Με έναν τίτλο που δεν είναι διόλου άσχετος με την όλη αισθητική του, το γερμανικό συγκρότημα επιστρέφει με το νέο, έβδομο άλμπουμ του. Ας αναφερθεί αμέσως ότι οι οπαδοί του θα μείνουν πολύ ικανοποιημένοι από το καινούριο υλικό και μένει τώρα και οι υπόλοιποι μουσικόφιλοι να του δώσουν μια ευκαιρία. Με αυτό το σκεπτικό, λοιπόν, ας σημειωθεί ότι το σχήμα παραμένει πιστό στο γοτθικό και μεταλλικό του ύφος, χωρίς ωστόσο να στερείται δυναμισμού. Με ωραία αντρικά φωνητικά, που δεν έχουν ανάγκη τις συνήθεις υπερβολές του χώρου, με σωστά στημένο ήχο, το σεξτέτο παραδίδει ένα άλμπουμ που δεν αδικεί το όνομά τους. Τραγούδια τακτοποιημένα, με χαρακτηριστικά ρεφραίν και ωραίες διαθέσεις, θα εκτιμηθούν ιδιαίτερα από όσους έχουν αναμνήσεις από τις απαρχές του είδους στη δεκαετία του ’90. Κομμάτια που φαίνεται να είναι εύκολα προσβάσιμα ακόμα και σε όσους αντιμετωπίζουν το ιδίωμα αυτό με σκεπτικισμό. Καλή δουλειά, θα αρέσει.