχήμα. Πλαισιωμένος από επίσης ικανούς μουσικούς, σήμερα παρουσιάζει το πρώτο τους άλμπουμ και απευθύνεται στους φίλους του έντιμου, καθάριου hard. Εκείνοι δεν θα αρνηθούν να ακούσουν αυτά τα νέα τραγούδια, δεν είναι όμως σίγουρο ότι θα ενθουσιαστούν με όλα τους. Κατά πάσα πιθανότητα, επειδή θα αναγνωρίσουν την ομολογουμένως καλή στόφα του κουαρτέτου, καλοπροαίρετα θα περιμένουν την επόμενη εργασία, στην οποία τα μέλη του θα ακούγονται καλύτερα συντονισμένα μεταξύ τους.

 

THE NOVA HAWKS – “Redemption”
Από το φθαρμένο εξώφυλλο σωστά θα υποθέσετε ότι το περιεχόμενο του άλμπουμ ηχεί παλαιωμένο. Είναι το πρώτο του βρετανικού ντουέτου της τραγουδίστριας Heather Leoni και του κιθαρίστα Rex Roulette και φανερώνει τόσο τις επιρροές από τους από το παραδοσιακό rock της πατρίδας τους όσο και τις συναφείς blues από την Αμερική, σχέση που άλλωστε χρονολογείται από πολύ καιρό. Οι συγκεκριμένοι μουσικοί σίγουρα δεν είναι αλεξιπτωτιστές στο ιδίωμα, κινούνται με το μέτρο που οι περιστάσεις επιβάλλουν, δεν κάνουν άστοχες κινήσεις. Ίσως εκ πρώτης όψεως να μην εξάπτουν τις καταστάσεις, αλλά έτσι συμβαίνει με τη διακριτικότητα του κλασικού.

 

SIMULACRUM – “Genesis”
Έξι χρόνια μετά την αμέσως προηγούμενη εργασία του, το συγκρότημα από τη Φινλανδία παρουσιάζει ένα νέο άλμπουμ, αυτή τη φορά έχοντας στις τάξεις του δυο βασικούς τραγουδιστές. Η ιδέα είναι σαφώς ενδιαφέρουσα και ταιριαστή με την προσέγγιση της ομάδας, αφού το υλικό της αποτελεί την, οπωσδήποτε, εκμοντερνισμένη εκδοχή του περιπετειώδους prog της δεκαετίας του ’70. Πρόκειται για συνθέσεις που είναι λεπτομερώς οργανωμένες στα μέρη τους, δεν είναι όμως σίγουρο ότι η αφηγηματική τους ανάπτυξη δίνει συνολικά μια εξίσου εντυπωσιακή εικόνα. Αναντίρρητος ο δυναμισμός του σχήματος, αλλά οι κορυφώσεις του μάλλον δεν είναι αρκετά εθιστικές. Καλύτερα αποκτήσετε ιδία άποψη.

 

3.2 – “Third Impression”
Είναι αναμενόμενο να αναζητήσετε στο νέο αυτό άλμπουμ τις υποδείξεις του Keith Emerson, να ελέγξετε αν το περιεχόμενο ευθυγραμμίζεται με την αισθητική του εκλιπόντος. Δεν πρέπει να ανησυχείτε, επειδή αποδεικνύεται ότι τα σχέδια που έκανε με τον Robert Berry υλοποιήθηκαν με τρόπο ακριβή και τιμητικό, επειδή ο δεύτερος είχε ισχυρή την αίσθηση του σκοπού. Ακούγοντας πάντως τον δίσκο δεν θα σας διαφύγει η εξαιρετική ερμηνεία του τραγουδιστή, στοιχείο που αρκεί, όχι μόνο για να εκτρέψει τη σκέψη σας από το παρελθόν αλλά και να σας κάνει να απολαύσετε όλο το υλικό. Και αυτό είναι κάτι πραγματικά καλό.