OVERDUB RECORDINGS

À L'Aube Fluorescente, Dissidio, F@B!

Η ιταλική εταιρεία σάς συστήνεται με τρεις ενδιαφέρουσες, καθεμία για το είδος της, κυκλοφορίες.

À L'AUBE FLUORESCENTE – “Taking My Youth”
“Imagination runs faster than any word of action”, αυτό σημειώνουν οι τέσσερις Ιταλοί στο όμορφα επιμελημένο ένθετο του πρώτου τους άλμπουμ και τραβούν την προσοχή. Δηλώνουν ότι παίζουν «dream rock» και εσείς, που ξέρετε ότι η ποιότητα του ύπνου είναι ρυθμιστική της διάθεσης, θα διαπιστώσετε ότι οι ίδιοι είναι συντονισμένοι και ειλικρινείς με τις δικές τους. Χωρίς να είναι νυσταλέοι ή φλύαροι, εκμεταλλεύονται ένα φάσμα σύγχρονων ήχων, που τους κατατάσσει στην εναλλακτική, ανεξάρτητη σκηνή. Γράφουν ωραίες μελωδίες, ενίοτε ανεβάζουν λίγο τους τόνους, αλλά παραμένουν ήπιοι και εύρυθμοι, για αυτό και θα σας αρέσουν. Εξελίξιμοι.

 

DISSIDIO – “Thisorientamento”
Ο Michelangelo, ο Valentino και ο Francesco απεχθάνονται τις κοινοτυπίες των βιογραφικών σημειωμάτων, για αυτό και αφήνουν τον ακροατή να βγάλει τα συμπεράσματά του. Γράφουν στίχους στη μητρική τους γλώσσα και οι συνθέσεις τους δεν κατηγοριοποιούνται εύκολα σε κάποιο είδος. Θα έλεγε κανείς ότι πρόκειται για τη μουσική υπόκρουση των ευφάνταστων δρώμενων που παρουσιάζουν επί σκηνής. Το παρουσιαζόμενο άλμπουμ τους είναι από αυτά που κάνουν μεν τον ακροατή να υποψιαστεί ότι κάτι ενδιαφέρον συμβαίνει εδώ, αλλά μόνο οι γνώστες της συγκεκριμένης γλώσσας μπορούν να εκφέρουν γνώμη για την παραστατικότητα του δυναμικού και πολυσχιδούς αυτού υλικού. Δυναμικοί, ίσως προβοκατόρικοι.

 

F@B – “Talmbout’Dat”
Τέσσερις νεαροί από την πολύπαθη Ουκρανία είναι οι υπεύθυνοι για όσα θα ακούσετε στο παρουσιαζόμενο άλμπουμ. Είναι το πρώτο τους και σε αυτό προβάλλουν τις επιρροές που έχουν, ως παιδιά της γενιάς τους, από το nu metal, το hardcore, το rap, ενίοτε δε επιδεικνύουν και μια διάθεση να ακουστούν πιο πειραματικοί. Δεν πρωτοτυπούν, κάνουν όμως το αναγκαίο εκείνο, διδακτικό βήμα που θα τους επιτρέψει να οργανώσουν στη συνέχεια την πορεία τους καλύτερα. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία θα πουν ότι τους κάπου θυμίζουν τους Faith No More και διάφορους νεοϋόρκέζους. Ο Jens Bogren έκανε το mastering, δίνοντάς τους πόντους.