Πες μου την ομαδα σου να σου πω ποιος εισαι!

(Mundial edition)

 Την ηλιόλουστη στο μνημονικό μας εποχή, που ακόμη μαζεύαμε αυτοκόλλητα της Panini, τέσσερα χρόνια ξεπερνούσαν τα όρια της παιδικής υπομονής και φαντασίας μας. Η επιλόχειος κατάθλιψη στην αρσενική της εκδοχή, χτυπούσε στη σχολική μας ηλικία, εμφάνιζε τα συμπτώματά της τις επόμενες μέρες μετά τον τελικό του Μουντιάλ, συντάρασε τον εσωτερικό μας κόσμο με υπαρξιακά ερωτήματα, όπως «πως θα περάσουν τέσσερα χρόνια ρε γαμώτο» ή το σημαντικότερο «θα με αφήσουν οι γονείς μου να δω τα ματς ή θα έχω τίποτα εξετάσεις τότε», και συνήθως διαρκούσε μέχρι να ξαναρχίσει το σχολείο και το ελληνικό πρωτάθλημα. Η συνεπής δε απουσία της ελληνικής εθνικής ομάδας από τις μεγάλες διοργανώσεις και η ανάγκη να κατευνάσει το έμφυτο οπαδικό του ένστικτο του, οδήγησαν τον πιτσιρικά ποδοσφαιρόφιλο στο πέταλο των οπαδών αλλότριων εθνικών ομάδων, στα πλαίσια μιας νοερής οπαδικής μετανάστευσης. Τα χρόνια πέρασαν, ο ήλιος της νιότης και του Κινήματος έδυσε, η εθνική μας ομάδα έγραψε παρουσίες σε κάμποσα Μουντιάλ και στην γκρίζα ζώνη των –άντα ή –ήντα, τέσσερα χρόνια περνούν πιο γρήγορα από πειραγμένο Peugeot 106 rallye στη «βούτα» της λεωφόρου Βουλιαγμένης. Το φαινόμενο όμως της υποστήριξης και μιας ξένης εθνικής ομάδας along με τη γαλανόλευκη, παρέμεινε μέσα μας ως απομεινάρι των χρόνων της νιότης μας. Και μιας και το φετινό Μουντιάλ η εθνική μας ομάδα θα το δει από το την Ψαρρού, μπορούμε να στηρίξουμε όποια ομάδα τραβάει η ψυχή μας, πλήρως απενοχοποιημένοι. Καθώς, λοιπόν, ροδίζει ο ορίζοντας του Copa del Mundo, αντί προγνωστικών και οδηγών επιβίωσης ας προσπαθήσουμε να ρίξουμε μια κλεφτή ματιά στο υποσυνείδητο του Έλληνα οπαδού μέσα από τη χαραμάδα της εθνικής ομάδας που υποστηρίζει. Είμαι σίγουρος ότι ζουν ανάμεσά μας μερακλήδες που θα υποστηρίξουν Ιράν ή Παναμά, αλλά το πόνημά μας υπόκειται στους ποσοτικούς περιορισμούς της δημοφιλίας, που ιστορικά απολαμβάνουν οι χώρες που ακολουθούν.

Ο «ΒΡΑΖΙΛΙΑΝΟΣ»
 Ο κατά τεκμήριο άμπαλος. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στη μιζέρια της θέσης του τερματοφύλακα, αλλά επειδή στη ζωή κάτι χάνεις και κάτι κερδίζεις, κατ’ αυτόν τον τρόπο, όταν μεγάλωσε, κέρδισε τη βέβαιη συμμετοχή του στο 5Χ5, αφού όλοι αγαπούν τον άμπαλο που παίζει πάντα τέρμα. Ανάθεμα κι αν καταλαβαίνει τι βλέπει. Ενθουσιάζεται με ντρίμπλες που καταλήγουν στο τίποτα, με τακουνάκια που καταστρέφουν επιθέσεις και με ανάποδα ψαλίδια που απειλούν τη σωματική ακεραιότητα των φιλάθλων στο πέταλο και δικαιολογούν το φθηνότερο κόστος των εκεί εισιτηρίων. Τι κι αν η τελευταία «βραζιλιάνικη» Βραζιλία ήταν εκείνη του ’86, στη δική του την καρδιά «σαν το jogo bonito δεν έχει». Αν κάτσεις κοντά του θα σού σπάσει τα νεύρα με τις εκδηλώσεις τύπου «κοίτα τι κάνει ο παικταράς» σε άκυρες στιγμές, που συνήθως ο «παικταράς» βασανίζει την μπάλα και τον ψυχισμό σου χωρίς λόγο. Μισεί την Αργεντινή και τον «αληταρά» Μαραντόνα και αντιλαμβάνεται τα νιαουρίσματα του Νεϊμάρ σαν ακόρντα του Tommy Iommi. Βρες ένα κάθισμα μακριά του οπωσδήποτε.

Ο «ΑΡΓΕΝΤΙΝΟΣ»
 Πάντα γελαστοί και γελασμένοι. Άλλως, αν ο ΣΥΡΙΖΑ του 2015 ήταν ομάδα, τότε θα ήταν η Αργεντινή. Ο κατάλογος των συνιστωσών που υποστηρίζουν την albiceleste είναι μακρύτερος από τον Υπερσιβηρικό. Παλιοροκάδες Κεμπεσικοί, μεταλάδες, πάνκηδες, αναρχοαυτόνομοι Μαραντονικοί και εκνευριστικοί όψιμοι Μπαρσελονόκαυλοι Μεσικοί χίπστερς. Γκεβαρικοί πρώην Κνίτες και Γκεβαρικοί νυν Κνίτες. Haters του Τσε Γκεβάρα και haters του Πελέ και του Κριστιάνο. Παναθηναϊκοί με δεσμούς αίματος τεσσάρων γενεών από τον Βερόν μέχρι τον Λέτο και με ενδιάμεσους συγγενείς τους Ρότσα, Μπορέλι και Έκι, σφιχταγκαλιασμένοι με Ολυμπιακούς που παραβλέπουν αυτήν τη συγγένεια. Η Αρζεντίνα δεν είναι χώρα, δεν είναι ομάδα. Είναι πολιτικό κίνημα, είναι δόγμα. Όλοι της ζωής οι πλανεμένοι χωράνε στην αγκαλιά της μεγαλύτερης ποδοσφαιρικής απάτης που γνώρισε το άθλημα. Οι Λατινοαμερικάνοι λένε ότι οι Μεξικανοί προέρχονται από τους Αζτέκους, οι Περουβιανοί από τους Ίνκας και οι Αργεντινοί από τα καράβια. Η μεγάλη πλειοψηφία των Αργεντινών είναι απόγονοι Ιταλών μεταναστών. Η Αργεντινή διαχρονικά πουλάει στο ρομαντικό οπαδό της το παραμύθι της φαντεζί λάτιν ομάδας ενώ στην πραγματικότητα εμφανίζει σκληροτράχηλες, αμυντικογενείς «ιταλικές» ομάδες και περιμένει τα πάντα από τον εκάστοτε παικταρά. Από τον Μαραντόνα και τον Μπατιστούτα, μέχρι τον Ρικέλμε και τον Μέσι. Με Ιγκουαΐν όμως δε μάμησε κανείς. Κατά προτίμηση δες τους αγώνες της στο σπίτι σου. Στο καφενείο θα σού σπάσουν τα νεύρα.

Ο «ΕΓΓΛΕΖΟΣ»
 Διακρίνονται σε δύο μεγάλες σέκτες. Τους traditionalists κι εκείνους που κόλλησαν το κουσούρι του οπαδού των «λιονταριών», όταν σπούδαζαν στο νησί. O traditionalist είναι άκακο απομεινάρι μιας άλλης εποχής. ΄Ενα προστατευόμενο οπαδικό είδος. Για εκείνον η αιτιατική πληθυντικού του ποδοσφαιριστή θα είναι πάντα «τους ποδοσφαιριστάς». Το ημίχρονο, «ημιχρόνιο» και οι Άγγλοι «Εγγλέζοι». Φορά συνήθως παντελόνι καπαρντινέ, σπανιότερα κοτλέ, ποτέ όμως τζιν κι από πάνω ένα πόλο μπλουζάκι που του διάλεξε η γυναίκα του. Αντιπαθεί αλλά σέβεται τη Γερμανία, είναι μάλλον δεξιών καταβολών και ακόμη δεν έχει πεισθεί ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου δε θα φέρει κομμουνισμό στη χώρα. Σέβεται τους «προπονητάς» αλλά ανάθεμα κι αν καταλαβαίνει τι είναι ο «εσωτερικός μέσος», ο ρόμβος στο 4-4-2, το 4-3-2-1 και τα λοιπά εξωτικά συστήματα. Είναι πράος κατά τη θέαση του αγώνα, παίζει που και που κανένα στοίχημα σε πρακτορείο του ΟΠΑΠ, δε βρίζει, καπνίζει λίγο και πίνει ΦΙΞ.. Με λίγο αφρό. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του πίστευε και εξακολουθεί να πιστεύει, ότι η Αγγλία είναι μεγάλη ομάδα και κάθε τέσσερα χρόνια ευλαβικά επαναλαμβάνει, ότι «σ’ αυτό το Μουντιάλ οι Εγγλέζοι πάνε για την κορυφή». Γενικά αντιμετωπίζεται με συγκατάβαση και συμπάθεια.
 Ο Εγγλεζοσπουδαγμένος είναι μια διαφορετική περίπτωση. Είναι «προϊόν» της «ισχυρής Ελλάδας» κι είχε ψηφίσει κατ’ επανάληψη τον «καταλληλότερο» για πρωθυπουργό. «Νιώθει» λίγο από μπαλίτσα, αναλύει το transition και κάνει κουβέντα για wingers και box to box μέσους. Παίζει αφηνιασμένος στοίχημα, μόνο διαδικτυακά, αναζητώντας τις καλύτερες αποδόσεις σε ρομαντικούς εξωτικούς προορισμούς. Ανεπιβεβαίωτες δε φήμες κάνουν λόγο ότι στο λιγοστό ελεύθερο χρόνο του ξανακούει αποκρυπτογραφώντας τις μεταδόσεις του Αλέξη Σπυρόπουλου, ώστε να μη βρεθεί ποτέ απροετοίμαστος στο επόμενο hype. Είναι ξερόλας και συχνά προκαλεί τη χλεύη. Με την πάροδο όμως των ετών, μάλλον θα μετεξελιχθεί σε traditionalist.

Ο «ΓΕΡΜΑΝΟΣ»
 Στο καθρεφτάκι της BMW βλέπω τα μάτια της τα μπλε. Πολλές ομοιότητες με το φυλετικό alter ego του, τον «Εγγλέζο». Μόνο που πλάι στον «παραδοσιακό» και τον γερμανοσπουδαγμένο θα πρέπει να προσθέσουμε κι εκείνον που είτε ο ίδιος είτε οι γονείς του έκαναν ένα πέρασμα από τις φάμπρικες της Στουτγγάρδης και του Μονάχου. Τρικυμία εν κρανίω σε δύο πόδια. Αναθεματίζει τους Γερμανούς, αλλά «στη Γερμανία όλα γίνονται σωστά, ενώ εδώ…». Αν είναι κάτω από –ήντα σίγουρα υπήρξε μεταλάς του γοτθικού τόξου, αλλά πίνει το ποτάκι του σε ελληνάδικο. Δε λέει όχι σε καμιά ντριμπλίτσα, αλλά «άλλη χάρη έχει το ποδόσφαιρο όταν είναι μεθοδικό, τακτοποιημένο και αθλητικό». Μισεί την ομορφιά του ποδοσφαίρου, δηλαδή τις εκπλήξεις και κατά βάθος έχει μπασκετική ψυχή και λογική, αλλά ακόμα δεν το έχει καταλάβει. Η αλήθεια είναι ότι η τευτονική καρδιά του δοκιμάστηκε από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 και μετά, όταν η καθάρια nationalmannshaft γέμισε με τουρκομαυρούκους, αλλά επειδή «η Γερμανία είναι μια ανεκτική κοινωνία», με τον καιρό το αποδέχτηκε. Η αλήθεια είναι ότι ο «Γερμανός» ως οπαδικό είδος, απειλείται με εξαφάνιση στα μέρη μας, αφού στα χρόνια της κρίσης, η δημοφιλία της Γερμανίας είναι τέτοια, που αν ήταν μαθητής δε θα έλεγες ότι πάει τρένο για πρόεδρος του 15μελούς. Μη φοβηθείς να δεις το ματσάκι μαζί του. Δεν είναι τόσο εκνευριστικός όσο οι Λάτιν και στο ημίχρονο θα σου πει και ιστορίες από τις συναυλίες που πήγε όταν έμενε στη χώρα των «Φριτς».      

Ο «ΓΑΛΛΟΣ»
 O ποδοσφαιρικός δανδής. Μάης του ’68, ΚΚΕ εσωτερικού, Καμύ, Γκοντάρ και «allez les bleus». Οι τρικολόρ αρχικά αγαπήθηκαν από τους πιο εστέτ ποδοσφαιρόφιλους που ήταν τόσο σνομπ, ώστε να μην υποστηρίξουν τις κλασικές commercial μπουρζουάδικες φανέλες, αλλά όχι τόσο βλαμμένοι, ώστε να δηλώνουν οπαδοί του Ζαΐρ. Το κίνημα θέριεψε με τον Πλατινί και βρήκε τον δικό του απόστολο Παύλο στο μελαγχολικό πρόσωπο του Ζινεντίν Ζιντάν. Μισεί τη Γερμανία, θεωρεί ότι ο Χάραλντ Σουμάχερ θα έπρεπε να δικαστεί στη Χάγη, αλλά είναι μετριοπαθής στις εκδηλώσεις του, «βλέπει» στο χαρακωμένο πρόσωπο του Ριμπερί τους αγώνες της εργατικής τάξης και προσπαθεί κατά τη διάρκεια του αγώνα να σκεφθεί, που πάσχει η στρουκτούρα της επιθετικής ανάπτυξης της Γαλλίας. Ώρες ώρες γίνεται εκνευριστικός, αλλά σε γενικές γραμμές κερδίζει τη συμπάθεια με τη γραφικότητά του.

Ο «ΙΣΠΑΝΟΣ»
 Τέκνο της ψηφιακής επανάστασης και απότοκος του μάρκετινγκ της δεκαετίας της υστερικής Μπαρσελονίασης. Συνήθως χίπστερ και σπανιότερα κλαρινογαμπρός, γνώρισε το ποδόσφαιρο μέσα από το playstation, δεν έχει πατήσει ποτέ του χορτάρι, αλλά έχει πάρει κάμποσες φορές το Τσου Λου στο Football manager. Αγλαός μελετητής του tranfermarkt, πήγε με Erasmus ή interrail στη Βαρκελώνη (και την ερωτεύθηκε), είναι τυπικός καληνυχτάκιας και μεταξύ άλλων θεωρεί δυνατό milf την Πενέλοπε Κρουζ. Από μόνο του αυτό, αποτελεί λόγο να κόψεις παρτίδες μαζί του. Όταν μεγαλώσει, θα γίνει εξίσου σπαστικός μπασκετικός, αλλά μέχρι τότε, μακριά.

Ο «ΟΥΡΑΓΟΥΑΝΟΣ»
 Ο ΜΛ-ΚΚΕ των Λάτιν. Ουραγουάη την πρωτοείπαμε και Ουραγουάη θα μείνει για πάντα στις καρδιές μας. Λίγοι αλλά Ούρουκ Χάι. Ο συντροφικός δεσμός επιβάλει ένα μόνο πράγμα. Γκολ και καρωτιδάτα τάκλιν πανηγυρίζονται με την ίδια ένταση. Ο ποδοσφαιριστής ο σωστός πρέπει να είναι συμπαγής, γοριλοειδής, άσχημος και άσβερκος. Με δύο λέξεις…Αρέβαλο Ρίος. Local hero ο Κολτσίδας και αγαπημένος του ηθοποιός ο Βίνι Τζόουνς. Overall είναι ωραίος τύπος και κάνει γκελ και στα γκομενάκια. Δες μαζί του μπάλα, μην παίξεις μαζί του μπάλα. Δεν αντιλαμβάνεται τη διαφορά.

Λείπουν από το Μουντιάλ 2018 αλλά είναι άξιοι αναφοράς:

Ο «ΙΤΑΛΟΣ»
 Ο «θέλω να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα». Ο τυπικός Ελληνάρας, ο φιλενάδας, ο αιδοιόδουλος. Παίρνοντας ως αξίωμα ότι είναι αδύνατο κατά την ονειροπόλα παιδική του ηλικία να τον έθελξε το, με συνέπεια, αποκρουστικό ποδόσφαιρο της Ιταλίας, είναι σχεδόν βέβαιο, ότι δήλωσε οπαδός των azzurri, όταν άκουσε τις φίλες του στο σχολείο να λένε «πόσο ωραίοι είναι οι Ιταλοί», θεωρώντας, ότι με αυτόν τον τρόπο θα έπαιρνε κάτι από την αύρα των ragazzi. Έκτοτε ο κατήφορός του δεν είχε σταματημό. Μεγαλώνοντας, άφησε μουσάκι αλά Αλτομπέλι, κοτσιδάκι αλά Μπάτζιο, φόρεσε στέκα αλά Πάολο Μαλντίνι κι ευτυχώς έκανε επιτέλους σχέση και παντρεύτηκε, προτού σκάσει μύτη με γουναρικό αλά Ντελ Πιέρο (ή Στάθη Ψάλτη). Εμβριθής μελετητής και θαυμαστής του προπονητικού έργου του Σούλη Παπαδόπουλου και του Μπάμπη Τενέ, τους οποίους θεωρεί μάλλον επιθετικογενείς και παρεξηγημένους. Κάγκουρας για θάνατο δεν έχει αφήσει τίποτα μαμήσιο στο Punto του. Απούσης της Ιταλίας, μάλλον θα υποστηρίξει τη «φαντεζί» Πορτογαλία του Σάντος. Δεν ξέρω αν θα καταφέρεις να δεις κάποιο ματσάκι μαζί του, αν δεν εξασφαλίσει εξοδόχαρτο από τη γυναίκα του. 

Και τέλος
 Ο «ΟΛΛΑΝΔΟΣ»
Sex,n’ drugs n’ rock n’ roll. Κι όχι απαραίτητα με αυτήν τη σειρά. Η αλήθεια είναι ότι αν υπήρξε μια rock n’ roll ομάδα στην ιστορία, αυτή ήταν η Ολλανδία των 70’s. Σταριλίκι, μακρύ μαλλί, ποτό, τσιγάρο, γυναίκες και μπαλάρα. Κι ο «Ολλανδός» είναι τύπος που εκτιμά τις χαρές της ζωής. Όπως και τη χαρά του ποδοσφαίρου. Κάνει κέφι ντριμπλίτσα, αλλά όχι τις ατελέσφορες ποζεριές των Βραζιλιάνων. Δε λέει όχι στο physical game και στη μανούρα, αλλά σιχαίνεται τις «αλητείες» των Ουρουγουανών και των Αργεντινών. Γουστάρει passing game, αλλά αντιπαθεί το «τίκι τάκα» των Ισπανών που γελοιοποίησαν αυτά που τους έμαθε ο Κρόιφ. Λατρεύει την εξέδρα των Άγγλων, αλλά γελάει με την ομάδα τους. Σέβεται τη μεθοδικότητα και την τακτική, αλλά αντιπαθεί την έλλειψη φαντασίας των Γερμανών και το αντιποδόσφαιρο των Ιταλών. Αυτό το Μουντιάλ χωρίς την Ολλανδία θα το παρακολουθήσει μελαγχολικός. Ίσως στηρίξει λίγο τους Κροάτες που και μπάλα ξέρουν και έχουν την ικανότητα να κάνουν οίκο ανοχής τα αποδυτήρια τους. Rock n’ roll είπαμε.

 Ο καιρός γαρ εγγύς. Καλό Μουντιάλ να έχουμε

Άγγελος Καλαντζής (The Last International Playboys)

https://www.facebook.com/l.i.p.greece/

More in this category: « MOONSPELL CRYSTAL VIPER »