Η εξακοσιοστή εξηκοστή έκτη καταχώρηση στον συγκεκριμένο χώρο του ιστότοπου που τόσο εκτιμάτε δε θα μπορούσε να μην αφορά κάποιο συγκρότημα που να αναπτύσσει τη σχετική με το τακτικό αυτό αριθμητικό θεματολογία. Το σχήμα από τη Βιρτζίνια ανακοίνωσε πως μετά από κοντά είκοσι χρόνια πορείας στα σκοτάδια του χώρου, το παρουσιαζόμενο έβδομο άλμπουμ του θα αποτελέσει και την τελευταία του κυκλοφορία. Παρά την πληθώρα των κυκλοφοριών του, δεν έγινε το μεγάλο όνομα, έμεινε όμως πιστό στις επιρροές από τους Celtic Frost και Goatlord. Η εξήγηση για την πορεία του μάλλον δίνεται για άλλη μια φορά σε αυτά τα δώδεκα κομμάτια τους, αφού δεν ξεχωρίζουν για τη μοναδικότητά τους. Μάλλον δεν πρόκειται να αλλάξουν τη ζωή σας, αλλά αν θέλετε να φερθείτε σαν κάφροι όσο η θεία σας διηγείται την πρόσφατη περιοδεία της στα μοναστήρια μπορείτε να βάλετε να παίζει αυτό το δισκάκι.

Ο τίτλος του συγκροτήματος στα ισπανικά σημαίνει το παρεκκλήσι όπου γίνεται μια κηδεία. Πίσω από την πεσιμιστική αυτή επωνυμία βρίσκονται δύο μουσικοί από τη Χιλή, ο μπασίστας Claudio Bottaro και ο κιθαρίστας και τραγουδιστής Felipe Plaza. Αμφότεροι συμμετέχουν επίσης στους Procession, είναι αναθρεμμένοι με τις αρχές του doom και κινούνται με απόλυτη συνέπεια στο χώρο αυτό. Το ΕΡ που παρουσιάζεται έχει ήδη κυκλοφορήσει σε βινύλιο και κασέτα, ενώ πλέον θα διατίθεται και σε cd. Δύο κομμάτια συνολικής διάρκειας είκοσι τεσσάρων λεπτών περιλαμβάνει, αλλά είναι αρκετά για να καταδείξουν ένα σχήμα που έχει τις δέουσες καταβολές και μπορεί να δώσει αρκετές στιγμές ικανοποίησης στους φίλους του ιδιώματος. Τα φωνητικά έχουν ωραία χροιά και αν πρέπει να γίνει ένας παραλληλισμός του ντουέτου με κάποιους αναγνωρισμένους, αυτοί θα ήταν - σε γενικές γραμμές - οι Solitude Aeturnus. Έχουν πράγματα να βελτιώσουν, ακούγονται όμως σίγουρα πονεμένοι, επικοί, συμπαθητικοί.

Ο τίτλος δεν αφήνει κανένα περιθώριο για λανθασμένες εκτιμήσεις. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι και από την εταιρεία που εκδίδει το πρώτο αυτό άλμπουμ του συγκροτήματος δεν ήταν δυνατό να αναμένει κάτι το διαφορετικό, αφού η συγκεκριμένη επιδεικνύει σοβαρή προσήλωση στο doom. Το παρουσιαζόμενο σχήμα εδρεύει στη Γερμανία και τα μέλη του φαίνεται πως ανατράφηκαν με όλα τα μεγάλα ονόματα του αγαπημένου αυτού είδους, γι’ αυτό και οι οκτώ συνθέσεις που περιλαμβάνουν σε αυτή τη δουλειά τους φέρουν όλες τη χαρακτηριστική βραδύτητα του. Επίσης, διακρίνεται εύκολα μια επική διάθεση και εκείνη η ήπια έπαρση και στοχαστικότητα, κληρονομημένες, φυσικά, από τα μεγάλα σχήματα των Candlemass και Solitude Aeturnus. Το κουιντέτο δεν αποφεύγει κάποια εκτελεστικά λάθη, στα οποία μάλλον δε θα δώσει βάση ο φανατικός ακροατής. Αν πάντως θέλουν να φτιάξουν κάτι πραγματικά αξιομνημόνευτο, μάλλον πρέπει να προσπαθήσουν περισσότερο και να διεγείρουν την έμπνευσή τους.

Στις αρχές του 19ου αιώνα οι ανθρωπιστικές επιστήμες δεν είχαν κάνει ξεκάθαρα τα όρια των αντικειμένων τους και έτσι ήταν αρκετά συχνές οι ιατρίζουσες ερμηνείες για μια ποικιλία θεμάτων. Όχι πως κάτι τέτοιο δεν αποτελεί επιστημονική υπόθεση και στις μέρες μας, ο πρόγονος, πάντως, του τραγουδιστή H.B. Anderson, υπήρξε θεραπευτής της εποχής του. Όταν ο προαναφερθείς ανακάλυψε τις σημειώσεις του προπάππου του Xerxes, λειτούργησε με τα αντανακλαστικά του καλλιτέχνη και ξεκίνησε να στήνει ένα έργο βασισμένο σε αυτές. Το αποτέλεσμα είναι το θεματικό άλμπουμ που εδώ παρουσιάζεται, αποτελεί το πρώτο του συγκροτήματος και τα τονισμένα γράμματα των λέξεων του τίτλου σχηματίζουν το αρκτικόλεξο “C.h.a.o.s”. Πρόκειται για μια μεγαλεπήβολη εργασία που μπορεί να κατηγοριοποιηθεί ως progressive με αρκετές ωραίες μεταλλικές στιγμές. Θυμίζει τους Shadow Gallery, η βαριά φωνή του ερμηνευτή τη χαρακτηρίζει, όμως, προκειμένου να εξυπηρετηθεί η ροή της ιστορίας κάπου χάνεται η αμεσότητα των συνθέσεων.

Το παρουσιαζόμενο συγκρότημα έρχεται από την χώρα εκείνη που ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 είχε κυκλοφορήσει γραμματόσημο με θέμα το κινητό τηλέφωνο. Και φιλοτελιστές να μην είστε, εύκολα μαντεύετε ότι το κουιντέτο κατάγεται από τη Φινλανδία. Απαρτίζεται από μουσικούς ικανούς, το ύφος των συνθέσεων τους αποτελεί μια διασταύρωση του progressive με την κλασική μουσική, μπορεί να πει κανείς ότι κάπου θυμίζει τους Royal Hunt. Με τα πλήκτρα και τις κιθάρες σε πρώτο πλάνο, αλλά και φωνητικά τα δέοντα, το σχήμα αποδεικνύει ότι ξέρει να γράφει δυναμικές μελωδίες και η μουσική του πρόταση συνοψίζεται εύκολα μέσα στο πρώτο μισό του δίσκου. Οι προθέσεις του σίγουρα καλές, καταδεικνύουν πως δεν τους λείπουν τα εφόδια για να πετύχουν κάτι αξιόλογο, πράγμα που μάλλον θα συμβεί με τις επόμενες κυκλοφορίες τους, αν προσπαθήσουν περισσότερο συνθετικά. Φυσικά, αυτή η αντιπρόταση δε σημαίνει ότι πρέπει τώρα να σας αφήσουν αδιάφορους.

Ξεκίνησαν ως υπόθεση ενός ανθρώπου, του κιθαρίστα και τραγουδιστή Aeneas Inferno για να μορφοποιηθούν σε κουαρτέτο που ειδικεύεται σε ένα κράμα death με black. Όταν κάποια στιγμή ο ντράμερ τους αποχώρησε, βρήκαν τον ιδανικό αντικαταστάτη του στο πρόσωπο του πασίγνωστου Nick Barker. Εκείνος φόρεσε το μπλουζάκι του “2112” και ηχογράφησε μαζί τους αυτό το ΕΡ. Να σημειωθεί ότι  κάποιες συνθέσεις αυτής της δουλειάς θα περιλαμβάνονται και στο επερχόμενο πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος από τη Βενεζουέλα με τίτλο “The Age Of Golden Dawn”. Από τα οκτώ κομμάτια τα δύο είναι ηχογραφήσεις από συναυλία τους και το παράδοξο είναι ότι συμπεριέλαβαν δύο εκτελέσεις του “Maze Of Torment” των Morbid Angel, μία στο στούντιο και μία ενώπιον πλήθους. Αντιχριστιανοί, παγανιστές, αποκρυφιστές, μισάνθρωποι, λάτρεις της ιστορίας, με επιρροές από τους Crowley και Nitzsche, ακούγονται ακραίοι αλλά και τυπικοί, με καλό ήχο αλλά χωρίς ακόμα κάποιο χαρακτηριστικό που θα τους αναδείξει.

Αύγουστος, πιθανώς η καλύτερη στιγμή για να γνωρίσετε αυτό το κουαρτέτο που ζει με τις αναμνήσεις της εποχής εκείνης που το εμπορικό hard κατείχε πολλές θέσεις των καταλόγων επιτυχιών. Μήνας που η χαλαρότητα των ημερών του φαίνεται να ταιριάζει με τον ελεγχόμενο δυναμισμό, αλλά και τον κάποιο ρομαντισμό του καλού συγκροτήματος. Το παρουσιαζόμενο είναι το νέο, δεύτερο άλμπουμ τους, απευθύνεται στους φίλους του μποντζοβικού, σίγουρα αμερικανίζοντος ύφους και σε κανένα σημείο του δεν υποδηλώνεται η ιταλική καταγωγή τους. Ως συνθέτες δεν ανακαλύπτουν ξανά τον τροχό - δεν είναι αυτό το ζητούμενο - αλλά στέκονται αξιοπρεπώς και πληρούν τα στάνταρ του ύφους. Η θεματολογία τους αναμενόμενη και ένα από τα δώδεκα κομμάτια του της παρουσιαζόμενης δουλειάς τους είναι η ωραία διασκευή του “Man In The Mirror” του Michael Jackson. Την παραμονή της εθνικής μας επετείου, το βράδυ της 27ης Οκτωβρίου, το καλό σχήμα θα εμφανιστεί στο Κύτταρο, πριν τους ΧΥΖ.