Είναι κάποια βράδια που ψάχνοντας τα κανάλια της τηλεόρασης πέφτει στην εκπομπή του Ρακιτζή και εκεί κολλάει, όταν παίζεται το βίντεο του “Heat Of The Moment”. Πέρασαν τα χρόνια και θυμάται πόσο ήθελε να μάθει τότε ποιο ήταν το συγκρότημα με τα πλήκτρα στο “Only Time Will Tell”. Θυμάται επίσης ότι το “Don’t Cry” είχε βρεθεί στους καταλόγους επιτυχιών και σίγουρα μπορεί να σας πει πότε και πώς απέκτησε όλα τα άλμπουμ του συγκροτήματος με εκείνα τα σπουδαία εξώφυλλα. Και να τώρα τα νέα. Ένα ακόμα άλμπουμ, με δύο μόνο κομμάτια από το “Phoenix” και αρκετά από όσα ένας οπαδός τους θα ήθελε να περιλαμβάνονται, κυκλοφορεί. Θα υπάρξει και εκδοχή του σε dvd. Μπορεί ο Wetton να ακούγεται λίγο κουρασμένος εδώ, αλλά αυτό δεν τον πειράζει. Ξέρει τι να περιμένει από αυτούς τους καταξιωμένους μουσικούς και θα τα αποκτήσει.

Κάποιοι χαίρονται πάρα πολύ με το γεγονός της επανασύνδεσης του αμερικανικού συγκροτήματος και όχι άδικα, αφού προσδοκούν σε μια τουλάχιστον αξιοπρεπή κυκλοφορία του. Δεν θα πρέπει να ανησυχούν, οι συγκεκριμένοι πέντε μουσικοί έκαναν με πολύ ωραίο τρόπο αυτό που ξέρουν να κάνουν. Έγραψαν κομμάτια που χωρίς να διεκδικούν δάφνες πρωτοτυπίας καλύπτουν με συνέπεια τον χώρο του επιμελώς βρωμισμένου, προσεγμένου, ενήλικου hard. Φυσικά, το άλμπουμ χαρακτηρίζεται από την επιστροφή στις τάξεις του σχήματος της Marcie Michelle Free και προκειμένου να προληφθούν κακοήθειες, η φωνή της ακούγεται πολύ καλή, με χροιά αντρική, αλλά με απόδοση αποτελεσματικότερη άλλων συναδέλφων της του είδους. Επίσης, ο καθόλα τυπικός αυτός δίσκος ενδιαφέρει τους συλλέκτες έργων του σπουδαίου Hugh Syme, καθώς το εξώφυλλο με τους χαρακτηριστικούς τόνους των χρωμάτων είναι δημιούργημά του. Ακούστε τα “When We Were Young”, “Love Is Blind” και θα δείτε ότι οι δημιουργοί τους δεν χρειάζεται να αποδείξουν τίποτα.

Δηλώνουν πως παίζουν συμφωνικό power και ακριβώς αυτό κάνουν. Στην πρώτη του κυκλοφορία το πολωνικό συγκρότημα αναδεικνύει τις ευρωπαϊκές καταβολές του, τις επιρροές από την κλασική μουσική και ακούγεται κοντά στο ύφος των ιταλικών ονομάτων του είδους. Ικανοί οργανοπαίκτες, ακούγονται όπως πρέπει, σοβαροί, όχι γραφικοί και με τις πετυχημένες ενορχηστρώσεις τους προσφέρουν στιγμές ανάτασης. Πλήκτρα και πιάνο δίνουν τον τόνο της μεγαλοσύνης, τα φωνητικά διαθέτουν την απαιτούμενη έπαρση και τα πομπώδη συνεχόμενα δέκατα έκτα στη δίκαση συμπληρώνουν την πολύ καλή εικόνα του σεξτέτου. Ορμητικό, φτιαγμένο με τη δέουσα διάθεση, το άλμπουμ έχει όλα τα καλά χαρακτηριστικά του είδους. Αρκετά επικό, με ρυθμούς καλπασμού, θα μπορούσε στις λεπτομέρειές του να βγει καλύτερο, αλλά η εικόνα που ήθελαν να αποδώσουν οι δημιουργοί του είναι πολύ σαφής. Γνωρίστε τους ακούγοντας το “All The Mornings Of The World”. Στους καλεσμένους συμμετέχοντες οι Roberto Tiranti και Μπάμπης Κατσιώνης.

Ο τίτλος του πρώτου τους άλμπουμ μάλλον θυμίζει δημοτικό τραγούδι, η μουσική πάντως που γράφει το γερμανικό συγκρότημα δεν έχει σχέση με την παράδοσή μας. Γνωστό από την συμμετοχή του στο Up The Hammers και μετά από κάποιες άλλες κυκλοφορίες, το κουιντέτο δηλώνει πως έκαστο τα μέλη του πέρα από την όποια καλλιτεχνική κατάρτισή τους διαθέτουν αντιστοίχως γνώσεις αρχαιολογίας, ανθρωπολογίας, θεολογίας, θεοσοφίας (;) και γνωστικισμού. Συνθέτουν κομμάτια με ύφος βαρύ, αργό, που φέρει επιρροές από τους Manowar, Bathory, Solstice αλλά χωρίς να γίνεται απόλυτα μιμητικό αυτών. Έχουν τις καλύτερες προθέσεις και αυτό εκτιμάται θετικά, όμως ακούγονται μέτριοι γιατί δεν έχουν οργανωμένη αποτελεσματικά την εκφραστικότητά τους. Αυτό σημαίνει πως οι όποιες κορυφώσεις και εντάσεις υπάρχουν δεν αρκούν για να τραβήξουν με ενθουσιασμό το ενδιαφέρον. Θα περίμενε κανείς να παρουσιάσουν κάτι καλύτερο ικανοποιώντας όσους διακρίνουν την δυναμική που διαθέτουν. Στο χέρι τους είναι.

Το συγκρότημα από το Βερολίνο είχε παρουσιαστεί με την ευκαιρία του ΕΡ που μοιραζόταν με τους Burning Skies και ο πειραματικός χαρακτήρας των κομματιών του άφηνε να φανεί πως θα μπορούσε να δώσει κάτι ακόμα πιο ενδιαφέρον. Στο νέο του άλμπουμ κάτι τέτοιο δεν αποδεικνύεται. Λέγεται πως συνδυάζουν το grindcore, το hardcore και - μεγάλη κουβέντα αυτή - τη jazz, αλλά αυτό που μπορεί να παρατηρήσει κανείς είναι μια σύγχυση. Ακούγεται ανατρεπτικό; Συνιστά πρωτοπορία; Παραμένει γεγονός ότι η ακρόασή του είναι μια δυσχερής υπόθεση. Προσέξτε κάτι, πάντα πρέπει να είναι έτοιμος κανείς να παραδεχθεί ότι τον ξεπέρασε η εποχή του, ειδικά όταν στα χρόνια που θεμελίωνε το όποιο γούστο του η εξέλιξη δεν ερχόταν με τις οκτάχορδες κιθάρες που χρησιμοποιεί το σχήμα. Από την άλλη πλευρά, δεν είναι υποχρεωμένος στο όνομα καμίας αγριότητας να αναιρέσει και την κατάρτισή του στη μουσική.

Στον ενδέκατο δίσκο της καριέρας του το συγκρότημα από τη Φλώριντα εφαρμόζει για άλλη μια φορά την γνωστή του απλή, εξαιρετική συνταγή. Με υλικά κατεδάφισης, το αποτέλεσμά της «γευστικότατο». Από την αρχική σύνθεση της ομάδας ο μόνος που παραμένει σταθερός είναι ο κιθαρίστας Phil Fasciana και μετά από καιρό επέστρεψε και ο τραγουδιστής Brett Hoffman. Δύο νέα μέλη ο ντράμερ Gus Rios και ο κιθαρίστας Gio Geraca ήρθαν να δουλέψουν στην ισοπεδωτική μηχανή των Αμερικανών. Ριφ γρήγορα και ευκολομνημόνευτα, τύμπανα που θυμίζουν μπαράζ βαρέως πυροβολικού, βαθιά και βρωμισμένα φωνητικά, ωραία μουσική δομή και εναλλαγές είναι τα κύρια χαρακτηριστικά τους. Εκ του αποτελέσματος οι επιλογές των δημιουργών δικαιώνονται. Δεν είναι το gourmet πιάτο γαλλικής κουζίνας για εκπαιδευμένους ουρανίσκους, αλλά το παραδοσιακό καλό κοψίδι στο οποίο δύσκολα αντιστέκεται κανείς, Δεν έχουμε, λοιπόν, τον death δίσκο της χρονιάς, αλλά οπωσδήποτε μια δυνατή προσθήκη στη συλλογή μας. Καλή όρεξη.

Η ως τώρα πορεία της αγγλικής εταιρίας με την αδιαμφισβήτητη δυναμική στον μεταλλικό χώρο καθιστά κάθε νέα της κυκλοφορία γεγονός που δεν περνά απαρατήρητο. Αυτή τη φορά είναι τέσσερα τα ονόματα που θα σας απασχολήσουν: Abigail Williams, October Tide, Eastern Front, The Wretched End.