Αν το όνομά τους σας βάζει σε σκέψεις, τότε ναι, προήλθε από το ομώνυμο ποίημα του Πόε. Επίσης, σωστά να περιμένετε και μια αντίστοιχη, χαμηλών τόνων αλλά νευρώδη μουσική. Το συγκρότημα από τη Νορβηγία φέρει επιρροές από τη δεκαετία του ’60, την ψυχεδελική πλευρά εκείνης της εποχής. Τα φωνητικά είναι πάντα ήπια, το όλο ύφος λιτό, οι όποιες εντάσεις ελεγχόμενες. Το πρώτο αυτό άλμπουμ τους έχει προσεγμένο ήχο και του mastering επιμελήθηκε ο George Marino στο Sterling Sound της Νέας Υόρκης. Υλικό που δεν προσφέρεται για ακρόαση κάθε ώρα και στιγμή, αφού απαιτεί το να είστε εσείς πρόθυμοι να εκτεθείτε σε αυτό. Διέπεται από μια μελαγχολία που οπωσδήποτε αποτελεί προσωπική έκφραση του κουαρτέτου, αλλά δεν είναι σίγουρο ότι θα βρει εύκολα οπαδούς. Προτείνεται μια επαφή σας με αυτά τα επτά αισθαντικά κομμάτια τους, ίσως κάτι να καλύψετε με αυτά.

Άλλη μια ομαδική παρουσίαση για τις νέες κυκλοφορίες της γερμανικής εταιρίας. Οι Disbelief, Enemy Of The Sun και Mammutant είναι τα συγκροτήματα τα οποία προσδοκούν να διεγείρουν τα καλλιτεχνικά και καταναλωτικά αντανακλαστικά σας.

Το όνομα του συγκροτήματος, ο τίτλος του πρώτου ΕΡ του, το εξώφυλλό του, όλα όσα μπορείτε να παρατηρήσετε, αν τύχει και ο εντοπίσετε στις προθήκες κάποιου δισκοπωλείου, δίνουν την εντύπωση του γραφικού. Το κουαρτέτο από το Τορόντο έχει γυναίκα ντράμερ και δηλώνει ως επιρροές του, πέρα από τους ιεράρχες του είδους, τους Riot, Def Leppard και Tokyo Blade. Στην αναφορά και μόνο αυτών των ονομάτων οι προσδοκίες αυξάνονται, αλλά για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται αυτό που γνωρίζουν οι μεγαλύτεροι σε ηλικία. Όσο και να θέλουν, δε μπορούν να ακουστούν όπως τα προαναφερθέντα ονόματα, καταφέρνουν μόνο να γίνονται αξιοπρεπώς μιμητικοί αυτών με τα φωνητικά να είναι πολύ κοντά στο στυλ των πρώτων χρόνων της δεκαετίας του ’80. Αν μπορούσαν να μεταφερθούν πίσω στην εποχή που τους εμπνέει, θα είχαν να συναγωνιστούν όλα εκείνα τα συγκροτήματα που δεν έμειναν ρομαντικά του είδους, αλλά τόλμησαν να το εμπλουτίσουν.

Κάποτε η ακόλουθη μνημονική κωδικοποίηση υποδήλωνε ενημέρωση πάνω στο χώρο του thrash. Έτσι, υπήρχαν οι Annihilator, οι Anialator και οι Anihilated. Οι τελευταίοι επέστρεψαν πρόσφατα στα πράγματα και κυκλοφορούν ένα νέο άλμπουμ με στόχο μάλλον να θυμίσουν το παρελθόν τους. Παίζουν δυνατά, με ορμή και πραγματικά δε θα μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά. Ακούγονται σα να θέλουν να συνοψίσουν όσα έγραψαν παλαιότερα και αυτό δεν είναι κακό. Βέβαια, σε ένα βαθμό οι ελιγμοί τους φαντάζουν δεδομένοι του ύφους τους και η παραγωγή θα μπορούσε να είναι καλύτερη. Είναι σίγουρο πως ετοίμασαν μια έντιμη δουλειά, απλά, έχουν πλέον να συναγωνιστούν κάποια νεαρότερα ξεφτέρια του χώρου. Το αν θα σας αρέσουν εξαρτάται από τη δεκτικότητά σας απέναντι στο είδος. Η πολιτική της κατεστραμμένης γης ήταν τακτική και του Κολοκοτρώνη και μια και ο τίτλος του άλμπουμ συμπίπτει με το όνομά τους, πού βρίσκεται εκείνο το καλό συγκρότημα;

Το συγκρότημα δηλώνει ως επιρροή του τους Little Caesar, συγκινεί και έτσι κερδίζει αμέσως έναν πόντο εκτίμησης. Δημιούργημα του κιθαρίστα Andrea Lanza, το κουαρτέτο κυκλοφορεί το πρώτο του άλμπουμ και αποδεικνύει πως έχει κάνει εκτενείς σπουδές στο αμερικάνικο hard, το εμπορικό μιας άλλης εποχής. Το υλικό του είναι ευχάριστο, ευθύ, ξεκάθαρο, με τη χαρακτηριστική τεμπελιά του είδους. Τα φωνητικά του Gabriele Gozzi είναι τα δέοντα και πετυχημένα, η παραγωγή προσεγμένη και η όλη ακρόαση του δίσκου έχει πολύ καλή ροή. Τραγούδια βγαλμένα από τη μηχανή του χρόνου, από μια εποχή που θα σκοτώνονταν με δεκάδες άλλους να τραβήξουν την προσοχή μιας εταιρίας, αλλά σίγουρα ωραία. Οι Ιταλοί μιλάνε απλά για ζόρια, καημούς και παίζουν με καλή διάθεση. Είναι σίγουρα ευπρόσδεκτοι στο πάρτυ της αναζωπύρωσης του είδους και το “Don’t Need You To Cry” είναι το κομμάτι κράχτης που προτείνεται να ακούσετε.

Ιθύνων νους του συγκροτήματος είναι ο πληκτράς Στάθης Κάσσιος, γνωστός από τη συμμετοχή του στους Nightfall και η παρουσιαζόμενη κυκλοφορία είναι η δεύτερή του κάτω από αυτή την επωνυμία, μετά το “No Light But Rather Darkness Visible”. Μουσικά μπορεί να ειπωθεί ότι το σχήμα αυτό στοχεύει σε όσους αρέσκονται σε ατμοσφαιρικά πράγματα, ελαφρώς γοτθικά και μάλλον εμπορικά, σύμφωνα με τα στάνταρ που διαμορφώθηκαν τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται για ένα θεματικό άλμπουμ στηριγμένο σε μια έξυπνη ιδέα που αναπτύσσεται σε έντεκα κομμάτια. Στα φωνητικά βρίσκεται η πολύ καλή Mina G., που πριν καιρό συστήθηκε με τους Kinetic. Όλα αυτά προδιαθέτουν για μια ενδιαφέρουσα ακρόαση, όμως η δουλειά αυτή μάλλον χρειαζόταν κάτι παραπάνω για να μαγνητίσει έντονα. Ίσως οι συνθέσεις ήθελαν λίγη περισσότερη δύναμη, ίσως κάπου δεν αναπτύσσονται με ξεχωριστό τρόπο και ακούγονται στυλιζαρισμένες, όπως και η ερμηνεία της τραγουδίστριας. Καμία ανησυχία, το κοινό στο οποίο απευθύνονται θα τους εκτιμήσει θετικά.