Δέκα χρόνια μετά την κυκλοφορία του πρώτου άλμπουμ η δυναμική παρέα από τη Σιένα κυκλοφορεί την τρίτη της δουλειά, που σηματοδοτείται από την αλλαγή ενός μέλους. Εντάσσει στις τάξεις της την τραγουδίστρια Erica Puddu, αλλά δε φαίνεται να εγκαταλείπει το deathrash ύφος της. Η νεοεισελθούσα ακούγεται άνετη όταν βρυχάται και δίνει εκείνο το χρώμα της γυναικείας φωνής που θέλει να ακουστεί γεμάτη βία και κακία. Πολλά είναι τα συγκροτήματα που έχουν υιοθετήσει αυτό το ύφος και η επιλογή των Ιταλών δεν είναι άστοχη. Στην περίπτωσή τους, πάντως, ίσως δεν αρκεί για να τους ξεχωρίσει από την πληθώρα παρόμοιων συγκροτημάτων, καθώς μάλλον δεν διαθέτουν τα συνθετικά και ηχητικά χαρακτηριστικά που θα τους έκαναν να αναδειχθούν άμεσα. Από ένα σχήμα που ονοματίζεται από τη συνάντηση με τη λήθη, θα περίμενε κανείς να του ήταν συνείδηση η ευκολία με την οποία η κοινοτυπία τη φέρνει.

Τρεις νέες κυκλοφορίες από συγκροτήματα που διαφοροποιούνται τόσο στη χώρα καταγωγής τους, όσο και στο μουσικό τους ύφος εκδίδει η γερμανική εταιρία. Οι Black SunAeon, oι Darkness By Oath και οι Semlah δεν είναι οι ίδιοι Γερμανοί, θέτουν όμως στην κρίση σας τα άλμπουμ τους προσδοκώντας την αποδοχή τους. Έχουν τις αξιώσεις, μπορείτε να έχετε τη γνώμη.

Πατρίδα τους το Orebro της Σουηδίας. Το τρίο αισίως κυκλοφορεί το τρίτο του άλμπουμ μετά τα “Gravity X” και “phi” και επιλέγει για το εξώφυλλό του ένα τοπίο εγκατάλειψης με λάσπες και λακκούβες, μάλλον συνεπές με τον δυσχερή, βαρύ ήχο του. Φαίνεται πως έχουν παρακολουθήσει τους Queens OfThe Stone Age και τα άλλα ονόματα αυτής της σχολής, αλλά είναι επίσης ενήμεροι άλλων προοδευτικών και κατατονικών τάσεων. Άλλοτε αργοί, άλλοτε με έναν θηριώδη τρόπο ηλεκτρικοί, παίζουν με τις δυναμικές, έχουν καλές στιγμές και φωνητικά ταιριαστά, μάλλον χωρίς να φτάνουν στην ξεχωριστή κορύφωση που θα χαρακτήριζε το ύφος τους. Αυτό δε σημαίνει πως η ακρόαση του άλμπουμ είναι υπόθεση βαρετή, απλά μάλλον γίνονται πιο εύκολα προσιτοί σε όσους δηλώνουν έτοιμοι για αυτού του είδους τη μουσική. Έχουν περιοδεύσει με τους Fu Manchu και αυτή τη φορά αναμένεται πάλι να οργώσουν περισσότερες περιοχές. Οπωσδήποτε καλοδεχούμενοι και στα μέρη μας.

Το νέο, δεύτερο άλμπουμ του σουηδικού συγκροτήματος έρχεται για να κεφαλαιοποιήσει την προηγούμενη πείρα των μελών του σε άλλα σχήματα. Ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του πρώτου τους φαίνεται δύσκολο να κακοπέσουν από τη στιγμή που αυτή τη φορά είχαν εξασφαλίσει τις συνεργασίες του πανέξυπνου Roy Z και του Jens Borgen. Ως κυκλοφορία αποδεικνύεται συνεπής στα γούστα των φίλων του ευρωπαϊκού power, με εκείνη τη χαρακτηριστική του ύφους, αλλά σπανίζουσα πλέον, σταθερότητα που αποπνέει. Ο ήχος τους έχει όγκο, παίζουν με όρεξη και οι μελωδίες που γράφουν μπορούν να παρασύρουν το κοινό χωρίς να ακούγονται εμπρόθετα ευκολομνημόνευτες. Στα ωραία, ευκρινή φωνητικά του Jan Thore Grefstad  μορφοποιείται το πάθος του συγκροτήματος και η επανάληψη της ακρόασης του δίσκου αποφασίζεται γρήγορα. Ποιοτικό υλικό με μια ευθύτητα και έμπνευση που αναδεικνύεται αβίαστα, αφού είναι ξεκάθαρη η στόχευση των συνθετών του. Αξιοπρεπέστατη κυκλοφορία, ειλικρινής προσπάθεια, δεν αξίζει να αγνοηθεί.

Ο μπασίστας Mark Drillich επαναφέρει το όνομα του συγκροτήματος μετά από αργία εφτά χρόνων, αλλά πλέον η σύνθεση συμπληρώνεται με νέα ονόματα. Την παραγωγή ανέλαβε το πρώην μέλος τους, ο κιθαρίστας Dirk De Vries και το mastering ο ικανός, αλλά μάλλον ακριβοθώρητος, Attie Bauw. Οι κατά δήλωσή τους εναλλακτικοί μουσικοί από το Αμστελόδαμο δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό με το να συνδυάζουν στο αινιγματικό τους ύφος πολλά πράγματα. Χωρίς φωνητικά, άλλοτε με μακροπερίοδες γραμμές, άλλοτε με ρυθμικά σκαλώματα και με πολλά σημεία όπου παρεμβαίνει ο ηλεκτρονικός ήχος, μάλλον καταφέρνουν να συμπαρασύρουν όποιον είναι διατεθειμένος να ενδώσει στην ενδιαφέρουσα ρυθμική τους νιρβάνα. Όσο παραμένουν δυναμικοί τα πράγματα γίνονται πιο εύκολα προσεγγίσιμα και οι ζωντανές τους εμφανίσεις πρέπει να είναι εμπειρία, αφού οι τέσσερις τους πιάνουν από μια γωνία του χώρου και αναπαράγουν μια κουατροφωνική κατάσταση, με το κοινό να βρίσκεται στο μέσο του χώρου.

Τα τέσσερα κομμάτια της πρώτης κυκλοφορίας του συγκροτήματος από την Αλαμπάμα μετά το πέρας της ακρόασής τους αφήνουν εκείνη την ευχάριστη περιέργεια του τι άλλο μπορεί να έχει ήδη έτοιμο αυτή η ομάδα. Για όποιον έχει παρακολουθήσει την πορεία του αμερικανικού power σε πιο περίπλοκα, αλλά πάντα εμπνευσμένα μονοπάτια στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, εδώ υπάρχουν στοιχεία που θα θυμίσουν π.χ. τους Mercury Rising. Το σεξτέτο ακούγεται δυναμικό, διαθέτει δύο στιβαρότατες κιθάρες αλλά και πλήκτρα, αυτός όμως που, πέρα από το ύφος των συνθέσεων, λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος με την παράδοση της εποχής που αναφέρθηκε είναι ο τραγουδιστής Jasin. Η ερμηνευτική δεινότητα και ευελιξία του είναι τα στοιχεία που φαίνεται πως πολλοί τραγουδιστές σταμάτησαν να καλλιεργούν χάριν περισσότερης ωμότητας και απουσιάζουν από τη σημερινή παραγωγή. Υλικό δουλεμένο, μελωδικό και ευκολομνημόνευτο στη διακριτικότητά του, είναι πραγματικά ευχάριστο και μακάρι η έκδοση του επόμενου κεφαλαίου να μην καθυστερήσει.

Μπαίνετε σε ένα δισκοπωλείο - μια βόλτα μάλλον την κάνετε - και αυτό που ακούγεται σίγουρα κάτι σας θυμίζει, ειδικά η φωνή. Μα, βέβαια, είναι ο Ralf Scheepers και τότε σωστά υποθέτετε, αυτό είναι το νέο άλμπουμ της παρέας που απαρτίζεται από αυτόν, τον μπασίστα Mat Sinner, τον πάντα καλό ντράμμερ Randy Black και τους αξιόμαχους κιθαρίστες Henny Wolter και Magnus Karlsson. Το πώς ακούγονται το ξέρετε ήδη. Συνεργαζόμενοι καιρό, έχουν βρει τη συνταγή να γράφουν τραγούδια που τραβούν την προσοχή, άμεσα, καλοστημένα, δυναμικά και με πετυχημένα ρεφραίν. Κάπου αποφασίζουν να βάλουν δυο πινελιές πιο μοντέρνων ή εθνίκ τόνων, αλλά και πάλι οι ίδιοι μένουν. Ακούγονται φρέσκοι, σύγχρονοι, αλλά ξέρουν και να επιστρέφουν στην παράδοση του heavy. Για άλλη μια φορά το υλικό τους είναι καλό, ηχητικά προσεγμένο, περιέχει «επιτυχίες» και μάλλον δε θα απογοητεύσει όσους τους γνωρίζουν.