Μερικά πράγματα ισχύουν πέρα από κάθε προσωπική εκτίμηση και προσπάθεια περιγραφής τους. Προσέξτε το εξώφυλλο της κυκλοφορίας αυτής και θα αντιληφτείτε έγκαιρα ότι ο αμερικανικός νότος και η ταυτισμένη με αυτόν συμπεριφορά συνεχίζει να βρίσκει μιμητές. Οι πέντε Ολλανδοί φορούν τα γελαδάρικα καπέλα τους, πίνουν μπέρμπον, χαρτοπαίζουν σε σαλούν πνιγμένα στον καπνό, φωτογραφίζονται στα αγροτικά ημιφορτηγά τους και, αυτό που ενδιαφέρει, ροκάρουν. Δίνουν την εντύπωση ότι πολύ εκτιμούν τον Glenn Danzig και τον Zakk Wylde και τα τρία τραγούδια που έχουν συμπεριλάβει εδώ έχουν βαρύ ρυθμό και ύφος. Οι κιθάρες ακούγονται μαγκιόρες, τα φωνητικά τραχιά και το παίξιμό τους δε θα τους εξέθετε μπροστά σε ένα ανάλογης βιοθεωρίας κοινό. Ένας άλλος ήχος στα τύμπανα και μια διαφορετική ηχητική επεξεργασία ίσως να αναδείκνυε καλύτερα το χαρακτήρα τους. Αν πιάσει φωτιά η αποθήκη του Σαμ, δεν είναι σίγουρο ότι οι τύποι θα τρέξουν να βοηθήσουν.

Το συγκρότημα από τη Φινλανδία παίζει μέταλλο εύηχο και θεοσεβούμενο. Σε αυτό το νέο του άλμπουμ επιλέγει εννέα τραγούδια που μάλλον δε θα σας είναι γνωστά, αν δεν έχετε κάποιο ενδιαφέρον για την χριστιανική παραγωγή άλλων τάσεων, οπότε και δε θα είστε σε θέση να εντοπίσετε την έκταση των ενορχηστρωτικών επεμβάσεων επί των αυθεντικών συνθέσεων. Όλα, εκτός από ένα, είναι γραμμένα σε αγγλικό στίχο, έχουν υμνητικό χαρακτήρα, θυμίζουν προσευχές και παρακλήσεις. Η έκπληξη πάντως έρχεται από τον ήχο τους, που είναι πραγματικά προσεγμένος και εμπορεύσιμος. Θυμίζουν τους επίσης καλούς HB και η τραγουδίστριά τους μπορεί να ερμηνεύσει άνετα οποιοδήποτε κομμάτι της αγγλικής power pop της δεκαετίας του ’80. Αν δε σας ενοχλεί πολύ η έκφραση της πίστης τους, θα εκτιμήσετε τις πετυχημένες μελωδικές τους γραμμές και η καταγωγή τους μπορεί να εξηγήσει την έφεσή τους αυτή. Η ίδια παραγωγή με άλλο περιεχόμενο σίγουρα θα έδινε hits.

Τρία χρόνια δουλειάς στο στούντιο χρειάστηκαν για να ολοκληρωθεί το δεύτερο  άλμπουμ του γερμανικού συγκροτήματος. Η παραγωγή έγινε από τα μέλη του και είναι μια από τις πιο φροντισμένες και ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες στο χώρο του progressive τον τελευταίο καιρό. Ως επιρροές τους μπορούν να εντοπιστούν όλα τα μεγάλα ονόματα του χώρου, με μια εύκολη περίληψη γύρω από τους Dream Theater, ξέρετε όμως πως η ικανότητα γίνεται εκμεταλλεύσιμη, καλλιεργήσιμη ανεξάρτητα από την αρχική πηγή έκφρασής της. Έτσι, λοιπόν, οι πέντε Γερμανοί αναδεικνύονται καλύτεροι από πολλούς άλλους που θέλουν να έχουν θέση στο χώρο, είναι σοβαροί, ικανοί, με χαρακτηριστικό αέρα στο παίξιμό τους. Η μελωδία και η ένταση έχουν θέση στο υλικό τους και από την προσοχή με την οποία το έχουν ετοιμάσει γίνεται άμεσα αντιληπτό ότι σίγουρα τους ενδιαφέρει να αισθάνονται δημιουργικοί. Ποιοτική, εμπνευσμένη δουλειά που αντανακλά ένα βάθος στοχασμού και επιζητά με αξιώσεις την προσοχή σας.

Η παρουσίαση δεν αφορά ένα πλήρες άλμπουμ, αλλά ένα δείγμα της ήδη ολοκληρωμένης δουλειάς του ιταλικού συγκροτήματος. Το τρίο δραστηριοποιείται στο χώρο του black και κερδίζει πόντους εκτίμησης με την αλήθεια της έκφρασής του. Το στηριγμένο στις παραδόσεις του είδους ύφος τους μορφοποιείται σε κομμάτια μεγάλης διάρκειας μεν, πολύπλευρα δε. Πέρα από την πειστική κακότητα και έπαρση που με άνεση εκφράζουν, θέλουν να προβάλουν και μια άλλη πλευρά που σχετίζεται με την κλασική μουσική και ό,τι συνοψίζεται ως παγανιστικός τόνος. Έτσι, μετά τα φωνητικά που με τη χροιά τους φαντασιώνουν μια γενικότερη μεταφυσική δυσπλασία, το πιάνο, οι ακουστικές κιθάρες και το φλάουτο έρχονται να χαρακτηρίσουν όμορφα το όλο υλικό. Γράφοντας τραγούδι για την Ιθάκη και γυρίζοντας το video clip του εκεί, αποδεικνύονται λάτρεις της αρχαιοελληνικής παράδοσης και μυθολογίας, πράγμα που όμως δεν επηρεάζει την κριτική, που τους θέλει ενδιαφέροντες και ωραία ατμοσφαιρικούς. Και αυτοί αναζητούν εταιρία.

Και ενώ το άλμπουμ “Frozen Inside” παρουσιάζεται στους καταλόγους πωλήσεων ως μια πρόσφατη κυκλοφορία, το φιλανδικό κουιντέτο παρουσιάζει μια ακόμα. Προτού οι προθέσεις μιας τέτοιας κίνησης τύχουν καχύποπτης υποδοχής από εσάς τους διεισδυτικούς αναγνώστες, να σημειωθεί ότι πρόκειται για άλμπουμ με τους στίχους του γραμμένους στη μητρική γλώσσα του συγκροτήματος. Θεματικά συνεχίζουν να παρουσιάζουν περιστατικά χριστιανικής ηθικής, αλλά η παντελής έλλειψης γνώσης της γλώσσας περιορίζει τα όποια σχόλια. Οι ίδιοι θεωρούν πως πρόκειται για ένα συμφωνικό άλμπουμ, γνώμη που όντως βρίσκει αρκετά ερείσματα στο υλικό τους και δικαιολογείται. Οι συνθέσεις υπογράφονται από τον πληκτρά Antti Niskala και η τραγουδίστρια Johanna Aaltonen πραγματοποιεί μια αποτελεσματική ερμηνεία συνδυάζοντας μια εύπεπτη εμπορική γλυκύτητα με εκφραστική, τεχνική καλλιέργεια. Το άλμπουμ σίγουρα έχει ενδιαφέροντα σημεία, έχει τύχει καλής παραγωγής, η ακρόασή του μπορεί να γίνεται αβίαστα, η συνολική αποτίμηση όμως για κάποιο αδιόρατο λόγο δεν το κατατάσσει στις άμεσα εντυπωσιακές δουλειές.

Σπανίζουν πλέον τα συγκροτήματα του ακραίου ύφους που συνδυάζουν τη φασαρία με το χιούμορ. Τι μπορεί να ήταν αυτό που εξόργισε τον αγρότη; Κάποια υπουργική απόφαση; Το τρίο από τη Σουηδία έχει από το ’94 κυκλοφορήσει ένα σωρό πράγματα, όμως η παρουσιαζόμενη νέα κυκλοφορία είναι μόλις το τέταρτο άλμπουμ του. Μέσα σε τριάντα τέσσερα λεπτά παρουσιάζει είκοσι έξι κομμάτια σε grind/thrash ύφος που κάπου κάπου θυμίζει τους απολαυστικούς, παλαιότερους συμπατριώτες του Harvey Wallbanger. Αυτή η δουλειά ακούγεται πολύ άνετα, είναι χειμαρρώδης, δεν προλαβαίνει να κουράσει και δεν έχει ομοιότητες με το μονότονο και γεμάτο κακότητα υλικό που οι όροι της προηγούμενης περιγραφής συχνά σχετίζονται. Παίζουν με καλή διάθεση που μεταφέρεται εύκολα στον ακροατή και επί σκηνής εμφανίζονται ντυμένοι άκρως εκκεντρικά. Αυτό θα έχετε την ευκαιρία να το διαπιστώσετε από κοντά στις 3 και 4 Απριλίου, όταν και θα εμφανιστούν στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη αντίστοιχα. 

Οι λατινομαθείς έχουν δουλειά μιας και το κουαρτέτο από το Κεμπέκ γράφει τους στίχους του στην αρχαία γλώσσα. Στο δεύτερό τους άλμπουμ προσφέρουν εβδομήντα λεπτά απολαυστικής μουσικής, μαγνητίζουν το ενδιαφέρον και ενισχύουν την εικασία πριν από μια δεκαπενταετία να ανήκαν στο δυναμικό της Peaceville. Διαθέτουν αντρικά φωνητικά που άλλοτε ακούγονται τραχιά, στα όρια του black και άλλοτε ευθυγραμμισμένα με τον στερεότυπο ίσως τρόπο απαγγελίας των λατινικών. Πέρα από τις ωραίες συνθέσεις, δυνατό τους χαρτί αποτελεί η υψίφωνος Catherine Elvira Chartier, που παίζει και βιόλα θυμίζοντας τον Martin Powell. Μην ανησυχήσετε, κρατούν αποστάσεις από τα κλισέ της πριμαντόνας που δυναστεύει το υλικό και διαθέτουν εκφραστικό βάθος. Η παραγωγή τους είναι αξιοπρεπής, ίσως με περιθώρια βελτίωσης από κάποιον πλουσιότερο προϋπολογισμό, αλλά οπωσδήποτε αντιπροσωπευτική του ξεχωριστού τους ύφους. Καλό συγκρότημα, σοβαρή η προσπάθειά τους, προσεγμένη η συσκευασία του άλμπουμ, είναι ξεκάθαρο ότι μπορούν δικαίως να διεκδικήσουν περισσότερα σε αναγνωσιμότητα.