Είκοσι χρόνια δράσης συμπληρώνει φέτος η δισκογραφική εταιρία από τη Μαδρίτη και κατά καιρούς έχουν παρουσιαστεί από αυτόν τον ιστότοπο αρκετές κυκλοφορίες της. Τα πιο πρόσφατα δείγματα παραγωγής της είναι  τα άλμπουμ των The Sickening, Killing Addiction και Winterwolf και ενδιαφέρουν όλους τους φίλους του ακραίου ήχου.

Το κουαρτέτο από το τιμημένο Κατοβίτσε - είναι η γενέθλια πόλη του Κριστόφ Βαζέχα - κυκλοφορεί άλλο ένα ΕΡ το οποίο περιλαμβάνει ένα μόνο κομμάτι διάρκειας περίπου είκοσι λεπτών. Η σύνθεσή τους αυτή περιλαμβάνει ατμοσφαιρικά, ήπια μέρη, άλλα πιο πειραματικά, αρκετά ψυχεδελικά και κάποια σαφώς πιο black ύφους. Θα περίμενε ίσως κανείς ένα συγκρότημα από την Πολωνία να κινείται στους χώρους που έχουν ήδη δραστηριοποιηθεί με αρκετή επιτυχία άλλοι συμπατριώτες του, αλλά το παρουσιαζόμενο όνομα φαίνεται να έχει τις δικές του ανησυχίες. Η μία αυτή σύνθεση δεν είναι κάτι που συνταράζει, φαντάζει ως κάτι το πολύ προσωπικό τους, εξυπηρετεί δικές τους αναζητήσεις, δεν είναι σίγουρο όμως πως θα βρει κοινό να συντονιστεί μαζί της.

Πήραν το δυσπρόφερτο όνομά τους από το κάστρο της Ελίζαμπεθ Μπάθορυ όπου εκεί ως γνωστόν εκατοντάδες κορίτσια τερμάτισαν άδικα τη ζωή τους. Το συγκρότημα από τον Καναδά δεν εμπνέεται μόνο από τη μορφή εκείνης, αλλά και από τη χρονική περίοδο του Μεσαίωνα και στην απορία σας του πώς αποτυπώνονται αυτά στην μουσική του, η απάντηση είναι με κομμάτια ατμοσφαιρικού black. Από τα τέσσερα που περιλαμβάνει το τελευταίο αυτό ΕΡ τους γίνεται αντιληπτό ότι το πομπώδες ύφος τους έχει μελωδικές στιγμές, ότι οι δημιουργοί του θέλουν να ακουστούν επιβλητικοί, ότι φέρουν έντονες τις επιρροές όσων δημιούργησαν κάτι ανάλογο με πολύ μέτριο ήχο. Το θέμα είναι ότι αν ενδιαφέρονται να κεντρίσουν το ενδιαφέρον των φίλων του χώρου, μάλλον πρέπει να προσέξουν περισσότερο το πώς οργανώνουν και παρουσιάζουν το υλικό τους, γιατί, κακά τα ψέματα, υπάρχουν τόσοι στον πλανήτη που επιχειρούν να κάνουν το ίδιο πράγμα.

Στη δεκαετία του ‘80 οι πρώτες ορχηστρικές κυκλοφορίες κιθαριστών παρουσίαζαν μεγάλο ενδιαφέρον και έγιναν δεκτές με ενθουσιασμό, με  τον Alex Masi να κυκλοφορεί  το «Fire In The Rain» το 1987 και δύο χρόνια μετά να κερδίζει το βραβείο Grammy για το καλύτερο instrumental album με το “Attack Of The Neon Shark”. Ο ιταλός βιρτουόζος επανέρχεται στη δισκογραφία μετά από απουσία τεσσάρων χρόνων δημιουργώντας ένα προσεγμένο, όμορφο άλμπουμ με μεγάλη ποικιλία. Είναι γνωστή η χαρακτηριστική ευκολία με την οποία μεταπηδά από metal σε fusion φόρμες βάζοντας πάντα μερικές πινελιές κλασσικής μουσικής, αλλά αυτή τη φορά  στις δέκα συνθέσεις του επιδεικνύει περισσότερες επιρροές. Ανατολίτικες μελωδίες και blues στιγμές κάνουν την εμφάνισή τους, δίνοντας έναν άλλο αέρα στους αυτοσχεδιασμούς του στην ταστιέρα. Εμπνεόμενος από τη θεωρία της σχετικότητας, αλλά και την καθημερινότητα, δημιουργεί πετυχημένες μελωδίες – εικόνες, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά τη συνθετική και τεχνική του δεινότητα.

Σπύρος Τόλιας

Πριν αναφερθεί οτιδήποτε για το νέο έβδομο άλμπουμ της σύμπραξης των τολμηρών δανών και σουηδών μουσικών, προτείνεται να διαβάσετε την προηγούμενη παρουσίαση στο συγκρότημα με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του “Good Planets Are Hard To Find”. Το σχήμα συνεχίζει την δαιδαλώδη πορεία του στο space rock και προσφέρει μια δουλειά που ακούγεται με τον τρόπο της περιπετειώδης. Η διαπλανητική πορεία του δεν είναι σαφώς ορισμένη, είναι ο αυτοσχεδιασμός και οι διαθέσεις των μουσικών που την διαμορφώνουν, με τους συνεπιβάτες ακροατές να καταλήγουν στη δίνη που αναφέρει ο τίτλος. Ένας εύκολος παραλληλισμός θα ήθελε αυτό το σύνολο να ακούγεται κοντά στους Ozric Tentacles, αυτό όμως θα υποτιμούσε το προσωπικό λεξιλόγιο του. Ψυχεδελικοί και προοδευτικοί δημιουργοί, ηχογράφησαν αυτό το υλικό τους μέσα σε δύο μέρες του Οκτωβρίου του ’08, οι αντηχήσεις όμως και οι κραδασμοί της αστρικής τους περιήγησης θα συνεχίζονται για πολύ καιρό ακόμη.

Το σουηδικό τρίο δεν το σκέφτηκε πολύ. Θα ηχογραφούσε τα κομμάτια του μια και έξω. Φωνητικά δεν είχαν και θα άφηναν τα πράγματα να εξελιχθούν όπως τα έφερνε η διάθεσή τους και ο αυτοσχεδιασμός. Όντως, οι φίλοι αυτοί με την κοινή συμπάθεια για τις ηχητικές περιπέτειες που ακούστηκαν μέχρι και τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’70 ηχογράφησαν αυθόρμητα ό,τι ήθελαν πάνω σε κάποιες μάλλον προσχεδιασμένες γενικές κατευθύνσεις. Αυτό συνέβη πέρυσι τον Μάιο και χρειάστηκαν δύο ώρες για να αποτυπώσουν στο μπομπινόφωνο τις αναζητήσεις τους και άλλες δύο όταν επέστρεψαν για να κάνουν τη μείξη. Μην αναζητήσετε εδώ κάτι το ευκολομνημόνευτο ή το εμπορικό, πρόκειται για την καταγραφή των ψυχεδελικών εμπνεύσεων των μουσικών πέρα από τις όποιες συμβάσεις, πέρα από την ανάγκη του να γίνουν αρεστοί. Δεν είναι η δουλειά που θα κυριεύσει τους πάντες, απευθύνεται σε συγκεκριμένα γούστα και διαθέσεις.

Κοιτώντας το εξώφυλλο του δίσκου δυο απορίες δημιουργούνται. Μετά από τόσα χρόνια, πόσες φορές να έχουν χρησιμοποιηθεί πίνακες του Γάλλου Gustave Dore σε εξώφυλλα μεταλλικών κυκλοφοριών; Πώς να αισθανόταν ο καλλιτέχνης του 19ου αιώνα για αυτή τη χρήση των έργων του; Το νορβηγικό τρίο απευθύνεται στους φίλους του black, έχει έτοιμη και παρουσιάζει την πέμπτη του δουλειά, ένα δείγμα της μεγάλης της πατρίδας του σχολής. Παγανιστές, με πολεμική διάθεση, οι Forn και Istar από το ’94 κατευθύνουν το άρμα τους και γράφουν μουσική που θα αρέσει στους φίλους του είδους. Μεταδίδουν την ψυχρότητα αυτού και ακούγονται να παίρνουν στα σοβαρά ό,τι κάνουν. Το υλικό τους είναι καλό, το θέμα όμως που ανακύπτει είναι άλλο και έχει σχέση με την αποδοχή που μπορεί να βρει ο νέος τους δίσκος. Ακούγονται αρκετά κοινότυποι, δεν προσθέτουν κάτι στα όσα έχουν ακουστεί και δεν είναι σίγουρο ότι θα ξεχωρίσουν άμεσα.