VARIOUS ARTISTS

“Best Of Black Sabbath [Redux]” (Magnetic Eye)

 Ένα best of της πρώτης περιόδου των Black Sabbath, που δεν είναι Black Sabbath. Πρόκειται για μια συλλογή από διασκευές από συγκροτήματα που κινούνται στον doom/sludge/drone/doom χώρο. Όπως συμβαίνει και με κάθε ανάλογη πρόταση, κάποιες εκτελέσεις μένουν πιστές στο πρωτότυπο, ενώ άλλες προτείνουν μια εντελώς διαφορετική εκδοχή, σε συνάρτηση πάντα με τον χαρακτήρα του κάθε σχήματος. Φυσικά, και στις δύο κατηγορίες το αποτέλεσμα κρίνεται από τον ακροατή, ειδικά στη συγκεκριμένη περίπτωση όπου τα τραγούδια και ο ήχος τους έχουν εδώ και πενήντα χρόνια αποτελέσει σημεία αναφοράς.
 Η συλλογή ξεκινά με το “Never Say Die” από τους Earthless, την τελευταία κυκλοφορία των κλασσικών Sabbath. Καλογυαλισμένη εκτέλεση, πιστή στην αρχική. Στα ίδια πλαίσια κινείται και η επόμενη εκτέλεση, αυτή του “Wicked World” από τους Caustic Casanova. Ίσως στην αρχή σάς ξενίσουν τα γυναικεία φωνητικά, όμως ταιριάζουν στο τραγούδι. Το “National Acrobat” από τους Summoner έχει τύχει μιας ελαφρώς πιο τεχνικής και «αιθέριας» απόδοσης, χωρίς, όμως, το αποτέλεσμα να απομακρύνεται από την πρώτη εκτέλεση.
 Η διασκευή των Black Electric στο “Sweat Leaf”, ενώ είναι καλοπαιγμένη, καταλήγει σχετικά υποτονική και μάλλον δεν κερδίζει τις εντυπώσεις. Αντίθετα, αυτή των Rwake στο “The Rwit” (πιθανόν λογοπαίγνιο με το όνομα του συγκροτήματος) εντυπωσιάζει. Ψυχεδελική προσέγγιση, με δισολίες σουηδικής τεχνοτροπίας, βίαια πρώτα φωνητικά και γυναικεία δεύτερα, η άποψη αυτή για το τραγούδι το καθιστά το πρώτο κορυφαίο σημείο της συλλογής. Από τα πιο υποτιμημένα τραγούδια των Black Sabbath, πολύ σωστά συμπεριλήφθηκε εδώ.
 Το “N.I.B.” καλύπτεται από τους Ginsburg/Margera/Reeder/Rota και με απόλυτη επιτυχία. Παρουσιάζεται σχεδόν ατόφιο. Το “Planet Caravan” γίνεται προφανώς ένα διαφορετικό τραγούδι. Αργή, ψυχεδελική, ονειρική, η εκτέλεση των Year Of The Cobra άλλαξε εντελώς την αρχική μελωδία, κράτησε σίγουρα όμως το ύφος και τον χαρακτήρα του πρωτοτύπου.
 Οι Hippie Death Cult αποδίδουν πολύ καλά το Fairies Wear Boots, επίσης χωρίς να ξεφεύγουν από την αρχική εκτέλεση. Η προσέγγιση πάλι του “Hole In The Sky” από τους Leather Lung, αν και πολύ καλή, δημιουργεί την υποψία ότι μάλλον επιχείρησαν να παραλλάξουν εκείνη των Pantera. Μεγάλο ενδιαφέρον εμφανίζει η άποψη των Mooner για το “The Wizard”. Φλάουτο, γυναικεία φωνητικά, τζαζ κοψίματα και πλήκτρα, ίσως κάπως έτσι να μπορούσαν να ακουστούν οι Blackmore’s Night, αν ποτέ χρησιμοποιούσαν ηλεκτρικά όργανα.
 Οι Solace αποφάσισαν να κάνουν μια πιο ανατριχιαστική εκδοχή του “Fairies Wear Boots”, μια που θα ταίριαζε σε κάποια ταινία του Tim Burton. Η δεύτερη πάντως κορύφωση της συλλογής έρχεται από τους Howling Giant με το “Lord Of This World”. Η πιο ογκώδης εκτέλεση μέχρι εκείνο το σημείο, με πολύ καθαρά κιθαριστικά μέρη και ένα Hammond που φέρνει το τραγούδι στα σωστά πλαίσια της δεκαετίας του ’70.
 Οι Elephant Tree κάνουν μια αργή, αλλά καθόλου βαρετή εκτέλεση του “Paranoid”. Το “Solitude” είναι το τρίτο σπουδαίο σημείο της υπόθεσης. Ένα απολύτως καταθλιπτικό πρώτο μισό μέρος με την φωνή να συνοδεύεται μόνο από πιάνο και βιολί και αντιστοίχως ένα απολύτως doom metal δεύτερο μισό, γιατί έτσι πρέπει. Η συλλογή ολοκληρώνεται με την διασκευή των Saint Karloff στο “Sleeping Village”, διασκευή που καταλήγει σε έναν οκτάλεπτο χαμό τζαμαρίσματος.
 Συνολικά, το αποτέλεσμα του εγχειρήματος είναι συμπαθητικό, υπό την έννοια πως δεν είναι σίγουρο ότι κάποια στιγμή θα κυκλοφορήσει κάποιο άλμπουμ φόρος τιμής που θα καταφέρει να ξεπεράσει του “Nativity In Black” του 1994. Καθώς πάντως από τα σχήματα που συμμετέχουν εδώ φαίνεται ότι το stoner είναι ακόμα σε τροχιά, αναδύεται εύλογη η προσδοκία για μια αντίστοιχη συλλογή από αμιγώς και αποκλειστικώς doom συγκροτήματα.

  Γιάννης Λογγοβίτης