DEATH SS

“Rock ’n’ Roll Armageddon” (High Roller)

 Εδώ και χρόνια το ιταλικό συγκρότημα δεν είναι αυτό που κάποτε  γνωρίσαμε. Το ύφος του διαμορφώνεται αναλόγως των εκάστοτε διαθέσεων του κυρίου Steve Sylvester και υλοποιείται μέσω των μελών του εν λόγω σχήματος ή κάποιας άλλης συνεργασίας του.
 Το παρουσιαζόμενο άλμπουμ είναι το ένατο της δισκογραφικής δράσης του κουιντέτου, κυκλοφόρησε αρχικά τον Σεπτέμβριο του ’18 και σήμερα επανατυπώνεται επιμηκύνοντας την προώθησή του. Tο εξώφυλλο απεικονίζει ξανά όλους τους κλασσικούς χαρακτήρες ταινιών τρόμου που ανέκαθεν υποδύονταν τα μέλη των Death SS, πράγμα που μόνο ως θετικό σημάδι θα μπορούσε να εκληφθεί.
 Ο δίσκος ανοίγει με το ατμοσφαιρικό “Black Soul” και ακολουθεί το ομότιτλο του δίσκου, ένα καθαρά heavy τραγούδι, στο κλασσικό μεταλλικό ύφος των δεκαετιών του ’80 και του ’90. Στο ίδιο μοτίβο ηχούν και τα επόμενα τραγούδια, το “Helish Knights”, το “Slaughterhouse”, το moderato “Creature of the Night” και το “Madness of Love”.
 Τα υπόλοιπα πάντως κομμάτια του άλμπουμ θα μπορούσαν να είχαν γραφτεί από τον Al Jourgensen. Με τα ηλεκτρονικά μέρη να θυμίζουν μουσική σε μπαρ της παραλίας πριν ανάψει το κέφι και με αρκετά industrial αισθητική, η εντύπωση που είχε δημιουργηθεί μέχρις εκείνο το σημείο αντιστρέφεται. Στο υπόλοιπο μισό του δίσκου περιλαμβάνονται επίσης τρεις επανεκτελέσεις, αυτή του “Zombie Massacre” (από το EP “Eaters” του ’13), μία του “Witches’ Dance” (από το EP “The Darkest Night” του ’12) και μία ακουστική εκδοχή του “The Glory of the Hawk” (από το σινγκλ “Dionysus” του ’14). Εντούτοις, το άλμπουμ κλείνει με το “Forever”, ένα κλασικό heavy τραγούδι με παρατεταμένα σόλο και ίσως ένα από τα καλύτερα του δίσκου.
 Μετά την αρχική χαρά, η επίγευση που αφήνει το “Rock ’n’ Roll Armageddon” είναι δυστυχώς πικρή. Ίσως επειδή η στροφή που έχουν κάνει οι Death SS τα τελευταία χρόνια δεν μπορεί να ξεπεράσει την παλιότερη εικόνα τους. Ίσως πάλι επειδή θέλησαν απλώς να τα συμπεριλάβουν όλα αυτά σε ένα άλμπουμ. Όπως και να ’χει, αυτό  απευθύνεται στους οπαδούς του συγκροτήματος και σε κανέναν άλλο.
 Επίσης, αν κάποιος σάς πει ότι το “Zombie Massacre” θυμίζει doom, τολμήστε να συμφωνήσετε μαζί του αντιπαραβάλλοντας τις ομοιότητες ανάμεσα στο μπρόκολο και το κοντοσούβλι.
  
       Γιάννης Λογγοβίτης