Όπως λέμε Boston. Το σουηδικό συγκρότημα κυκλοφορεί το πρώτο του άλμπουμ και απευθύνεται στους φίλους του αμερικανικού αυτού ονόματος και γενικότερα σε όσους αρέσκονται στο AOR των πρώτων χρόνων της δεκαετίας του ’80. Αν δεν το ακούσετε, δε θα το πιστέψετε. Τα τραγούδια τους μοιάζουν να βγήκαν από κάποια αμερικάνικη ταινία της εποχής, όπου κολεγιόπαιδα περίμεναν το καλοκαίρι για να εξομολογηθούν τον έρωτά τους σε κοπέλες που είχαν σηκώσει το μαλλί με λακ. Είναι απίστευτο το πόσο κοντά στα ηχητικά στάνταρ εκείνης της εποχής ακούγεται αυτή η δουλειά, πρόκειται για κορυφαία μίμηση. Να σημειωθεί ότι οι Thomas Vickstrom, Mats Olausson και  Tommy Denander που είναι γνωστοί από άλλα πράγματα, συμμετείχαν εδώ φιλικά. Τα κομμάτια είναι καλοπαιγμένα και αν ήταν τονισμένος ο όποιος δυναμισμός τους, θα έκαναν μεγαλύτερη εντύπωση. Μουσική μέσα από τη μηχανή του χρόνου, στους φανατικούς νοσταλγούς εκείνης της εποχής θα αρέσει. Άλλους, ίσως, να τους σοκάρει.

Με έναν τίτλο που δεν είναι διόλου άσχετος με την όλη αισθητική του, το γερμανικό συγκρότημα επιστρέφει με το νέο, έβδομο άλμπουμ του. Ας αναφερθεί αμέσως ότι οι οπαδοί του θα μείνουν πολύ ικανοποιημένοι από το καινούριο υλικό και μένει τώρα και οι υπόλοιποι μουσικόφιλοι να του δώσουν μια ευκαιρία. Με αυτό το σκεπτικό, λοιπόν, ας σημειωθεί ότι το σχήμα παραμένει πιστό στο γοτθικό και μεταλλικό του ύφος, χωρίς ωστόσο να στερείται δυναμισμού. Με ωραία αντρικά φωνητικά, που δεν έχουν ανάγκη τις συνήθεις υπερβολές του χώρου, με σωστά στημένο ήχο, το σεξτέτο παραδίδει ένα άλμπουμ που δεν αδικεί το όνομά τους. Τραγούδια τακτοποιημένα, με χαρακτηριστικά ρεφραίν και ωραίες διαθέσεις, θα εκτιμηθούν ιδιαίτερα από όσους έχουν αναμνήσεις από τις απαρχές του είδους στη δεκαετία του ’90. Κομμάτια που φαίνεται να είναι εύκολα προσβάσιμα ακόμα και σε όσους αντιμετωπίζουν το ιδίωμα αυτό με σκεπτικισμό. Καλή δουλειά, θα αρέσει.

Ξεκινώντας από τα νέα του αμερικανικού συγκροτήματος, ακόμα δεν πρόλαβε να κυκλοφορήσει το πρώτο του άλμπουμ, που εδώ παρουσιάζεται και βρίσκεται σε αναζήτηση τραγουδιστή. Αν ξέρετε κάποιον που να έχει ομοιότητες με τον Russell Allen, να του πείτε να ενδιαφερθεί, θα ταιριάζει με το όλο ύφος του συγκροτήματος, που συνδυάζει λίγο από Evergrey, λίγο από Sonata Arctica. Το κουιντέτο έχει στις τάξεις του μέλη των Empyreon και Suspyre και ακούγεται όπως αρκετά άλλα που επιθυμούν να συνδυάσουν τη δύναμη με την τεχνική. Σε αυτή τη δουλειά τους θεματικά καταπιάνονται με τα συναισθήματα και τα καλύτερα τους σημεία είναι εκείνα στα οποία ανεβάζουν την ένταση και τις ταχύτητες. Οι ίδιοι σαφώς θέλουν να πετύχουν, επειδή πάντως ετοιμάζουν ήδη την επόμενη κυκλοφορία τους, καλό είναι να προλάβουν να δουν το υλικό τους λίγο αποστασιοποιημένα. Έτσι θα αποφύγουν τις μετριότητες και θα κερδίσουν σε αμεσότητα χωρίς εκβιασμένους εντυπωσιασμούς.

Η Isabell Oversveen δεν είναι άγνωστο πρόσωπο στην πατρίδα της, την προχωρημένη σε θέματα μουσικής παιδείας Νορβηγία, τώρα όμως επιχειρεί το πρώτο της βήμα έξω από αυτή και πιο συγκεκριμένα στο χώρο του λεγόμενου μελωδικού ροκ. Ξέρετε, πρόκειται για το είδος εκείνο που και οι έχοντες πιο σκληρά γούστα ακούνε αστειευόμενοι, αλλά τους αρέσει πραγματικά. Είναι υλικό από αυτό που πολλές ελληνικές δισκογραφικές εταιρίες θα αγόραζαν έτοιμο από το εξωτερικό κατά την προσφιλή εσχάτως τακτική τους. Κομμάτια καλοστημένα, με προσεγμένη παραγωγή, κολακεύουν την ερμηνεύτρια, είναι πολύ καλύτερα από ό,τι θα έδινε ο κάθε ακριβοπληρωμένος ντόπιος μουσουργός. Οι Joacim Cans, Thomas Vickstrom και Daniel Flores συνεισέφεραν και αυτοί ιδέες για κάποιες συνθέσεις, ενώ τα τύμπανα στο άλμπουμ ηχογράφησε ο Uli Kusch. Τραγούδια που μπορούν να κρατούν σταθερά καλή τη διάθεσή σας, με το “I’m Alive” να ξεχωρίζει με την πρώτη. Δίσκος που αξίζει σίγουρα μια καλοκαιρινή ακρόαση.

Το ποιος είναι ο πρώτος που αναγράφεται το γνωρίζετε, οπότε είναι ευγενικό να αναφερθεί πως η Αμερικανίδα τραγουδίστρια με την οποία συνεργάζεται σε αυτό το άλμπουμ σάς είναι κατά κάποιο τρόπο επίσης γνωστή. Έχει περιστασιακά αντικαταστήσει τη Simone Simons των Epica και έχει συμμετάσχει σε άλμπουμ των Kamelot και Avantasia. Όμορφη η φωνή της, ταιριάζει με αυτή του Γερμανού πάνω σε τραγούδια που έγραψε ειδικά για αυτή τη σύμπραξη ο Matt Sinner. Ο ιδιοκτήτης της δισκογραφικής εταιρίας είχε την ιδέα της και οι δώδεκα συνθέσεις που περιλαμβάνονται κολακεύουν τους ερμηνευτές, εκτεινόμενες από την ενήλικη ποπ στο ελαφρό hard με κάποιες σποραδικές εκτροπές. Το σίγουρο είναι ότι απέχουν από οτιδήποτε πρόχειρο ή εποχικό, πράγμα που προφανώς οφείλεται στα αντανακλαστικά και τις ικανότητες του συνθέτη. Είναι κομμάτια που θα ακούσετε άνετα και πιο εύκολα θα ανακαλέσετε τις μελωδίες των “Devil In Her Eyes” και “Silence”.

Το πολύ άξιο συγκρότημα από το Bergen συνεχίζει με συνέπεια την ωραία του πορεία. Το νέο, τρίτο του άλμπουμ διαθέτει τραγούδια που τραβούν την προσοχή για όλους τους καλούς λόγους. Αποτυπώνουν την έμπνευση και την καλή διάθεση των δημιουργών τους, φανερώνουν επισταμένη εργασία και υπάρχει μια ποικιλία ύφους στις συνθέσεις που μαγνητίζει την προσοχή του ακροατή. Κομμάτια σε πιο hard φόρμες, άλλα σε πιο doom ύφος, ακούγονται όλα τους ξεχωριστά με τα φωνητικά να είναι πραγματικά υποστηρικτικά των ιδεών τους, πειστικά, ανδρικά και μελωδικά, χωρίς δήθεν ευαισθησίες. Οι κιθάρες είναι βαριές, οι ρυθμοί ρέοντες αλλά και σταθεροί και η παραγωγή των Herbrand Larsen και Ice Dale των Enslaved να αποδεικνύεται η πιο λειτουργική επιλογή. Πολύ απλά, τα τραγούδια αυτά αναδεικνύουν και κολακεύουν το χαρακτήρα του σχήματος και μπορούν να σας φέρουν στην ευχάριστη θέση να παραδέχεστε τις ωραίες στιγμές του δίσκου τη μία μετά την άλλη. Αρέσει.

Θυμηθήκατε τους Exhorder; Ο τίτλος του άλμπουμ παραπέμπει σε αντιχριστιανικό περιεχόμενο, δημιουργεί συνειρμούς σε σχέση με τα σκάνδαλα που τον τελευταίο καιρό προβληματίζουν την έδρα της Καθολικής Εκκλησίας. Αν, όμως, ρίξετε μια ματιά στο οπισθόφυλλο, θα προσέξετε ότι με εμφανέστατο τρόπο το αυστριακό σχήμα απορρίπτει επίσης το ναζισμό, τη βασιλεία, τον κομμουνισμό, τον σατανισμό, τον χριστιανισμό, τον ισλαμισμό, την αναρχία και τον πλούτο. Συγκρότημα που έχει στις τάξεις του τρία μέλη των Darkwell, υιοθετεί ρήσεις του Βολταίρου και όταν έρθει η ώρα να τους ακούσετε, θα συμφωνήσετε ότι κινούνται στο χώρο του death με κάποια crossover σημεία. Με φωνητικά κοντά στο ύφος του Barnes, γράφουν καλό και εύληπτο υλικό, αλλά μάλλον λίγο τυπικό του είδους. Παίζουν σωστά, ακούγονται συμπαγείς, δεν προκαλούν δυσμενή σχόλια και με δέκα κομμάτια μέσα σε τριάντα επτά λεπτά δίνουν καθαρό το στίγμα τους αφήνοντας ελπίδες για κάτι καλύτερο.