Στο ξεκίνημα της πορείας του βελγικού τρίο συμπεριλαμβάνονταν στις τάξεις του δύο μέλη των Amenra, ο τραγουδιστής Colin, που είχε αναλάβει το μπάσσο και ο κιθαρίστας Vincent, που είχε χρεωθεί τα τύμπανα και τα φωνητικά. Ο δεύτερος κάποια στιγμή αποχώρησε και το σχήμα έφτασε να κυκλοφορήσει τρία κομμάτια του. Όταν κάποιοι υιοθετούν ένα τέτοιο όνομα, οι ευκολότεροι των συνειρμών προσομοιάζουν το όλο ύφος τους με κάτι το μεγαλεπήβολο, ογκώδες ή εξουσιαστικό. Από τα είκοσι τρία λεπτά της συνολικής διάρκειας του δίσκου τα δεκατέσσερα αποτελούν το πρώτο κομμάτι, ένα διόλου εύκολο ακρόαμα, με αργή ανάπτυξη, πεσιμιστικό. Τα άλλα έχουν πολύ εσωτερικευμένες τις ρυθμικές διαστάσεις τους, κάποια συμπαθητικά φωνητικά και φαίνεται πως αυτοί οι τύποι δε δίνουν δεκάρα για να γίνουν αρεστοί σε περισσότερους, ούτε καν κάποιες πληροφορίες στην προσεγμένη συσκευασία. Μόνο συμβουλεύουν στην ιστοσελίδα τους να έχουμε τα μάτια και τα αυτιά ανοιχτά γιατί βρίσκονται εδώ. Γεγονός.

Όταν η ηρωίδα της Marvel, από την οποία μάλλον πήρε το όνομά του το συγκρότημα που παρουσιάζεται, δολοφονήθηκε, ο Spiderman βρήκε κάποιες φωτογραφίες που αποδείκνυαν ότι αισθανόταν κάτι περισσότερο για εκείνον. Ένα ερώτημα που ανακύπτει είναι, πότε, δηλαδή, περίμενε να του ανοιχτεί, και ένα δεύτερο, από πού και ως πού οι νεαρότατοι αυτοί Ολλανδοί απέκτησαν τέτοιες επιρροές; Στο πρώτο τους EP παρουσιάζουν τέσσερις συνθέσεις και τις συντομότερες εκτελέσεις δύο εξ αυτών, όλες σε ένα ψυχεδελικό hard ύφος που παραπέμπει ευθέως στα τέλη της δεκαετίας του ’60 και σε εκείνη του ’70. Hammond, κιθάρα, τύμπανα και ωραία φωνητικά και από τους τρεις μπορείτε να πείτε ότι έχετε ακούσει και αλλού, σκεφτείτε όμως ότι είναι ήδη διακριθέντες στην πατρίδα τους, έχουν κάνει μια ευκρινή και πειστική της νοοτροπίας τους ηχογράφηση και αφήνουν να εννοηθεί ότι στις ζωντανές εμφανίσεις επιχειρούν περισσότερα. Αγέννητοι τότε, αλλά από τους έντιμους αναβιωτές του ρετρό.

Το κουιντέτο των ηχητικά βιαιοπραγούντων το σύστησε το συγκρότημα των Birdflesh, τι κι αν οι παρουσιαζόμενοι είναι από την Αυστραλία και οι εγγυητές της ποιότητάς τους Σουηδοί. Από το ’99 έχουν κυκλοφορήσει δύο split με τους Drunkard και Open Wound, μόλις τώρα όμως αξιώθηκαν να έχουν το πρώτο τους άλμπουμ. Πέρα από τον συνειρμό που δημιουργεί ο τίτλος του, οφείλεται η σημείωση ότι παίζουν grind/ death που θυμίζει παλαιότερες εποχές, αλλά σίγουρα έχει καλύτερο ήχο και ακριβέστερη εκτέλεση. Διαθέτουν δύο είδη φωνητικών και προορίζονται για αφηνιασμένες αντιδράσεις. Φοβερή ένταση με άγρια μεταχείριση των οργάνων, χωρίς πολλά λόγια, είναι ό,τι επιθυμεί ο κάθε οπαδός του ακραίου ήχου. Κατά κάποιο τρόπο γίνονται προσιτοί και συμπαθείς με τις εναλλαγές των ταχυτήτων στους ρυθμούς τους. Είναι καλοί, προσφέρονται για εγγυημένη εκτόνωση και το μήνυμα σαφές: Αν έχεις τον τρόπο, σε μισή ώρα συμπεριλαμβάνεις και είκοσι ένα κομμάτια.

Μετά από έξι δουλειές στο στούντιο, το γερμανικό συγκρότημα γιορτάζει τα δέκα χρόνια της πορείας του με μια επετειακή ζωντανή ηχογράφηση, με την προσθήκη τσέλου και χορωδίας τριών γυναικών. Δυόμισι ώρες σε μια κυκλοφορία δύο cd από την περσινή τους ηχογράφηση στο Αμβούργο καταγράφουν το προφίλ τους με ευκρινή και ξεκούραστο ήχο. Το prog τους είναι χαμηλών τόνων, με ευαισθησίες και με ενορχηστρώσεις που διαθέτουν βάθος χωρίς να είναι δαιδαλώδεις. Είναι δεδομένη η ακριβής διακατανόηση των μουσικών, με ωραία φωνητικά, πλήκτρα και όταν ζωηρεύουν δίνουν την εντύπωση ότι μπορούν να γίνουν προσφιλέστεροι σε ένα ευρύτερο κοινό. Με υλικό ιδιαίτερο, ήρεμο, με ωραία αύρα, και πάλι με αμφίβολη όμως την αμεσότητα της αποδοχής του, παραμένουν ρομαντικοί, αργοί, ενσυνείδητα απόμακροι, προτιμούν να ομφαλοσκοπούν. Το άλμπουμ αυτό συστήνεται για αβίαστες ακροάσεις και οι κατά μέσο όρο μεγάλες συνθέσεις του είναι ό,τι αποζητούν οι υποστηρικτές της κλασικότερης εκδοχής του είδους.

Η καθαρότητα είναι μια ποιοτική διαβάθμιση πάντα κολακευτική του υλικού της, στην προκειμένη περίπτωση εννοείται η περιπόθητη εσωτερική αγνότητα και ευταξία. Αυτή είναι η δέκατη στούντιο κυκλοφορία του αγγλικού συγκροτήματος, που παίζει παραδοσιακό prog της πατρίδας του, φτάνει στα όρια του ελεγχόμενης έντασης κιθαριστικού pop και είναι επηρεασμένο από την αβίαστη εσωτερικότητα των τελευταίων Floyd. Οι εννέα συνθέσεις έχουν δομές σε συνάφεια με τους στίχους, ενώ η μεγάλη διάρκειά τους αντισταθμίζεται από τα σαφώς αναμενόμενα εκτελεστικά παιχνιδίσματα της συγκεκριμένης αισθητικής, τα όμορφα δεύτερα και τα καθαρά πρώτα φωνητικά του τραγουδιστή, κιθαρίστα και ιθύνοντα νου της κοινοπραξίας Nick Barrett. Δεν ακούγονται εξεζητημένοι σε τεχνικό επίπεδο, έχουν πολλές ευχάριστες μελωδικές στιγμές με ήχο υποδειγματικά προσεγμένο. Το άλμπουμ συνοδεύεται από dvd όπου ο συνθέτης εξηγεί τις πηγές έμπνευσής του, τα κόλπα στο στούντιο, διηγείται ιστορίες, καταθέτει τη γνώμη του για πολλά επιβεβαιώνοντας την άποψη ότι η αντίληψη του δημιουργού δεν ταυτίζεται με την αυτή του ακροατή.

Το φιλανδικό κουιντέτο προσδιορίζοντας το ύφος της μουσικής του θεωρεί ότι διαθέτει μια hard rock πλευρά, αλλά μάλλον εντάσσεται εύκολα στο προ πολλού οριοθετημένο ύφος του power της πατρίδας του. Ως όνομα υφίστανται για μια δεκαετία, το παρουσιαζόμενο είναι όμως μόλις το δεύτερο άλμπουμ τους. Χαρακτηριστικά τους στοιχεία είναι τα ηρωικής σχεδόν διάθεσης ωραία φωνητικά, οι εύληπτες σύντομες μελωδικές φράσεις και τα πλήκτρα που προσθέτουν, όταν θέλουν να γίνουν πιο εντυπωσιακοί. Παίζουν καλά μαζί, είναι ικανοί και διόλου αντιπαθητικοί, οι στίχοι τους όμως θέλουν δουλίτσα, όπως και ο ήχος τους. Τα τραγούδια δεν διακρίνονται πολύ γα την μεταξύ τους ποικιλία, ακούγονται όμως άνετα. Μάλλον διάγουν μια περίοδο που μπορούν να ελπίζουν εκεί που πέτυχαν και άλλοι συμπατριώτες τους, αλλά για να γίνει αυτό ίσως χρειάζονται την αποστασιοποιημένη γνώμη ενός καλού παραγωγού. Συγκρότημα με αποδεικνυόμενη τη δυναμική του, παρουσιάζει μια καλή δουλειά και αφήνει υποσχέσεις.