STEAMHAMMER

Axel Rudi Pell, Cryptex, Magnum, Outlaws, Supersuckers, The Unity, Wishbone Ash!

 Τα ονόματα των καλλιτεχνών επιβάλλουν από μόνα τους την προσοχή σας στα νέα τους άλμπουμ.

AXEL RUDI PELL – “Sign Of The Times”
Ως γνωστόν, οι πιθανότητες να βγάλει κακό δίσκο ο γερμανός κιθαρίστας είναι ελάχιστες, ειδικά από τη στιγμή που πλαισιώνεται από εξαίρετους μουσικούς. Η νέα του εργασία δεν προσθέτει κάτι στην εικόνα που έχετε σχηματίσει για το συγκρότημά του και, αν την ακούσετε με αυστηρά ελεγκτική διάθεση, ίσως να τη θεωρήσετε ως μια διεκπεραιωτική επανάληψη γνωστών συνταγών. Τα νέα, όμως, τραγούδια καθίστανται αξιοπρόσεκτα λόγω της καλής διάθεσης με την οποία στήθηκαν, όπως μάλιστα αυτή προσωποποιείται στα φωνητικά του Johnny Gioeli, ακόμη κι όταν οι στίχοι δεν είναι ιδιαίτερα εμπνευσμένοι. Ευχάριστα στον εύσχημο δυναμισμό τους.

 

CRYPTEX – “Once Upon A Time”
Οι γερμανοί μουσικοί που απαρτίζουν το συγκεκριμένο τρίο δηλώνουν ότι ενδιαφέρονται για το χρήμα και τη δόξα, ρισκάροντας να παρεξηγηθούν. Αντιστοίχως εκκεντρική είναι και η καλλιτεχνική τους στάση, όπως αποτυπώνεται στο τρίτο τους άλμπουμ. Εμφανώς καλλιεργημένοι, επαναφέρουν μια θεατρική ατμόσφαιρα, υπό μια έννοια συναφή με την παράδοση της πατρίδας τους. Το πιάνο και τα φωνητικά ακούγονται παιγνιώδη και υπαινικτικά σε ενορχηστρώσεις που προσπερνούν προς τα πίσω το prog, ίσως κάποτε οδηγούν συνειρμικά στα καμπαρέ του μεσοπολέμου. Κάπου το ύφος επιβάλλεται της μουσικής ιδέας, αλλά δεν φτάνουν στην εκζήτηση. Πρόταση που θα σας παραξενέψει, αμφισβητήσιμης μεταλλικότητας.

 

MAGNUM – “The Serpent Rings”
Δεν είναι σίγουρο ότι το νέο άλμπουμ του αγαπητού συγκροτήματος είναι συναρπαστικό κατά το αναμενόμενο. Όχι πως δεν εντοπίζονται σε αυτό τα χαρακτηριστικά που καθιστούν το σχήμα αναγνωρίσιμο, φαίνεται όμως ότι η διαδικασία της δημιουργίας του δεν ήταν ιδιαιτέρως γόνιμη· δεν μπορούν να ερμηνευθούν κάποιες στιγμές αμηχανίας για τις επιλογές που έγιναν στην ανάπτυξη των συνθέσεων. Σίγουρα έχει καλές στιγμές, αλλά φαίνεται ότι ο Tony Clarkin και ο Bob Catley στηρίχθηκαν στην προσωπική τους αύρα προκειμένου να αναβαθμίσουν κάποιες ιδέες. Αν είστε θαυμαστές τους, φροντίστε να αποκτήσετε ιδία άποψη για την εργασία τους. Συμβαίνουν κι αυτά.

 

OUTLAWS – “Dixie Highway”
Στην περίπτωση που θεωρείτε το rock του Νότου γραφικό, μπορείτε να επιχειρήσετε μια ακρόαση του νέου άλμπουμ του συγκροτήματος. Όχι απαραίτητα για να αλλάξετε γνώμη για το ιδίωμα, απλώς για να δείτε πώς εν προκειμένω μπορούν να συνδυαστούν τα συστατικά στοιχεία του. Η χαρακτηριστική χαλαρότητα, οι στοχαστικές και περιγραφικές αφηγήσεις είναι εδώ, όμως τα φωνητικά, οι κιθάρες και το όλο παίξιμο των μουσικών τα αποδίδουν χωρίς την πρόθεση να επαληθευτούν κάποια κλισέ. Το υλικό του σεπτέτου μπορεί τελικά να σας φανεί πιο ευχάριστο και εύρυθμο από όσο υποθέτατε. Οι θιασώτες του σκονισμένου χώρου θα σας το επιβεβαιώσουν.

 

SUPERSUCKERS – “Play That Rock 'N' Roll”
Για το συγκεκριμένο τρίο είναι δύσκολο να πείτε ότι προσπαθεί να εκβιάσει τις εντυπώσεις, ότι τα μέλη του προφασίζονται κάτι που δεν μπορούν να υποστηρίξουν. Ικανοί χειριστές του σαρκασμού και γνώστες της παράδοσης του σκληρού ήχου, στο νέο τους άλμπουμ υπενθυμίζουν τη βαριά άνεση με την οποία στέκονται απέναντι στις περιστάσεις. Ίσως αυτή τη φορά να μην έδωσαν τα πιο πηγαία τραγούδια τους, ακούγονται όμως τόσο συνδυαστικοί διαφόρων ωραίων επιρροών τους που το υλικό τους γίνεται εύκολα αρεστό. Εύθυμοι και τον τρόπο τους, άμεσοι, επαληθεύουν με τον δέοντα τρόπο τον τίτλο του δίσκου τους.

 

THE UNITY – “Pride”
Φυσικά και έχουν κάθε λόγο να αισθάνονται περήφανοι με όσα κάνουν οι καλοί μουσικοί που απαρτίζουν το σεξτέτο. Με το τρίτο τους άλμπουμ αποδεικνύουν ότι έχουν και την καλή διάθεση να γράψουν ωραία κομμάτια και εσείς αμέσως θα ξεχωρίσετε το “Hands Of Time” και το “Dawn Nation”. Με δουλεμένα φωνητικά, προβάλλουν την ευχέρειά τους να κινούνται από το παραδοσιακό heavy στο hard και στο power, επιδεικνύουν ποικιλία που κατακτιέται με την εμπειρία. Πάντως, αν και κρίνοντας από τις δηλώσεις τους οι ίδιοι θεωρούν ότι το κάνουν, θα μπορούσαν ίσως να ρισκάρουν λίγο περισσότερο σε επίπεδο συνθέσεων. Αξιόπιστοι.

 

WISHBONE ASH – “Coat Of Arms”
Αν θέλετε μια όμορφη απόδειξη του ότι ένας μουσικός μπορεί μετά από πενήντα χρόνια καριέρας να καθοδηγεί το σχήμα του με τον πιο απολαυστικό και αποτελεσματικό τρόπο, ακούστε το νέο άλμπουμ της ομάδας του Andy Powell. Θα εκπλαγείτε από το πόσο κομψό, ευγενικό, απέριττο ακούγεται το νέο υλικό του. Πολύ ευχάριστο στην ακρόαση, με διακριτές τις δυναμικές του, με εύληπτες φράσεις όσο και αναγνωρίσιμες για το ύφος του συγκροτήματος μελωδίες, τραβά την προσοχή με αβίαστο τρόπο. Διόλου γραφικό ή νερωμένο, ανανεώνει την εκτίμησή σας στους δημιουργούς του. Ίσως αναδεικνύει και την ανάγκη σας για λεπτότητα.