Μετά από τόσα άλμπουμ αντίστοιχου περιεχομένου, η εξής απορία εγείρεται. Υπάρχει λόγος να κατηγορείς μια θρησκεία, όταν μπορείς να επιλέξεις να πιστεύεις όπου θες; Το ιταλικό συγκρότημα παίζει black και το παρουσιαζόμενο είναι το νέο, τρίτο του άλμπουμ, το οποίο έτυχε μείξης και mastering από τον Andy LaRocque. Τα μέλη του βάφονται με τον συνήθη τρόπο του είδους και αυτή τη φορά έγραψαν τραγούδια που το καθένα τους αναφέρεται σε μια προσωπικότητα της ιστορίας του χριστιανισμού. Ο νέος τους ντράμμερ είναι ο Garghuf, πρώην μέλος των Gorgoroth και Enthroned, ενώ συμμετέχoυν επίσης ο τραγουδιστής των Mortuary Drape Wilderness Perversion και ο κιθαρίστας των 1349 Archaon. Στο παίξιμό τους θυμίζουν τους 1349 και τους Marduk, ακούγονται πραγματικά άγριοι και χαοτικοί. Αν σας ικανοποιεί απλά και μόνο η αίσθηση του μίσους και δε δίνετε βάση στην όποια μοναδικότητα, τότε αυτό το άλμπουμ είναι η κατάλληλη υπόκρουση για τις καταστροφικές σας διαθέσεις. 

Παρά τον επικό τίτλο, μην περιμένετε να ακούσετε πνευστά στο νέο άλμπουμ του σχήματος από το Rhode Island. Τον δημιουργικό του πυρήνα αποτελούν ο Jeff Gruslin, τραγουδιστής πολύ αποτελεσματικός, με θητεία στους Vital Remains και ο καλός κιθαρίστας Toby Knapp, αυτός με ένσημα στους Onward. Αν απορείτε σχετικά με το τι μπορεί να παίζουν οι συγκεκριμένοι μουσικοί με το διαφορετικό παρελθόν, η απάντηση είναι death metal, πολύ κοντά στις παραδόσεις του είδους. Ίσως να εντοπίσετε και κάποια black σημεία στα φωνητικά, αλλά αυτά είναι συνακόλουθα της βλάσφημης θεματολογίας τους. Θα περίμενε κανείς να είχαν μορφοποιήσει το ύφος τους σε κάτι το ακόμα πιο αποτελεσματικό, πράγμα που ίσως θα συνέβαινε, αν τα φωνητικά δεν ακούγονταν τυπικά, αλλά πιο ενδιαφέροντα όπως σε κάποια σποραδικά σημεία και αν ο κιθαρίστας ανακαλούσε συχνότερα το power παρελθόν του. Αν το εξώφυλλο σάς θυμίζει κάτι, έχει φιλοτεχνηθεί από τον Chris Moyen.

Προφανώς, δε θα περιμένατε μια τέτοια κυκλοφορία από τη συγκεκριμένη εταιρία, αλλά το ύφος της θα μπορούσε να συνιστά νέα τάση. Το πέμπτο άλμπουμ της μοναχικής δράσης του S.Holliman συνδυάζει κάποια πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία. Η συμφωνική μουσική συνοδεύεται από απόκοσμα black φωνητικά, όχι όμως με το πομπώδες ύφος που βρίσκει εμπορική απήχηση στο χώρο, αλλά με κάτι πιο εσωστρεφές και κινηματογραφικό. Είναι ξεκάθαρο πως ο Αμερικανός θέλει να διευρύνει τα εκφραστικά του μέσα και αυτή του η πρόθεση δίνει μερικές αρκετά αξιοπρόσεκτες στιγμές. Το πέμπτο του αυτό άλμπουμ έχει κάποιες τεχνικές ατέλειες, πράγμα μάλλον αναμενόμενο για κάποιον που επιμελείται μόνος όλη τη διαδικασία της δημιουργίας, είναι όμως η όλη εικόνα του που καθιστά μια τέτοια παρατήρηση λεπτομέρεια. Πρόκειται για ένα σύνολο συνθέσεων που έχουν γραφεί με σκοπό να εντυπωσιάσουν και, όντως, καταφέρνουν να τραβούν το ενδιαφέρον. Δίσκος που επιβεβαιώνει την επιρροή της κλασικής μουσικής.

Η ιστορία του συγκροτήματος ξεκίνησε το ’87 στην πολιτεία του Οχάιο. Το παρουσιαζόμενο άλμπουμ παρέμενε σχετικά άγνωστο, είναι όμως από τις κυκλοφορίες εκείνης της εποχής που αξίζει να αναδειχθούν. Το κουαρτέτο αντλούσε τα στιχουργικά του θέματα από την ίδια πηγή με τους Stryper, έφερε αρκετές ομοιότητες με αυτούς, αλλά και με τους Dokken. Έγραφε τραγούδια με δυναμικές και ευγενικές μελωδίες, που ακόμα μαγνητίζουν εύκολα όσους τρέφουν ένα ρομαντισμό για εκείνη την εποχή. Το υλικό τους ήταν κατεργασμένο με λεπτότητα και μεταδίδει την αισιοδοξία που τους ενέπνεε η πίστη τους. Η παραγωγή είναι αρκετά καλή για τα δεδομένα της εποχής, οι κιθάρες ωραίες, ενώ δε λείπουν και τα υψίφωνα του Doug Meacham, όπου απαιτούνται. Η ποιότητα του άλμπουμ δεν πέφτει σε όλη τη διάρκειά του, ορισμένες συνθέσεις εντυπωσιάζουν και η ακρόασή του εγείρει την απορία του γιατί να μην πέτυχε τότε αυτό το χριστιανικό όνομα. Πραγματικά αξιόλογη επανακυκλοφορία.

Το κουιντέτο με έδρα το Λος Άντζελες κυνήγησε το όνειρο μιας καριέρας σε μια εποχή όπου το να παίζεις σε εμπορικό σχήμα και να είσαι ευπαρουσίαστος μπορούσε να σε φέρει στις οθόνες της τηλεόρασης. Παραδόξως, η πρώτη κυκλοφορία του συγκροτήματος έρχεται τώρα, περιλαμβάνει ηχογραφήσεις από μια περίοδο που εκτίνεται από το ’88 ως το ’92 και στο ένθετό της θα βρείτε τα ονόματα όλων των club που στέγασαν τις φιλοδοξίες τόσων και τόσων τότε. Στο βασικό ερώτημα του αν το υλικό τους μπορεί να βρει σήμερα απήχηση, η απάντηση είναι ότι μπορεί να θυμίσει στους αθεράπευτα ρομαντικούς στιγμές των Great White, αλλά ίσως και των Kik Tracee του “Field Trip” και μερικές των Saigon Kick. Βλέπετε, το ύφος του σχήματος είχε κάτι που δεν ομοίαζε με το αντίστοιχο κραυγαλέο άλλων και, πού ξέρετε, ίσως αυτός να ήταν ο λόγος που δεν κέρδισαν τις εντυπώσεις κάποιας εταιρίας.

Η πρώτη παρουσίαση της γερμανικής εταιρίας γίνεται με πέντε κυκλοφορίες της, που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα προτιμήσεων. Οι Maxxwell, Pump, Blowsight, Rocketchief και Wicked Temptation διεκδικούν την προσοχή σας.

Με το θράσος του πονηρού, του διαφθορέα, ο πολυπράγμων και μυώδης  Evil Elvis επιστρέφει έξη χρόνια μετά το “Circle Of Snakes” με το νέο, ένατο άλμπουμ του. Είναι μια κυκλοφορία που αναπόφευκτα θα συγκριθεί με τις παλαιότερες και επιτυχημένες δουλειές του, που δεν προσθέτει κάτι καινούριο στην εικόνα του, αλλά σίγουρα θα εκτιμηθεί θετικά από όσους δηλώνουν οπαδοί του. Η αλήθεια είναι πως απουσίαζε καιρό η ιδιαίτερη φωνή του, η οποία είναι και το μεγάλο του όπλο. Ο τρόπος που εκφράζεται χαρακτηρίζει όλες τις συνθέσεις και τις καθιστά αμεσότατα αναγνωρίσιμες. Αυτή τη φορά ο ίδιος αγόρασε για τις ηχογραφήσεις εξοπλισμό της δεκαετίας του ’70, έγραψε τα μέρη του μπάσου, έπαιξε και τα τύμπανα στο “Black Candy”. Μαζί του δύο διακεκριμένοι κύριοι με τους οποίους είχε έρθει και στα μέρη μας, οι Johnny Kelly στα τύμπανα και Tommy Victor στην κιθάρα. Οπωσδήποτε, ξέρετε τι να περιμένετε.