Η διαφορά ανάμεσα σε ένα split άλμπουμ και μια συλλογή βρίσκεται στον αριθμό των συγκροτημάτων που περιλαμβάνονται και τον αριθμό των κομματιών με τα οποία εμφανίζονται. Split έχουμε με δύο συγκροτήματα, αλλά σπανίως, όπως εδώ, και με τρία. Οι πρώτοι, με τη σειρά που αναφέρονται, κατάγονται από το Ουισκόνσιν και περιγράφουν τη μουσική τους σαν τον καυγά μεθυσμένων σε ένα μπαρ. Έχουν δίκιο, καθώς εκτονώνονται με μια μεγάλη έκκριση τεστοστερόνης. Οι δεύτεροι έχουν ως όνομα κάτι μάλλον προκλητικό για τη μνήμη κάποιων συνανθρώπων μας και κινούνται σε παραπλήσια επίπεδα θορύβου. Οι τελευταίοι μένουν και αυτοί κάπου στην προαναφερθείσα πολιτεία και τους αρέσουν οι EyeHateGod. Με δύο κομμάτια, το ένα δεκάλεπτο, ακούγονται μάλλον οι πιο ενδιαφέροντες της σύμπραξης. Η παρουσίαση αυτή ίσως σας φανεί ελλιπής, καθώς δε γίνεται ξεκάθαρο το ύφος των συγκροτημάτων, αλλά γνωρίζετε ότι εδώ αποφεύγονται παραλληλισμοί με παθολογικές καταστάσεις.

Οι πέντε τύποι από την Αριζόνα παίζουν doom / death ατμοσφαιρικό, που φέρνει την ανάμνηση των πρώτων ημερών του είδους, ίσως και κάποιων συγκροτημάτων από τη Σκανδιναβία που δεν κατάφεραν να τύχουν ευρύτερης αναγνώρισης. Βέβαια, η παρουσιαζόμενη ομάδα έχει συμβόλαιο για αρκετά ακόμα άλμπουμ με την εταιρία της, αλλά, ξέρετε, όταν ένας μουσικός φτάνει ήδη στην κυκλοφορία του τρίτου δίσκου του πρέπει να έχει λύσει οριστικά κάποια θέματα και να ακούγεται σχετικά έμπειρος. Αγαπητές και αγαπητοί, ο ντράμερ που αναφέρεται στο άλμπουμ δεν είναι ο ίδιος με αυτόν που παρουσιάζεται στον επίσημο ιστότοπο των Αμερικανών, αλλά η απορία παραμένει και είναι τεχνικής, διαδικαστικής φύσης. Γιατί δεν ακούγονται ακριβείς στο παίξιμό τους; Ωραίοι οι βρυχηθμοί των φωνητικών, καλός και ο όλος ήχος, αλλά δε μπορούν να γίνουν πειστικοί με μέτριες συνθέσεις και άτσαλες εγγραφές.

Δυναμικοί, σκοτεινοί, ατμοσφαιρικοί, με εναλλασσόμενα βίαια και ηπιότερα φωνητικά, οι πέντε Γάλλοι συστήνονται με το πρώτο τους άλμπουμ. Κινούνται στους χώρους του – πείτε το κι έτσι – νεότερου hardcore, που ομοιάζει, για παράδειγμα, με τους Cult of Luna. Μοντέρνοι, επιχειρούν να αναδειχθούν σε ένα χώρο που έχει πλέον να παρουσιάσει αμέτρητους εκφραστές και ουσιαστικό προσόν τους είναι το ότι ακούγονται δεμένοι και καλοί παίχτες. Αναντίρρητα, παίζουν με πάθος, υποστηρίζουν σωστά αυτό που κάνουν, δεν είναι άσχετοι με το αντικείμενο και ένας ακόμα λόγος που τους κάνει συμπαθείς είναι η ωραία ηχογράφηση που πέτυχαν. Με ήχο διαυγή, ίσως με τα τύμπανα λίγο πιο μπροστά, ακούγονται σκληρά ρυθμικοί και πειστικοί των προθέσεων τους για ανάδειξη. Φυσικά, δεν κρίνονται για τις προθέσεις τους, όσο, όμως, προτιμούν να εκφράζονται μέσα από το συγκεκριμένο είδος, μάλλον δε θα αναδεικνύουν τη μοναδικότητά τους. Είναι ενδιαφέροντες, προσέξτε τους.

Περίεργο το όνομά τους, ένα λογοπαίγνιο ο τίτλος, αλλά μήπως και εκείνος του πρώτου τους ΕΡ, του “Bruce Lee In Your Brain” δεν έδινε τέτοια εντύπωση; Τρία χρόνια μετά από εκείνη την κυκλοφορία, το σουηδικό συγκρότημα παρουσιάζει το πρώτο του άλμπουμ. Κάποτε το Γκέτεμποργκ υπήρξε η μητρόπολη ενός επιδραστικότατου ύφους και από εκεί κατάγονται οι πέντε μουσικοί που το αποτελούν. Κι όμως, δεν παίζουν όπως ίσως να προλάβατε να υποθέσετε. Οι Neurosis, Isis και Mars Volta είναι τα ονόματα από τα οποία εμπνέονται και που, μάλλον, προσπαθούν να προσεγγίσουν. Επίσης, η εταιρία τους κάνει λόγο για επιρροές από το prog της δεκαετίας του ’70, αλλά αυτές δε γίνονται αντιληπτές με τη μορφή που ίσως τις αναμένετε. Το θέμα είναι πως δεν πρωτοτυπούν, όχι πως είναι εύκολο, αλλά μάλλον ήθελαν να επιβεβαιωθούν ομοιάζοντας σε άλλους. Σίγουρα, κακοί δεν είναι οπότε και τίθενται στα υπόψη.

Καθένας ανάλογα με την ερμηνεία που δίνει στο πρώτο συνθετικό του ονόματος, μπορεί να αντιληφθεί και τη μουσική του συγκροτήματος από το Βερολίνο. Το πρώτο τους αυτό άλμπουμ ακούγεται όντως σαν τη μουσική επένδυση ενός μακρινού ταξιδιού, η οποία περιλαμβάνει ψυχεδελικό heavy, blues, space rock και ινδική μουσική, πράγματα που όλα απαντήθηκαν στη δεκαετία του ’70. Εδώ έχουμε μια διαδρομή με τη μηχανή του χρόνου, με συνθέσεις αβίαστες στην ανάπτυξή τους, συνήθεις μεν για το ύφος, αλλά αρκετά δυναμικές. Οι δημιουργοί τους κινούνται με μια βραδύτητα χαρακτηριστική, που έχετε ακούσει και σε άλλες παρόμοιες απόπειρες, ενώ ο ήχος τους είναι ηθελημένα θολωμένος και τα φωνητικά, όποτε ακούγονται, δωρικά. Αν υπάρχει η κατάλληλη διάθεση, η ακρόαση αυτής της κυκλοφορίας γίνεται ευχάριστη υπόθεση, ή καλύτερα, μπορεί να ενισχύσει την όποια πρόθεσή σας για μια δυναμική ενδοσκόπηση. Σας προτείνεται στην έκδοση του βινυλίου, σαφώς.

“Time to challenge your idea of how rock music sounds today”, αυτή η δήλωση αναγράφεται στην πρώτη σελίδα του ιστότοπου του συγκροτήματος και είναι οπωσδήποτε επεξηγηματική του πώς τα μέλη του αντιλαμβάνονται τη δουλειά τους. Το σχήμα εδρεύει στην Ιταλία, όμως ο ιθύνων νους και κύριος δημιουργικός μοχλός του είναι ένας κιθαρίστας από το Βόλο, ο Κώστας Λαδόπουλος. Ο ίδιος ανέλαβε την παραγωγή και τη μείξη του δίσκου. Πρόσφατα το κουαρτέτο πραγματοποίησε κάποιες εμφανίσεις στη χώρα μας παρουσιάζοντας το ιδιότυπο μουσικό του ύφος. Ύφος που σίγουρα ακούγεται σύγχρονο, δεν κατηγοριοποιείται εύκολα σε κάποια τάση, γεγονός που κολακεύει τη διάθεση πρωτοτυπίας των δημιουργών του. Εδώ, επίσης, ακούγεται μπουζούκι, αλλά δε σχετίζεται με γραφικότητες του ελληνικού στοιχείου. Πάντως, ενώ η μουσική τους τραβά το ενδιαφέρον, δε χαρακτηρίζεται από αμεσότητα. Τα στοιχεία που τη διαφοροποιούν στέκονται αποσπασματικά, οι ιδέες δε γίνονται σαφείς. Οι προθέσεις υπερβαίνουν την έμπνευση. Σίγουρα εξελίξιμοι.

Υιοθετούν τα καλλιτεχνικά ψευδώνυμα Johnny Rainbow, Joey London, Acey Starlight, Danny Slade και The President, μαντεύετε τι είδους μουσική φτιάχνουν; Το συγκρότημα από τη Ρώμη γράφει τραγούδια που θα αρέσουν σε όλους τους φίλους της αναβίωσης του ποζερομεταλλικού ήχου. Το νέο, πρώτο τους αυτό άλμπουμ είχε κίνητρο δημιουργίας την καθημερινότητα των μελών και ακούγεται πραγματικά πολύ συμπαθητικό, δροσιστικό. Το υλικό τους είναι απλό και άμεσο, με ωραία εμπορικά ρεφραίν και δυναμισμό. Πρόκειται για καλό σχήμα, με ταλέντο στο να γράφει μελωδίες για όλους. Με τη συνεργασία ενός διδακτικού παραγωγού θα τα είχαν καταφέρει ακόμα καλύτερα και μην αφήσετε αυτή την παρατήρηση να αναστείλει το ενδιαφέρον σας, η δουλειά τους ακούγεται πολύ ευχάριστα και κατ’ επανάληψη. Βεβαίως, το εξώφυλλο ήταν μια λανθασμένη επιλογή τους και αποδεικνύει ότι χρειάζονται στυλίστα. Δίσκος που αξίζει, θα μπορούσε να είχε κυκλοφορήσει και με την ετικέτα της παρουσιαζόμενης παρακάτω εταιρίας.