Το νότιο ημισφαίριο και ειδικότερα εκείνο το κομμάτι της αμερικανικής ηπείρου έχει προσφέρει κατά καιρούς δείγματα ωραίας μουσικής αγριότητας και ένα τέτοιο νέο είναι και το άλμπουμ που παρουσιάζεται. Δημιούργημα τριών Βραζιλιάνων, των Cleber Orsioli, που παίζει κιθάρα και κάνει τα φωνητικά, Eddie C, μπασίστα και Alexandre Brito, τυμπανιστή, περιέχει κομμάτια που κατατάσσονται πολύ εύκολα στο είδος του thrash. Με εσωτερικευμένες τις επιρροές των μεγάλων ονομάτων του χώρου, το τρίο περιγράφει το υλικό του ως fasthrash και ξεδίνει παίζοντας δυνατά και φρενιασμένα. Μη νομίσετε πως είναι άπειροι, αυτό είναι το τέταρτο άλμπουμ τους φτιαγμένο σε στούντιο, οπότε και εδώ θα ακούσετε ξεκάθαρες τις προθέσεις τους. Ίσως κάπου να φαντάζουν προβλέψιμοι ή γραφικοί, αλλά μάλλον δεν επιδιώκουν να ακουστούν διαφορετικά. Ο ήχος τους αποτυπώνει όλη την ωμότητα που θέλουν να εκφράσουν και εναπόκειται σε σας το αν θα εκδηλώσετε την περιέργεια να γνωρίσετε το βίαιο υλικό τους.

Οι τέσσερις Πολωνοί που απαρτίζουν το παρουσιαζόμενο συγκρότημα δε διατηρούν κάποιο ιστότοπο ή έστω κάποια ιστοσελίδα, γεγονός αινιγματικό. Αν και υφίστανται ως όνομα για περίπου δώδεκα χρόνια, το παρουσιαζόμενο νέο άλμπουμ είναι το πρώτο τους. Αυτό που παίζουν μπορεί να περιγραφεί καλύτερα από τις διασκευές που επιχειρούν στα “Empty Chalice” των Blasphemy, “Satan Bless You” των Sabbat και “Dethroned Emperor” των Celtic Frost. Βλάσφημοι, αντιχριστιανοί, με black  φωνητικά, γράφουν κομμάτια μικρά σε διάρκεια. Ο ηχητικός τους ορυμαγδός συχνά φτάνει στα όρια του grind και γενικότερα κάνουν τα πάντα για να ακούγονται λιγότερο ρυθμικοί και από όσο θέλουμε να πιστεύουμε και μας κολακεύει ότι υπήρξαν οι πρωτόγονοι. Ο ήχος τους είναι ερασιτεχνικός και δε φαίνεται να έχουν την πρόθεση να ακουστούν διαφορετικά. Αν συνεχίσουν να μην έχουν την ελάχιστη διάθεση να δημοσιοποιήσουν τη δουλειά τους, είναι αμφίβολο να θα βρουν κάποιους, έστω ελάχιστους, να την υποστηρίξουν.

Το “The Cult Of Vermin” κυκλοφόρησε πριν από δύο χρόνια και τώρα ήρθε η ώρα του δεύτερου άλμπουμ του συγκροτήματος από την Κρακοβία. Το όνομά τους είναι η γραφή με λατινικούς χαρακτήρες της προφοράς της αραβικής λέξης για τον καρκίνο. Το τρίο γράφει κομμάτια σε δύσκαμπτο thrash ύφος με κάποια επίσης death ψήγματα. Προφανώς η περιγραφή να μην είναι ιδιαίτερα διαφωτιστική, αλλά ούτε και οι ίδιοι ως δημιουργοί αφήνουν να φανεί μια κάποια ιδιαίτερη ταύτιση με κάποιο όνομα του χώρου. Στη νέα τους αυτή δουλειά συμμετέχει με τρία σόλο ο Vogg των Decapitated, αλλά και η ανάμειξή του δε φαίνεται να αναβαθμίζει την όλη εντύπωση που σχηματίζει κανείς για το δίσκο. Τα θέματά τους δεν είναι τα πιο εμπνευσμένα ούτε φαίνεται να κατέβαλαν κάποια προσπάθεια για να διαμορφώσουν ένα ξεχωριστό ύφος. Επίσης, τα φωνητικά είναι μονοδιάστατα και γενικώς, ενώ παίζουν καλά θα μπορούσαν να ακούγονται καλύτερα.

Ίσως κάποιοι από σας να είχατε ακούσει το πρώτο άλμπουμ του σχήματος από το Μεξικό που κυκλοφόρησε πριν από δύο χρόνια και είχε τον τίτλο “Man Made Paradise”. Αν όχι, έχετε την ευκαιρία να γνωρίσετε τη δουλειά των Jacobo και Alfonso Sanchez σε αυτή τη νέα κυκλοφορία τους, που κινείται στα πλαίσια του death και του thrash. Ο πρώτος έχει αναλάβει όλα τα έγχορδα και τα φωνητικά και ο έτερος τα τύμπανα, όπως σε αρκετές παρόμοιες περιπτώσεις συμβαίνει. Οι δυο τους χρειάζονται κάτι παραπάνω για να τραβήξουν την προσοχή, καθώς το υλικό τους δεν είναι και ό,τι πιο μοναδικό στο χώρο του. Η όποια αγριότητα επιδεικνύουν δεν αρκεί για να προσπεραστεί το μέτριο συνθετικό τους επίπεδο και αυτό είναι ένα σημείο που θα έπρεπε να προσέξουν, να οργανώσουν καλύτερα τις ιδέες τους. Ας τους περιμένουμε και σε μια επόμενη δουλειά τους.

Εκεί στη Βόρεια Βιρτζίνια φαίνεται πως το black είναι υπόθεση λίγων γι’ αυτό και πίσω από αυτό το demo βρίσκεται ένας και μόνος άνθρωπος. Πρωτοκυκλοφόρησε πριν ακριβώς από ένα χρόνο, αρχικά ήταν διαθέσιμο μόνο για διαδικτυακό κατέβασμα, αλλά είχε και μια έκδοσή του από την αμερικανική Black Metal Cult. Περιέχει τέσσερα κομμάτια συνολικής διάρκειας δεκαοκτώ λεπτών και ο ήχος του είναι πολύ μέτριος, πράγμα μάλλον αναμενόμενο για τη δουλειά κάποιου που επιχειρεί να φτιάξει τα πάντα μόνος. Οι συνθέσεις του ακούγονται επίσης πρωτόλειες, απηχούν πολύ παλαιότερες εποχές του είδους και ίσως ενδιαφέρουν μόνο όσους δηλώνουν μανιακοί του ιδιώματος και θέλουν να έχουν γνώμη για τις ανάλογες κυκλοφορίες σε κάθε μήκος και πλάτος του πλανήτη. Το δίχως άλλο, αν ο δημιουργός του προσδοκά σε κάτι καλύτερο, θα πρέπει να εργαστεί διαφορετικά. Αν πάλι μένει ικανοποιημένος με το να βγάζει προς τα έξω τον αρνητισμό του και πάλι εντάξει.

Το κουαρτέτο από το Σικάγο, δίνει πλέον νέες διαστάσεις σε αυτό που μέχρι τώρα αναγνωρίζαμε ως black metal. Το θέμα του δίσκου είναι ένα «ταξίδι - ύμνος» στις ουσίες, με απώτερο σκοπό να καταδείξει τις συνέπειες του εθισμού σε αυτές, χωρίς όμως να τις γευτείς. Συνεχίζουν ακριβώς από εκεί που σταμάτησε ο προηγούμενος δίσκος τους, με το «απόσταγμα» της ωρίμανσης των ιδεών τους και την ποικιλία των γεύσεών αυτού να γίνονται πολύ άμεσα αντιληπτά. Βγαίνουν από την κλασσική γραμμή του είδους, συνδυάζουν σόλο κιθάρας της δεκαετίας του ’70, jazz, post rock, industrial (με επιρροές από Killing Joke, Death In June και Ministry) και «βραχνά» φωνητικά του Blake Judd, όλα αυτά σε συνθέσεις εξαιρετικές, με έμφαση στον ήχο κάθε οργάνου, εξυπηρετικές με τον καλύτερο τρόπο των προθέσεών τους. Δημιούργησαν μια μοναδική ατμόσφαιρα και για σαρανταεπτά λεπτά ταξιδέψαμε και νιώσαμε στον ηχητικό μας ουρανίσκο τις γεύσεις αυτής της μουσικής ωρίμανσης. Ναι μεν μια νέα παραγωγή, σίγουρα όμως με προδιαγραφές της παλιάς απόσταξης. Εθιστικότατη.

Στη σελίδα τους στο Myspace περιγράφουν τη μουσική τους ως πειρατικό μέταλλο, εσείς όμως μην επιχειρήσετε συνειρμούς με άλλους κουρσάρους του χώρου. Ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του πρώτου άλμπουμ “Up The Phoenix”, το συγκρότημα από το Οχάιο επιστρέφει και διεκδικεί την προσοχή και αποδοχή όσων αρέσκονται στο μελωδικό metalcore. Στη μουσική τους συνοψίζουν ό,τι είχε επιτυχία στη χώρα τους τα προηγούμενα δέκα χρόνια, με εναλλασσόμενα βίαια και μελωδικά φωνητικά και τις αντίστοιχες ρυθμικές κιθάρες. Μην περιμένετε να ακούσετε κάτι το ξεχωριστό, θα παραδεχθείτε όμως ότι παίζουν με όρεξη, επιβεβαιώνοντας έτσι τη φήμη που τους θέλει δουλευταράδες. Καλοί σε αυτό που κάνουν, φαίνεται πως το πρόβλημά τους είναι η στιγμή που αποφάσισαν να δραστηριοποιηθούν σε αυτό το ύφος, που μάλλον έχει κάνει τον κύκλο του στα γούστα των πολλών. Όπως και να έχει, ακούγοντάς τους μπορείτε να τους ευχηθείτε να έχουν μια καλύτερη συνέχεια.