Μη βιαστείτε να περιγελάσετε ως γραφικό το όνομα της εταιρίας, ούτε και το γεγονός ότι εδρεύει στην Πολωνία. Οι έξη κυκλοφορίες της που εδώ παρουσιάζονται αποκαλύπτουν την ύπαρξη ενός πολύ καλού κριτηρίου επιλογής και μια σοβαρή ποσότητα ταλέντου στην τοπική σκηνή. Votum, Virgin Snatch, Black River, Rootwater, Proghma-C και Jelonek τα ονόματα των συγκροτημάτων που προκαλούν ενδιαφέρον.

Το θέμα του άλμπουμ είναι μια ιστορία εμπνευσμένη από την απαίτηση του ενός από τους δύο ληστές που βρέθηκαν δίπλα από τον Εσταυρωμένο να τους σώσει αποδεικνύοντας έτσι το Ποιος ήταν. Αν δυσφορήσατε με την υπόθεση, μπορείτε να την προσπεράσετε, να προσέξετε μόνο τη μουσική, γιατί η παρέα από τη νότια Δανία ξέρει πραγματικά να γράφει τραγούδια, ωραία, άμεσα, ενδιαφέροντα και καλοστημένα. Μια στο τόσο εμφανίζεται ένα συγκρότημα που κερδίζει τις εντυπώσεις με τη μοναδικότητα του χαρακτήρα του, χωρίς να κατατάσσεται κάπου συγκεκριμένα, αλλά ανήκοντας στην κατηγορία των εμπνευσμένων συνθετών του ευρύτερα εννοούμενου heavy. Το συγκεκριμένο σχήμα διαθέτει δουλεμένα φωνητικά, ξέρει να παίζει και η μουσική του αποπνέει ειλικρινή δύναμη και εκφραστικότητα. Ακούστε το ρεφραίν του “Life Lies” και είναι πιθανό να θυμηθείτε το υπέροχο “Come Take Me Now” των Saigon Kick. Η πρώτη δουλειά του πολύ καλού συγκροτήματος αφήνει πολύ καλές εντυπώσεις. Αξίζει να ενδιαφερθείτε.

Περίεργος ο τίτλος και κάπως τρομακτικός. Να είναι κάποιος ιατρικός όρος; Ανεξάρτητα πάντως από τη σημασία του και το λόγο που επιλέχθηκε, αποτελεί την ονομασία του τρίτου άλμπουμ του κιθαρίστα. Χωρίς φωνητικά, σύμφωνα με τον δημιουργό του είναι φτιαγμένο με το σκεπτικό να ενθουσιάσει, αν θα ακουγόταν σε μια συναυλία. Αυτός ο στόχος θέτει άμεσα το ερώτημα αν το υλικό του είναι αρκετά άμεσο ώστε να πετυχαίνει τις αναμενόμενες θετικές αντιδράσεις του κοινού. Ως οργανοπαίκτης ο Cichon παίρνει πολλά στοιχεία από πολλά μεγάλα ονόματα, είναι πραγματικά καλός κιθαρίστας ο ίδιος, γράφει κομμάτια που δεν κουράζουν, ούτε χαρακτηρίζονται από φλυαρίες και επιδείξεις και τα χρωματίζει ωραία. Κυκλοφόρησε ένα δίσκο που μάλλον μπορείς να τον ακούσεις στο αυτοκίνητο ξεκινώντας αξημέρωτα να οδηγείς. Κρατάει καλή παρέα και δεν είναι επιθετικός. Οι κιθαρίστες, όπως πάντα, θα είχαν να παρατηρήσουν διάφορα τεχνικά σημεία, το θέμα είναι πως παραμένει μια συμπαθητική δουλειά.

“Home Of Extreme Metal” αυτοαποκαλείται η εταιρία από τη Σιγκαπούρη και οι τακτικοί του ιστότοπου έχετε έρθει και παλαιότερα σε επαφή με το υλικό της. Αυτή τη φορά τρεις νέες κυκλοφορίες της, τα άλμπουμ των Master, Salem και In Mourning είναι αυτά που επιζητούν την προσοχή σας.

Αυτό το άλμπουμ συγκεντρώνει πολλές πιθανότητες να συζητηθεί. Είναι η πρώτη δουλειά τεσσάρων φιλανδών μουσικών που ειδικεύονται στο συμφωνικό μέταλλο και θα μπορούσατε να τους παραλληλίσετε μέχρι ενός σημείου με τους Dimmu Borgir και τους Arcturus. Στις τάξεις τους βρίσκεται μια πολύ καλή υψίφωνος, η Armi Paivinen, τα φωνητικά της οποίας αποτελούν βασικό σημείο προσοχής του ακροατή. Βέβαια, εδώ έχουμε τη σπάνια περίπτωση μια τόσο ασκημένη φωνή να ερμηνεύει στίχους αντιχριστιανικού περιεχομένου, αλλά εσείς ξέρετε πως μια απόδοση εκτιμάται ανεξάρτητα από τέτοιους συσχετισμούς. Το υλικό της ομάδας από το Ελσίνκι είναι εντυπωσιακό, επιβλητικό, επικό και πομπώδες. Φυσικά, δεν του λείπει ο ηλεκτρικός δυναμισμός, όμως θα απολαύσετε τις ενορχηστρώσεις της κλασικής μουσικής και το παίξιμο στο πιάνο. Από μια σκηνή που η ποιότητα είναι αντικείμενο καλλιέργειας, το συγκρότημα στη συστατική του αυτή επιστολή ακούγεται φτιαγμένο να ακολουθήσει τους μεγάλους του είδους.

Θα πρέπει να παραδεχθείτε ότι τέτοιοι τίτλοι κατευθύνουν τις υποψίες σας όσον αφορά το περιεχόμενο των άλμπουμ στα οποία αναγράφονται. Το παρουσιαζόμενο όνομα αποτελεί το προσωπικό σχήμα του Γεράσιμου Ευαγγέλου. Μην απορήσετε αν δεν τον γνωρίζετε, είναι κάτοικος Ιταλίας, αυτό είναι το τρίτο του άλμπουμ και αν επισκεφθείτε τη σελίδα του στο Myspace θα δείτε να περιλαμβάνει στους φίλους του τον Βαγγέλη Παπαθανασίου, προφανώς ως μια ένδειξη θαυμασμού προς αυτόν. Παίζει όλα τα όργανα μόνος του και δίνει έμφαση στην ατμόσφαιρα. Ακούγονται κάπου κάποια αγριεμένα φωνητικά, αλλά είναι το πιάνο και τα πλήκτρα που χαρακτηρίζουν το όλο ύφος. Πρόκειται για υλικό προσεγμένο, αργό στην ανάπτυξή του, που όμως με την αισθαντικότητά του τραβά την προσοχή. Χωρίς να είναι διόλου άσχημο, ακούγεται σε στιγμές μάλλον μινιμαλιστικό. Βεβαίως, προτείνεται για ακρόαση και με την ευκαιρία θυμηθείτε και το “Ithaca” των Legion Of Darkness.

Από τη χώρα που έδωσε τους Βάντσικ, Βαζέχα, αλλά και Καζιμιέρσκι, κατάγεται το καλό συγκρότημα που παρουσιάζεται, εδρεύει στο Πόζναν, οπότε να υποθέσετε ότι τα μέλη του μπορεί να είναι φίλοι της τοπικής Λεχ. Αν και μέσα στη δεκαετία που πέρασε κυκλοφόρησαν πολλά πράγματα και εμφανίστηκαν αρκετά δραστήριοι, τα τρία μέλη του κυκλοφόρησαν μόλις πρόσφατα το δεύτερό τους άλμπουμ. Στο κλίμα της αναβίωσης του είδους, παίζουν thrash κοντά στο ύφος της γερμανικής σχολής του Ρήνου. Δεν είναι οι μουσικοί που θα διακριθούν για την εκτελεστική τους δεινότητα, όσο για την ορμητικότητά τους. Με ήχο απογυμνωμένο παρουσιάζουν οκτώ τραγούδια που ο πρόθυμος οπαδός του είδους δε θα αρνηθεί να ακούσει, δεν είναι σίγουρο όμως ότι θα αντιδράσει και με τρελό ενθουσιασμό. Στην πιο επιμελημένη έκδοση του άλμπουμ μπορείτε να ακούσετε το αντιπροσωπευτικό τους “Hateful Antichristian Thrash”, αλλά και να τους δείτε να παίζουν το “Assasination Is Absolute”.