Να αναφερθεί για να το έχουν κατά νου όσοι δεν παρακολουθούν από κοντά τα τοπικά δρώμενα: Νεαρόκοσμος έχει αναμιχθεί στη σκηνή του σκληρού ήχου και καταθέτει σε κάθε ευκαιρία τη δική του εκδοχή στις σύγχρονες τάσεις. Οι πέντε Αθηναίοι αποτελούν μέρος αυτής της κίνησης και το γεγονός της κυκλοφορίας του πρώτου τους άλμπουμ μας χαροποιεί. Περιέχει καλοστημένο και οργανωμένο υλικό στα πλαίσια του ακραίου metalcore και του μοντέρνου thrash με εκείνη την ιδιάζουσα, ίσως και συγκαλυμμένη, συμπάθεια για τη μελωδία. Φωνητικά από εκείνα που σιγουρεύουν την επίσκεψη σε ωτορινολαρυγγολόγο, εύηχες κιθάρες, φλύαρα με ωραίο τρόπο τραγούδια και βία διοχετευμένη έτσι ώστε να μην είναι αποκρουστική συνθέτουν ένα πραγματικά καλό και προσεγμένο στο σύνολό του άλμπουμ. Ευτυχώς, μπορούμε να περιμένουμε περισσότερα από αυτούς, γιατί ακούγονται να έχουν τη διάθεση να ανέβουν επίπεδο. Και να σκεφτεί κανείς ότι το cd παρελήφθη στη συναυλία των Leatherwolf…

Προσέξτε το ονοματεπώνυμο του συνθέτη και οργανίστα και ίσως θυμηθείτε τον αρχηγό των Franz Ferdinand. H μουσική του παραγωγικότατου Ιταλού δεν έχει σχέση με αυτή του συμπαθητικού συγκροτήματος καθώς πρόκειται για prog που απηχεί παλαιότερες καταστάσεις. Το άλμπουμ είναι προϊόν Μπολώνιας και έχει ως κεντρικό θέμα το πολύτιμο αυτό αγαθό, που ο σοφός λαός, όταν θέλει να δείξει την αναγκαιότητά του, το αντιπαραβάλει με το υποκοριστικό του. Στο περιεχόμενό του αναμειγνύονται κλασικίζουσες αποχρώσεις και ενορχηστρώσεις, ενώ όταν έχουν ρόλο και τα πνευστά το πράγμα πάει στο εμπορικό fusion. Σε όσες συνθέσεις υπάρχουν φωνητικά αυτά είναι στη μητρική γλώσσα του δημιουργού και εκφράζουν τις ευαισθησίες της φυλής είτε ερμηνεύονται από άντρα είτε από γυναίκα. Σωστά καταλάβατε ότι δεν πρόκειται για σιδηροκατασκευή, αφορά όμως όσους εσχάτως απενοχοποίησαν το ενδιαφέρον τους για τις παρόμοιες μουσικές αναζητήσεις της δεκαετίας του ’70. Καθ’ όλα συμπαθητική και εύηχη δουλειά.

Μεγάλη η αναγκαιότητα του doom… Είναι το αντίβαρο σε όποια τάση φαίνεται να καπελώνει τα αισθητήριά μας. Εδώ τα πράγματα είναι απλά με τρεις φιλανδούς να εκτελούν τις αρχέγονες μανούβρες του μυστικισμού που διακρίνει το είδος. Δεκάρα δε δίνουν για να δείξουν αν αξίζουν ως μουσικοί και παίζουν με ήχους απογυμνωμένους, χωρίς εφέ. Η φωνή του τραγουδιστή Wormius - τώρα αυτό είναι επώνυμο ή παρατσούκλι; - είναι πολύ εκφραστική και με ωραία χροιά. Έχουν καλά προσωπικά στοιχεία και σε ένα τραγούδι επιδεικνύουν μια λιγότερο πειθαρχημένη στις παραδόσεις ηχητική άποψη. Από τις ξεχωριστές κυκλοφορίες του είδους, γιατί ξεχειλίζει από πάθος που παρασύρει και φέρνει σε δεύτερη μοίρα τις ατέλειες. Αυτό είναι ένα γεγονός που πάντα θα σπανίζει και ίσως φανερώνει και την ευθύτητα με την οποία το συγκρότημα επικεντρώνεται στο να δημιουργήσει αντιπροσωπευτική του μουσική. Και κάτι ακόμα σημαντικό, ίσως θυμίσει σε πολλούς μουσικούς του είδους το πώς ακούγονταν και αισθάνονταν όταν ξεκινούσαν.

Από την παραγωγικότατη Φιλανδία έρχεται το συγκρότημα αυτό και μάλλον ήδη αρχίσατε να υποθέτετε σε ποιους συμπατριώτες τους μπορεί να μοιάζουν. Τα τρία τραγούδια τους φανερώνουν πως παρακολουθούν τις εξελίξεις, αλλά ακούγονται και heavy με έναν παραδοσιακό τρόπο. Κάποιος που θυμάται τη δεκαετία του ’80 ίσως να αναρωτηθεί για τις ηλικίες των μελών του συγκροτήματος, αφού το ύφος τους παραπέμπει σε κάποιες τυπικότητες της εποχής. Αυτό πάντως που είναι σίγουρο είναι ότι παίζουν με ενθουσιασμό και είναι καλοί. Πάντως το προς τα πού θα κινηθούν εκφράζεται μάλλον ηθελημένα από το όνομα που έχουν επιλέξει και θα μας αρκεί το να κυκλοφορούν καλά τραγούδια. Κακό λόγο για αυτούς δύσκολα λέει κανείς, αφού δεν κάνουν κάτι το προκλητικό και ευχής έργον είναι να τους δούμε να προοδεύουν.

Ένας αστικός μύθος της μεταλλικής σκηνής θα μπορούσε να είναι ότι στην Πορτογαλία απαγορεύεται να κάνει επιτυχία άλλο συγκρότημα γηγενών μέχρι να διαλυθούν οι Moonspell. Οι τέσσερις Ίβηρες μουσικοί αν και δηλώνουν ως επιρροές τους συγκροτήματα του ατμοσφαιρικού μετάλλου, δίνουν την εντύπωση ότι θα είναι πιο αρεστοί σε ένα νεαρό κοινό που εκτιμά σκληρά pop rock ονόματα της εποχής. Στο πρώτο αυτό άλμπουμ τους είναι εμφανές ότι έχουν ακούσει Paradise Lost και καταλαβαίνει κανείς ότι έχουν ευαισθησίες από τους τίτλους και μόνο των τραγουδιών. Είναι τόσο ρομαντικοί ώστε να καλύπτουν εφηβικές ανησυχίες και τα τραγούδια τους ακούγονται ευχάριστα χωρίς να προκαλούν. Τα φωνητικά δεν έχουν αγριάδες, οι κιθάρες θέλουν να σολάρουν και τα πλήκτρα υποστηρίζουν όμορφα τις μελωδίες. Μπορούν να ακουστούν και από τα εμπορικά rock ραδιόφωνα και το άλμπουμ αυτό είναι το αναγκαίο βήμα για μια καλή πορεία.

Το να ανήκεις σε καλό συγκρότημα στο Los Angeles αυξάνει τις πιθανότητες να βρεθείς να παίζεις πριν από μεγάλα αγαπημένα ονόματα. Αξιοζήλευτη η λίστα των συγκροτημάτων πριν από τα οποία έχει εμφανιστεί το κουαρτέτο. Στο εσώφυλλο του νέου, δεύτερου τους άλμπουμ εκφράζουν τις ανησυχίες τους για τα προγράμματα ερευνών που εγκρίνει η κυβέρνησή τους για τον έλεγχο του ανθρώπινου ψυχισμού και δίνουν έτσι ένα συνομωσιολογικό περιεχόμενο στο power thrash που παίζουν. Είναι καλοί μουσικοί, έχουν αρκετές καλές στιγμές και πολλές μέτριες και αυτό δεν είναι σύνηθες σε άλμπουμ που ο Neil Kernon έχει κάνει τη μίξη. Το όλο υλικό δίνει την εντύπωση ότι το δυναμικό του συγκροτήματος δε διοχετεύθηκε σε πραγματικά καλά τραγούδια και ότι θα μπορούσαν να ακούγονται πιο αποτελεσματικοί. Εκείνο το «ο Θεός είναι και το δικό μου δίκαιο», που αναγράφεται στα λατινικά στο ένθετο, το έχει τσεκάρει ο Λιακόπουλος;

Το νέο άλμπουμ του αθηναϊκού συγκροτήματος χαρακτηρίζεται από μια σειρά αλλαγών στις τάξεις και στις προθέσεις του. Όντας σε νέα δισκογραφική εταιρία, στη δεύτερη επίσημη δουλειά τους προσφέρουν δέκα τραγούδια με ανανεωμένο και εμπλουτισμένο ήχο και συστήνουν δύο επιπλέον μέλη. Πλήκτρα και μελωδικά γυναικεία φωνητικά προστίθενται στις ωραίες κιθάρες τους και όσοι αγωνιούσαν για την επιτυχία αυτής της ανανέωσης μετά από μερικές ακροάσεις δεν θα αμφιβάλλουν πλέον για τη θετική της έκβαση. Ακούγονται μοντέρνοι με τις thrash καταβολές τους να αναμειγνύονται σωστά με όσα φέρνουν στον ήχο τους και διακρίνεται μια έξυπνη και αυθεντική κατεύθυνση που θα μπορούσαν να ακολουθήσουν στο μέλλον. Επίσης δεν υπάρχει λόγος να ανησυχήσετε για την θέση των βίαιων φωνητικών του Σάββα. Πέρα από το γεγονός ότι τα μέλη τους είναι συμπαθείς χαρακτήρες στην πιάτσα, εδώ έχουμε τραγούδια φτιαγμένα από μουσικούς που ξέρουν τι λειτουργεί αποτελεσματικά επί σκηνής, γι’ αυτό και  το νέο τους υλικό θα ακουστεί καλά στην επερχόμενη εμφάνισή τους στην Αθήνα πριν τους Arch Enemy.