Ας υποθέσουμε πως έχει τελειώσει η μέρα και επιθυμείτε να ακούσετε κάτι μελαγχολικό αλλά και ελαφρά ρυθμικό. Επιτρέψτε τότε στον εαυτό σας να ακούσει το σουηδικό συγκρότημα του οποίου το πρώτο άλμπουμ παρουσιάζεται εδώ. Το κουιντέτο έχει ήδη την εμπειρία των ηχογραφήσεων ενός single και δύο ΕΡ, οπότε και ξέρει πάνω κάτω τι να κάνει. Ο ήχος του θυμίζει τις κιθάρες και τα φωνητικά των Amorphis, ενώ οι ακροατές των εμπορικότερων κυκλοφοριών θα τους παραλλήλιζαν με τους Η.Ι.Μ. Το στοίχημα όσων κινούνται σε αυτόν το μουσικό χώρο είναι να ακουστούν πειστικοί όταν μιλούν για δύσκολα και δυσάρεστα θέματα και αυτό θα το κατάφερνε σίγουρα η συγκεκριμένη παρέα, αν τα φωνητικά δεν ακούγονταν λίγο επιτηδευμένα. Αυτό δε σημαίνει πως το υλικό τους δεν είναι καλό, αντιθέτως είναι πραγματικά συμπαθητικό και εύηχο. Ίσως τους λείπει η μεγάλη σύνθεση ή το ξεχωριστό ύφος, αλλά σίγουρα μπορούν να εξελιχθούν επιτυχημένα.

Τέσσερα χρόνια μετά το “Parallel Lives” έρχεται το νέο άλμπουμ του σχήματος, του οποίου ηγείται ο κιθαρίστας Torben Enevoldsen. Ο δανός μουσικός πιθανώς να σας είναι γνωστός ως μέλος των Acacia Avenue και κοντά στο ύφος αυτών κινείται και εδώ. Το άλμπουμ είναι ένα καλό δείγμα ισορροπημένου power, που έχει ακουστεί από πολλούς σκανδιναβούς, όπως και από άλλα ονόματα που έχουν εκδώσει τις δουλειές τους μέσω της συγκεκριμένης εταιρίας. Τα δέκα τραγούδια που περιλαμβάνει χαρακτηρίζονται με ωραίο τρόπο από τον Andy Engberg, τα φωνητικά του οποίου είναι αρκετά ταιριαστά τους. Με ελεγχόμενο δυναμισμό, αυτός ο δίσκος έχει καλή ροή και γίνεται συμπαθής με το καλό παίξιμο των μουσικών και το καλό επίπεδο των συνθέσεων. Δεν είναι βέβαιο πως θα προκαλέσει τις υπερενθουσιώδεις, ακραίες αντιδράσεις, αναμένεται όμως να εκτιμηθεί θετικά, αφού δεν είναι κακή κατασκευή. Από την άλλη, ο ενημερωμένος ακροατής θα μπορούσε να περιμένει κάτι ακόμα καλύτερο. 

Αγαπημένο συγκρότημα. Διέθετε προσωπικότητα και διέγραψε μια πραγματικά επιτυχημένη πορεία, ενώ αποτελείτο και από σεβαστούς μουσικούς. Να, λοιπόν, που τόσα χρόνια μετά την τελευταία του δουλειά, βρίσκει στέγη σε μια εταιρία που φαίνεται να έχει βάλει στόχο να συγκεντρώσει όλα τα μεγάλα ονόματα των οποίων έτυχε να είναι οπαδός ο ιδιοκτήτης της. Το ερώτημα των φίλων του αμερικανικού σχήματος ήταν αν ο Meniketti ακούγεται καλός όπως στο παρελθόν και η απάντηση είναι πως δε θα μπορούσε να ακούγεται διαφορετικά. Παρέα με τον Kennemore έστησαν ένα άλμπουμ που δε μειώνει το διαμέτρημα του παρελθόντος τους, αλλά και από την άλλη δε φαίνεται να φέρνει τον ενθουσιασμό που ίσως αναμενόταν. “How Long”, “I’m Coming Home”, “If You Want Me” είναι τρεις τίτλοι από τα νέα κλασικά κομμάτια του συγκροτήματος και σε αυτά μπορείτε να συμπληρώσετε τις δικές σας προτιμήσεις από ένα σύνολο δεκατεσσάρων που διατηρούν το αξιοπρεπές προφίλ των Αμερικανών.

Το προηγούμενο άλμπουμ του, το “The Space Between Us”, κυκλοφόρησε πριν από τρία χρόνια, φαίνεται όμως πως η νέα του δουλειά θα καταφέρει να στρέψει πάνω στο συγκρότημα την προσοχή περισσοτέρων. Οι μουσικοί που το απαρτίζουν κατάγονται από την Ουκρανία, χώρα που δε έχει επιδείξει πολλά εξαγώγιμα μουσικά προϊόντα, πράγμα που όμως δεν αναιρεί την καλή ποιότητα του παρουσιαζόμενου σχήματος. Αυτό που κάνει εντύπωση είναι η συνέπεια με την οποία υποστηρίζουν οι ίδιοι την περιγραφή της μουσικής τους ως art rock, όρος που με τα χρόνια παραμελήθηκε, αλλά είναι πολύ εξυπηρετικός και εύστοχα περιγραφικός. Βέβαια, δε λείπουν οι επιρροές από τους Camel, Focus και Pink Floyd,το υλικό τους είναι πλούσιο σε χρώματα και όργανα, ατμοσφαιρικό, σε στιγμές εγκεφαλικό, με όμορφη την εικαστική του επένδυση. Διαθέτει τις ηχητικές ευαισθησίες του είδους, σίγουρα απηχεί παλαιότερες εποχές και δεν έχει πολλά φωνητικά. Ωραία δουλειά, ξεχωρίζει με τη λεπτότητά της.

Αν αναρωτιέστε για ποιο από όλα τα συγκροτήματα που κατά καιρούς έχουν υιοθετήσει τη συγκεκριμένη επωνυμία γίνεται εδώ λόγος, η απάντηση είναι, για εκείνο που εδρεύει κάπου στη βόρεια Πολωνία. Ως όνομα υφίσταται ήδη από το ’86, εποχή όπου ήταν πραγματικά δύσκολο για ένα σχήμα από εκείνα τα μέρη να πείσει πως άξιζε δισκογραφικού συμβολαίου. Τα χρόνια πέρασαν, τα μέλη του προσπάθησαν, άλλαξαν, το διέλυσαν, επανασυνδέθηκαν και να που τώρα κυκλοφορούν το δεύτερό τους άλμπουμ. Παίζουν death, το κάνουν σωστά και σύμφωνα με τις σύγχρονες συμβάσεις του είδους, μάλλον θυμίζουν τους συμπατριώτες τους Vader, αλλά και αρκετούς μεγάλους Αμερικανούς. Είναι γεγονός πως προσπάθησαν να πετύχουν κάτι πραγματικά αξιόλογο, να αποτυπώσουν τη μουσική τους βία με τον καλύτερο δυνατό ήχο και το κατάφεραν, φαντάζει όμως δύσκολο να πλασαριστούν ανάμεσα σε τόσους άλλους ομοτέχνους τους. Όχι πως δε θα αρέσουν, αλλά γνωρίζετε τους νόμους της αγοράς.

Ο τίτλος του άλμπουμ παραπέμπει στη μουσική ατμόσφαιρα του αμερικανικού νότου, πράγμα που δεν είναι ψευδές, αλλά το όλο περιεχόμενό του συμπληρώνεται και από μια γερή δόση stoner. Το πολωνικό συγκρότημα έχει συμπληρώσει σχεδόν είκοσι χρόνια πορείας, αλλά μάλλον δεν έκανε ως τώρα το όνομά του πολύ γνωστό έξω από τα σύνορα της πατρίδας του. Γράφει κομμάτια με χαρακτήρα, πιστά στο ρέμπελο ύφος που αρέσει στα μέλη του και γενικότερα φαίνεται να αποτελεί καλή παρέα για όποιον θέλει να ακούσει κάτι ανάλογο και δεν έχει διαθέσιμους εκείνη τη στιγμή τους Orange Goblin ή τους Kyuss. Αυτό που φαίνεται να λείπει από αυτή τη δουλειά είναι το ανάλογο χρώμα που θα μπορούσε να είχε ο ήχος του δίσκου. Η ηχητική του ποιότητα είναι αρκετά «κλινική» σε σχέση με αυτό που συνηθίζεται στο είδος και το συνδέει με το παρελθόν. Κατά τα άλλα, καλή κυκλοφορία για το είδος.

Η Βανέσα – μη ρωτάτε ποια, η παρουσιάστρια – λέει πως οι νέες κυκλοφορίες της γαλλικής εταιρίας έχουν κάτι για όλα τα γούστα. Ποιος ο λόγος να διαφωνήσετε εσείς; Οι 77, Kruger, Noctiferia και The Order Of Apollyon διεκδικούν την προσοχή σας.