Το συγκρότημα από τη Βόρεια Καρολίνα κυκλοφορεί το νέο, πέμπτο του άλμπουμ και την προσοχή τραβά όχι το γεγονός καθαυτό, όσο η συνεργασία του με τον Jack Endino. Είναι μάλλον λογικό να γίνεται κανείς περίεργος για το πώς ο δοκιμασμένος παραγωγός συνεργάστηκε με το κουιντέτο και πού κατέληξαν μαζί. Τα νέα τραγούδια δεν ξεφεύγουν από την σκληροπυρηνική αμερικανιά για την οποία είναι ήδη γνωστοί, η επιθετικότητά τους ακούγεται συντονισμένη, φαντάζουν ως οι πρωτόγονοι της εποχής. Θα περίμενε κανείς τέτοιου είδους υλικό να γράφουν νεαρότερα συγκροτήματα και αυτή η υπόθεση δεν είναι ζήτημα καθήλωσης, ούτε εμμονής των δημιουργών, απλώς χτυπάει περίεργα το όλο ύφος τους. Αν περιμένετε να ακούσετε κάτι το μεταλλικό εδώ, ξεχάστε το. Η ιδιαίτερη ποιότητα αυτού του δίσκου στοιχειοθετείται με κριτήρια που δεν είναι εύκολα αντιληπτά στην Ευρώπη. Και να μην ξεχνιόμαστε, το να θες να ακούγεσαι άγριος και ξύπνιος δεν είναι εύκολο πράγμα.